Soundkrash
A panel or selectbox menu is loaded when a small screen is detected.
Features include multiple columns with individual distribution settings, inline subtext support and others.
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Από τη Θεσσαλονίκη, οι Viceroy υπογράφουν ένα ντεμπούτο που μετατρέπει την αβεβαιότητα σε αισθητική και τον θόρυβο σε στάση
Οι Viceroy εμφανίζονται δισκογραφικά με το Freedom Tastes Like Breakfast, το ντεμπούτο τους που κυκλοφορεί από τη Make Me Happy Records. Το σχήμα κινείται ως τρίο, με κιθάρα, μπάσο και τύμπανα να συγκροτούν έναν ήχο που στηρίζεται στη ζωντανή αλληλεπίδραση και όχι σε προ-σχηματισμένες παραγωγικές λύσεις. Η πρώτη τους επίσημη καταγραφή λειτουργεί περισσότερο σαν αποτύπωμα διαδικασίας παρά ως ολοκληρωμένη δήλωση ύφους.
Read More
Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας
Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας
Ο Alexis Korner πέρασε μια ζωή χωμένος βαθιά στα μπλουζ. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν το «Ground Zerο» της βρετανικής R&B σκηνής, ένας τραγουδιστής/κιθαρίστας γεννημένος στο Παρίσι με ρίζες πολύ διαφορετικές από αυτές των μαύρων μουσικών του Δέλτα (ο Korner ήταν εν μέρει Έλληνας, Τούρκος και Αυστριακός). Από σπάργανα που είχε υφάνει ο ίδιος ξεπήδησε μια ολόκληρη γενιά από προσωπικότητες που έμελλε να αλλάξουν το ρου της βρετανικής μουσικής: Οι Jack Bruce, Ginger Baker, Long John Baldry, Robert Plant, τα περισσότερα από τα αυθεντικά μέλη των Rolling Stones – όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι μελέτησαν τις φολκ-μπλουζ ρίζες που δίδασκε ο Korner, ατύπως ή παίζοντας στο ιστορικό του συγκρότημα, τους Blues Incorporated.
Read More
Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης
Φωτογραφίες: Μαρίζα Καψαμπέλη
Ο Stratos Kiris μιλά για τους 33 Lovers , από το εσωστρεφές Ghost Flower στο πιο ανοιχτό Am I In A Dream, και για το πώς οι σιωπές και ο χώρος έγιναν βασικά στοιχεία ενός πιο άμεσου και βιωματικού ήχου.
Αν έχεις περάσει χρόνο μέσα σε ηχογραφήσεις, ξέρεις ότι οι πραγματικές αλλαγές σπάνια φαίνονται στις ιδέες. Φαίνονται στον αέρα ανάμεσα στα κανάλια. Στο πότε ένα κομμάτι σταματά να «κρατιέται» και αρχίζει να υπάρχει — όχι ως κατασκευή, αλλά ως κάτι που απλώς συμβαίνει. Στην περίπτωση των 33 Lovers του Stratos Kiris, αυτή η μετατόπιση δεν είναι αισθητική επιλογή αλλά μια συνθήκη που χτίζεται μέσα στον χρόνο. Από την παιδική του εκπαίδευση σε κλαρινέτο, ακορντεόν και κλασική μουσική, μέχρι την εφηβεία όπου η κιθάρα γίνεται εργαλείο σύνθεσης και τη διαμόρφωση ενός πιο σταθερού δημιουργικού πεδίου στην Αθήνα, η διαδρομή του μοιάζει να συγκλίνει σε ένα σημείο: στο πώς ο ήχος αποκτά χώρο.
… Read More
Συνέντευξη: Γιώργος Τσέκας
Οι Omen επιστρέφουν στην Ελλάδα, το "δεύτερο σπίτι" τους, για μια επική μίνι περιοδεία (Λάρισα: Πέμπτη 14 Μαΐου 2026 - Skyland Live Music Venue.Θεσσαλονίκη: Παρασκευή 15 Μαΐου 2026 - Eightball Club.Αθήνα: Τρίτη 19 & Τετάρτη 20 Μαΐου 2026 - Κύτταρο Live Club -2 συνεχόμενες μέρες με διαφορετικό setlist- και Καλαμάτα: Παρασκευή 22 Μαΐου 2026) που θα γράψει ιστορία: κερασάκι στην τούρτα τα δύο exclusive shows στο Κύτταρο (19-20 Μαΐου), όπου θα παιχτούν ολόκληρα τα κλασικά Battle Cry και Warning of Danger – για ζωντανή ηχογράφηση! Ο frontman Nikos Migus μιλάει ανοιχτά για την αγάπη των φαν, την αδιαπραγμάτευτη US Power Metal ταυτότητα του Kenny Powell, τις επιρροές του, το underground metal revival στην Ελλάδα και πώς η φωνή του "σώζει" την μπάντα μετά από 40+ χρόνια. "See you in the Arena!"
