Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Η 20χρονη παραδίδει pop soul κινηματογραφικό ντεμπούτο για σχέσεις με ημερομηνία λήξης
Η Sienna Spiro ξεκίνησε ανεβάζοντας τραγούδια στο διαδίκτυο και στο Visitor εμφανίζεται ήδη σαν καλλιτέχνιδα που ξέρει πού θέλει να σταθεί. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε ιστορικά στούντιο, ανάμεσά τους τα Abbey Road και Electric Lady, και αυτό ακούγεται αμέσως στον τρόπο που είναι στημένος ο ήχος: με προσοχή στη λεπτομέρεια, με καθαρό χώρο για τη φωνή και με ενορχηστρώσεις που στηρίζουν χωρίς να ‘’σκεπάζουν’’.
Πίσω από τις ηχογραφήσεις βρίσκεται ο Peter Rotter, ένας έμπειρος παραγωγός και ενορχηστρωτής του Hollywood, με δουλειά σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές όπως τα Top Gun: Maverick, Transformers: The Last Knight και Bad Boys: Ride or Die, αλλά και σε σειρές όπως The Handmaid’s Tale και Fallout. Έχει επίσης συμβάλει σε πολλές ορχηστρικές ηχογραφήσεις για ταινίες όπως La La Land και Frozen. Η εμπειρία του φαίνεται στον τρόπο που ο δίσκος χειρίζεται τη δυναμική, το βάρος των εγχόρδων και τις αποστάσεις ανάμεσα στα όργανα.
Το This Is My House ανοίγει τον δίσκο με μια αίσθηση οικειότητας που δεν κρατά για πολύ. Από τις πρώτες κιόλας νότες, ο χώρος μοιάζει ήσυχος, αλλά κάτω από αυτή την ηρεμία υπάρχει ένταση. Το σπίτι δεν παρουσιάζεται σαν καταφύγιο· μοιάζει περισσότερο με τόπο μνήμης, με έναν χώρο που έχει ήδη κρατήσει πολλά. Η φωνή της Spiro μπαίνει ήπια, χωρίς να πιέζει, και αυτό κάνει το ξεκίνημα ακόμη πιο ανήσυχο.
Το Visitor συνεχίζει ακριβώς πάνω σε αυτή την αίσθηση της προσωρινότητας. Οι χορδές ανοίγουν σταδιακά, το πιάνο κρατά την αρμονία σε κίνηση και η φωνή παραμένει στο κέντρο, χαμηλή αλλά φορτισμένη. Οι παύσεις ανάμεσα στις φράσεις έχουν σημασία: δεν λειτουργούν απλώς σαν ανάσες, αλλά σαν μέρος του ίδιου του συναισθήματος. Όταν η Spiro τραγουδά για το «rented time», το τραγούδι ακούγεται σαν μια σχέση που υπάρχει ήδη με ημερομηνία λήξης.
Στο Die on This Hill η ένταση ανεβαίνει. Η ρυθμική βάση μένει σταθερή, σχεδόν επίμονη, ενώ τα έγχορδα κινούνται προς τα πάνω και η φωνή αποκτά μεγαλύτερη πίεση. Το τραγούδι αποδίδει πολύ καθαρά την εμμονή που περιγράφει: δεν υπάρχει εύκολη διέξοδος, μόνο η επιμονή να μείνεις εκεί, ακόμη κι όταν ξέρεις ότι η ισορροπία έχει χαθεί.
Το We’re Not in Love είναι πιο άμεσο και πιο άβολο. Η ενορχήστρωση εδώ είναι πιο γυμνή, με κιθάρα, χαμηλό πιάνο και φωνή σε πρώτο πλάνο. Η σχέση που περιγράφεται δεν έχει όνομα, ούτε σταθερό σημείο αναφοράς, και αυτό ακούγεται και στη μουσική: οι φράσεις δεν κλείνουν πάντα καθαρά, η αρμονία αποφεύγει τις εύκολες λύσεις και το τραγούδι μένει επίτηδες ανοιχτό.
