Μπάμπης Παπαδόπουλος: "Παραλογές του Άχρηστου" (PuzzleMusik 2019, cd/digital download)

Γράφει ο Γιώργος Αθανασόπουλος

Φωτογραφία: Θάνος Χόνδρος

Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος δεν επαναπαύθηκε στις δόξες που έζησε ως κιθαρίστας ούτε φαίνεται να τζογάρισε ποτέ στην αγοραιοποίηση της καριέρας του με τις Τρύπες όταν πλέον τα μέλη της επιφανούς μπάντας αποφάσισαν να τραβήξουν χωριστούς δρόμους. Ο ίδιος επέλεξε να πορευτεί δημιουργικά θέτοντας ως προτεραιότητα τη διαρκή εξέλιξη του προσωπικού του ήχου, πράγμα που διαπιστώνεται σε όλη τη δισκογραφική του πορεία ως τώρα είτε στις αυτόνομες κυκλοφορίες του είτε με τη συμμετοχή του σε παραγωγές άλλων συναδέλφων του.

Read more ...

Wilco: "Ωδή στη Χαρά"...

Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

Στις 4 Οκτωβρίου κυκλοφόρησε το ενδέκατο στούντιο άλμπουμ των Wilco με τίτλο Ode to Joy. Ηχογραφήθηκε στο στούντιο ηχογράφησης της μπάντας στο Σικάγο και αποτελείται από ένδεκα τραγούδια που δεν ξέρω αν είναι μέρη μιας ωδής στη χαρά, όπως την οραματίζεται ο Jeff Tweedy, αλλά σίγουρα δημιουργούν την ατμόσφαιρα μιας πηγαίας, αυθεντικής χαρμολύπης που δίνει την αίσθηση μιας εσωτερικευμένης ευδαιμονίας όταν απαλλάσσεται από τα στοιχεία της εκκωφαντικής εκτόνωσης. Τη φωνή και την ακουστική κιθάρα του Tweedy πλαισιώνουν πέντε στιβαροί μουσικοί με το απαραίτητο ύφος προκειμένου ο ήχος να αναδύεται και να διατηρείται γλυκόπικρος και φρέσκος.

Read more ...

Cargo Lift: Disguised EP

Οι Cargo Lift απελευθέρωσαν έναν συνδυασμό ήχου και μελωδίας που φέρνει σε κάτι από alternative heavy metal, punk rock, post grunge μέχρι και  psychedelic rock. Τα 4 τραγούδια που απαρτίζουν τον δίσκο αυτόν ξεχωρίζουν μεταξύ τους σε βαθμό τέτοιο,  που το ποιο θα είναι το αγαπημένο, στον εκάστοτε ακροατή, εξαρτάται τελείως από τα ακούσματα που έχει, τον χαρακτήρα  του, αλλά και την διάθεση του. Με την παραγωγή να ανεβαίνει επίπεδο και τα τραγούδια τους να δείχνουν τον διαφαινόμενο δρόμο της εξέλιξής τους, το άλμπουμ αυτό επιβεβαιώνει την πολλά υποσχόμενη πρώτη επαφή τους με το κοινό με το EP ‘First’ (2017). Τέλος, το κερασάκι στην τούρτα για την ‘Disguised’ εποχή έρχεται να δώσει το έξυπνο και ψυχεδελικό βίντεο κλιπ που συνοδεύει το πρώτο κομμάτι του δίσκου ‘I wont fall’ το οποίο έχει αποκομίσει ενθουσιώδης σχόλια, σε σημείο που, κατά την γνώμη μας, σχεδόν υπερκαλύπτει το μουσικό μέρος του έργου.

Read more ...

THEATRE OF HATE – AN CLUB, 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019

Κείμενο - φωτό: Μιχάλης Πούγουνας

Οι Theatre of Hate δημιουργήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στην πολιτικά φορτισμένη ατμόσφαιρα του Λονδίνου από τον Kirk Brandon, μετά την διάλυση του πρώτου του συγκροτήματος, των The Pack, οι οποίοι πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν δύο επτάϊντσα και δύο EP. Οι δύο πρώτες τους κυκλοφορίες ήταν επίσημα bootleg που κυκλοφόρησαν για να μειώσουν τις υπερτιμημένες κασέτες που πωλούνταν υπογείως από διάφορους και είχαν τίτλο «He Who Dares Wins – Live At the Warehouse, Leeds» (1981) και «Live at the Lyceum» (1981), το οποίο ήταν συλλογή. Το Westworld ήταν το πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ σε παραγωγή του Mick Jones των Clash, το οποίο ξεκαθαρίζει και τα πράγματα σχετικά με την πολιτική τοποθέτηση του συγκροτήματος στη βρετανική αριστερά, η οποία βρισκόταν σε έντονη σύγκρουση με τα ακροδεξιά κόμματα National Front και British Movement. Από το εξώφυλλο κιόλας η τοποθέτησή τους ήταν εμφανέστατη...