Πώς νιώθετε που το Battle Cry και το Warning of Danger , τα δύο πρώτα άλμπουμ σας από τα '80s, εξακολουθούν να εμπνέουν νέες γενιές μεταλλικών θαυμαστών παγκοσμίως;
Είναι πραγματικά πολύ συγκινητικό να εισπράττεις όλη αυτή την αποδοχή για τόσες δεκαετίες ακόμα και από πολύ νεότερα άτομα! Δεν θα ξεχάσω ποτέ το 2019 σε μια περιοδεία μας στην λατινική Αμερική που είδα για πρώτη φορά κάποιους πιτσιρικάδες στην πρώτη γραμμή να
… Read More
Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Συνεκτικό alternative/progressive metal άλμπουμ με έμφαση στη ρυθμική δομή, την παραγωγή και τη σταδιακή δραματουργική ανάπτυξη
Πέντε χρόνια μετά το Without A Trace, οι Misty Route επιστρέφουν με το Ethos, το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους. Αυτό επιβεβαιώνει ότι η εξέλιξη του συγκροτήματος δεν είναι απλώς θέμα εμπειρίας, αλλά και προσανατολισμού. Το τρίο από την Αθήνα -Lefteris Saatsakis σε κιθάρα, φωνητικά και synthesizers, George Armando Konomi στο μπάσο και Konstantinos Kaloudis στα τύμπανα- παραμένει απαράλλακτο, κάτι που φαίνεται στην εσωτερική συνοχή του δίσκου και στη σαφή ταυτότητα του ήχου. Σε σχέση με το Without A Trace, το Ethos είναι πιο βαρύ, πιο συγκεντρωμένο και με πιο καθαρό δραματικό άξονα, χωρίς να χάνει την alt-μελωδικότητα που χαρακτήριζε το ντεμπούτο. Ο Saatsakis, που έχει αναλάβει τη σύνθεση και τους περισσότερους στίχους (όλα τα κομμάτια εκτός από το “Dictator”), καθορίζει τη βασική κατεύθυνση του υλικού. Η εκτέλεση παραμένει πειθαρχημένη και εστιασμένη στις ρυθμικές ιδέες.
Read More
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Υπάρχουν δίσκοι που σε προσκαλούν σε έναν χώρο χωρίς χάρτη, όπου η ακουστική εμπειρία γίνεται τελετουργία• To Τhe End of Beyond των As Never Before ανήκει σε αυτούς. Από το πρώτο άγγιγμα της κιθάρας μέχρι την τελευταία ανάσα του τίτλου κομματιού, το άλμπουμ μοιάζει να κινείται σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ του οικείου και του παράξενου, του αφηρημένου και του προσωπικού.
Read More
Γράφει ο Αντώνης Ζήβας
photos: Romanos.l
Στην εποχή όπου το ψυχεδελικό rock παγκοσμίως παλεύει ανάμεσα στην αναβίωση και την επανάληψη, η σύγχρονη psych σκηνή βρίσκεται σε ένα εναλλασσόμενο ηχητικά περιβάλλον όπου η dream pop, το garage, το kraut rock, η folk και o βιομηχανικός θόρυβος, συνυπάρχουν σε ένα περιβάλλον όπου η συνοχή και η ροή ενός άλμπουμ έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα μεμονωμένα κομμάτια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Vile Wonders των The Steams έρχεται όχι ως μία μίμηση, αλλά ως ένα ακόμη «παιδί» της σύγχρονης ψυχεδελικής σκηνής, επιλέγοντας μια τρίτη, πιο δύσκολη διαδρομή εσωτερικής αποδόμησης.