Στο Great Expectation η Spiro μοιάζει να κοιτάζει πίσω και να προσπαθεί να ξαναφτιάξει μέσα της μια σχέση όπως θα ήθελε να είναι. Οι λεπτές αλλαγές στην αρμονία, οι μικρές καθυστερήσεις στο reverb και οι πιο ήπιες κινήσεις της παραγωγής δημιουργούν την αίσθηση ότι η μνήμη δεν είναι σταθερή αλλά μετακινείται όσο την πλησιάζεις. Είναι από τα κομμάτια που δίνουν στον δίσκο μια πιο εσωτερική διάσταση.
Το He’s Not My Baby, I’m His είναι ίσως από τα πιο δύσκολα σημεία του άλμπουμ. Η συναισθηματική ανισορροπία αποτυπώνεται χωρίς εξηγήσεις, μόνο με τον τρόπο που η φωνή επιμένει και ο ήχος κρατά μια ελαφριά ασυμμετρία. Το αποτέλεσμα είναι σφιχτό και άβολο, αλλά ακριβώς γι’ αυτό πειστικό.
Στα You Stole the Show και Pure αρχίζει να φαίνεται και η άλλη πλευρά της ιστορίας: η έκθεση, το βλέμμα των άλλων, η συνειδητοποίηση ότι η καλλιτέχνιδα δεν τραγουδά μόνο για τον εαυτό της αλλά και μέσα σε ένα πλαίσιο δημόσιας εικόνας. Η παραγωγή ανοίγει περισσότερο, ο ήχος αποκτά μεγαλύτερο εύρος και το άλμπουμ δείχνει πώς αλλάζει η σχέση ανάμεσα στη φωνή και στο περιβάλλον της όταν μπαίνει στη μέση η προβολή.
Το άλμπουμ κλείνει με το Mono No Aware, και εκεί βρίσκει την πιο ήσυχη αλλά και πιο ουσιαστική του αποφόρτιση. Η φθορά δεν δηλώνεται μεγαλόφωνα· περνά μέσα από μικρές αρμονικές μετατοπίσεις, από τις σιωπές που έχουν βάρος και από μια αίσθηση ότι τίποτα δεν κρατά για πολύ. Το τελευταίο κομμάτι δεν προσπαθεί να λύσει τίποτα. Απλώς αφήνει την απώλεια να μείνει στον αέρα.
Ως σύνολο, το Visitor ακούγεται σαν ένα άλμπουμ που χτίζεται προσεκτικά από την αρχή ως το τέλος. Ξεκινά με την αίσθηση ενός χώρου που δεν είναι όσο ασφαλής δείχνει, περνά σε κομμάτια που εξετάζουν σχέσεις, εμμονές και εσωτερικές μετακινήσεις και καταλήγει σε ένα κλείσιμο που δεν δίνει απάντηση, αλλά αφήνει ένα καθαρό συναίσθημα να επιμείνει. Η φωνή της Sienna Spiro είναι ο άξονας όλων αυτών, όχι επειδή επιβάλλεται, αλλά επειδή κρατά το άλμπουμ ανθρώπινο και άμεσο.
Το Visitor είναι ένα ντεμπούτο με σοβαρή ταυτότητα. Έχει κινηματογραφική αίσθηση, προσεγμένη παραγωγή και μια νεαρή καλλιτέχνιδα που ξέρει να μετατρέπει την ευαλωτότητα σε δύναμη χωρίς να τη φορτώνει με περιττό βάρος. Και ακριβώς γι’ αυτό ακούγεται τόσο καθαρά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Aριάννα K & Το Κομμάτι που Λείπει - «Σινεμά Βεριτέ
Χριστίνα Σκουτέλα: Όταν το Σώμα Γίνεται Ηχητικό Όργανο στο “is that horror?”
Lia Hide - "Aristophobia Nervosa": Μια σκοτεινή spoken word εμπειρία στην ελληνική γλώσσα...
Πάνος Μπίρμπας & The Nile Beat Artists: “Big House
Ni Moya - Dream, Oh Dream, Show Me the Way
The Man & His Failures - Survival Kit
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
Χρήστος Κορναράκης
Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