Read more ...

The Dwarves, Green Goblins, Lucky Punch, Priorities: Live at AN Club 22/6/19

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

φωτό: Δέσποινα Σταματάκη

Το Σάββατο 22 Ιουνίου, η συναυλία στο ΑΝ Club ήταν βγαλμένη από τις ένδοξες μέρες που το punk πραγματικά τηγάνιζε αυτιά. Μην περιμένετε να σας περιγράψω τι είδα γιατί δεν παρακολουθούσα με το ενδιαφέρον ενός παρατηρητή που γράφει ανταποκρίσεις για συναυλίες, αλλά συμμετείχα κι εγώ σε ένα ξέφρενο pogo (που πραγματικά μου είχε λείψει). Όλες οι μπάντες ήταν καταπληκτικές. Οι Priorities είναι άξια τέκνα της αναβίωσης του Oi! και της σωστής πλευράς των skinheads. Πολύ καλή μπάντα με άρτιες μελωδικές συνθέσεις, ενώ οι Γερμανοί (από το Μόναχο) Lucky Punch έχουν βγει από τις καλύτερες μέρες του grunge της δεκαετίας του ’90.

Read more ...

The Morphine Social Club: "Post Apocalyptic Poetry", νέο ΕP (digital download)

Το Post Apocalyptic Poetry είναι το τρίτο EP των Θεσαλονικιών "μονολιθικών" Morphine Social Club. Αποτελείται από τέσσερα κομμάτια, ένα instrumental και τρία τραγούδια.  Ηχογραφήθηκε live στα Blueberry Productions Co στη Θεσσαλονίκη, με τη βοήθεια και τη συνδρομή του Κώστα Κοφίνα, οποίος επιμελήθηκε τη μίξη αλλά και το mastering του EP. Ο στόχος του εγχειρήματος ήταν να αποτυπωθεί, όσο το δυνατόν καλύτερα, η ενέργεια και ο χαρακτήρας του συγκροτήματος, όπως αυτός εκφράζεται στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας. Το artwork του Post Apocalyptic Poetry επιμελήθηκε ο Bewild Brother.

The Jet Black- Transcendence (12" βινύλιο από την Ikaros Records/ψηφιακή κυκλοφορία, 2019)

Γράφει ο Γιώργος Αθανασόπουλος

φωτο: Milo

Το κουαρτέτο των Αθηναίων Jet Black αποτελεί ένα υπέροχο παραμύθι  μεταξύ φίλων που βρέθηκαν να κάνουν παρέα εν μέσω οικογενειακών δεσμών από νηπιακή κιόλας ηλικία. Το αν χρωστούν το όνομά τους στον εμβληματικό ντράμερ των Stranglers είναι προς τιμή τους, αν όχι, δε χάλασε δα κι ο κόσμος.

Read more ...

Thymics: "Nothing" (ντεμπούτο άλμπουμ, self-release, 2019, CD και ψηφιακή κυκλοφορία)

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Η Κρήτη και ειδικότερα το Ηράκλειο στον Ελληνικό μουσικό χάρτη είναι άρρηκτα συνδεδεμένα στο μυαλό του περισσότερου κόσμου με τον πλούτο της παραδοσιακής κρητικής μουσικής. Ελάχιστοι θα τη συνδέσουν με την rock and roll σκηνή και ο λόγος δεν είναι γιατί δεν έχει να παρουσιάσει κάτι ανάλογο (που έχει, μιας και πάντα διέθετε μια μικρή μεν, αλλά αξιόλογη underground σκηνή από τη δεκαετία του ’80 έως σήμερα, με μπάντες όπως οι Sex Beat, Σάρκα, Igitur, Εν Εμοί, Fugitives, Fountoukia, Biri-Biri, AAS, Cosmic Plunge και πολλές άλλες).

Read more ...

Bill Callahan - Shepherd in a Sheepskin Vest

Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

Στις 14 Ιουνίου κυκλοφόρησε από τη δισκογραφική εταιρία Drag City, ένα διπλό άλμπουμ με τίτλο Shepherd in a Sheepskin Vest  Πρόκεται για τη νέα δουλειά του Bill Callahan, 6 χρόνια μετά το Dream River του 2013. Σχετικά με την αίσθηση που αφήνει ο ιδιαίτερος ήχος του Calahan , είχα γράψει παλιότερα ότι, '"ο διαφορετικό με τον ήχο του Bill Callahan είναι ότι όσο ωριμάζει, εδικά στις δύο τελευταίες δουλειές του, το Apocalypse (2011) και το Dream River (2013), καταφέρνει με απλά ακουστικά μέσα να διηγείται ιστορίες με ήχο συνεκτικά ατμοσφαιρικό και έμμετρα μελωδικό". 

Read more ...