Read More
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Η τριλογία του Christopher Nolan, μέσα από τις ταινίες Batman Begins , The Dark Knight και The Dark Knight Rises , καταγράφει μια μετατόπιση που επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο ο σύγχρονος κινηματογράφος προσεγγίζει τον υπερηρωικό μύθο. Αυτό που αλλάζει δεν είναι μόνο η αισθητική ή η κλίμακα της παραγωγής. Είναι η ίδια η κατανόηση του ήρωα ως λειτουργία μέσα σε έναν κόσμο που παρουσιάζεται με όρους πραγματικούς, κοινωνικούς, αναγνωρίσιμους.
Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται μια απλή, σχεδόν αυστηρή ιδέα: ένας άνθρωπος δημιουργεί έναν ρόλο για να αντέξει ένα τραύμα. Στη συνέχεια, αυτός ο ρόλος αρχίζει να αποκτά διάρκεια, απαιτήσεις και συνέπειες που ξεπερνούν την αρχική του πρόθεση. Ο Bruce Wayne του Christian Bale δεν παρουσιάζεται ως σταθερή προσωπικότητα. Η συμπεριφορά του μεταβάλλεται ανάλογα με την πίεση που δέχεται. Σε κάθε φάση της τριλογίας, η σχέση του με τον Batman αλλάζει. Άλλοτε τον χρησιμοποιεί ως εργαλείο. Άλλοτε ο ίδιος ο ρόλος καθορίζει το πώς σκέφτεται και δρα.
… Read More
Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη
Υπάρχει μια στιγμή που ο ήχος παύει να είναι εργαλείο και γίνεται χώρος. Εκεί κάπου, ανάμεσα σε πρόβες που μύριζαν ιδρώτα και μεταλλικά αντικείμενα που αντιστέκονται στο άγγιγμα, γεννήθηκε η ανάγκη για κάτι πιο εσωτερικό. Όχι πιο ήσυχο, αλλά πιο προσωπικό.
Η διαδρομή από τα τύμπανα και τη σκηνή προς τις ηχητικές εγκαταστάσεις δεν είναι μια απλή μετατόπιση μέσου. Είναι μια αλλαγή βλέμματος. Από το «μαζί» στο «μόνος», χωρίς ποτέ να ακυρώνεται το πρώτο. Από τον ρυθμό που ενώνει, στον ήχο που αποκαλύπτει.
Στο MOROMO του Παντελή Καρασεβδά, η ύλη αποκτά φωνή. Το μέταλλο θυμάται, το νερό αγκαλιάζει, οι ρωγμές αφηγούνται. Και κάπου εκεί, ο δημιουργός δοκιμάζει να σταθεί απέναντι στον εαυτό του χωρίς φίλτρα. Όχι για να βρει απαντήσεις, αλλά για να αντέξει τις ερωτήσεις.
Read More
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Ένα ώριμο heavy prog ντεμπούτο που ισορροπεί ένταση και ατμόσφαιρα με ουσία και συνοχή
Το ντεμπούτο των inner:i, Lavender, κινείται στον χώρο του heavy prog με αξιοσημείωτη ισορροπία ανάμεσα στην ένταση και την ατμόσφαιρα. Το τρίο από Αθήνα και Βόλο, αποτελούμενο από τους Χριστόφορο Ραζή (Alcestice, ex-4LT), Σπύρο Χαρμάνη (None Other) και Αντώνη Καναρά (Minorface, ex-4LT, ex-Madleaf), δεν επενδύει στην επίδειξη τεχνικής, αλλά σε έναν ώριμο και μελετημένο ήχο, όπου κάθε στοιχείο υπηρετεί τη συνολική αφήγηση.
Read More
Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης
«Το ενδιαφέρον μου σε αυτόν τον αγώνα έχει να κάνει με τις προσωπικές μου εμπειρίες, με τις ρίζες μου, την οικογένειά μου. Ο πατέρας μου είναι ένας μουραλιστής (πρωτότυπο κίνημα ζωγράφων του Μεξικό πάνω σε τοιχογραφία – 1910) επηρεασμένος από την τέχνη των Chicano, ανήκε στην ομάδα Los Four, της μόνης μεξικανικής ομάδας που είχε έκθεση στο Μουσείο Τέχνης του Los Angeles. Οι προσπάθειές του να χτίσει γέφυρες μεταξύ των καλλιτεχνών του Los Angeles, των εργατών, και των Chicanos ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, με οδήγησε, πολιτικά, προς τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Επίσης, οι εμπειρίες του παππού μου σαν μαχητής της επανάστασης το 1910. Ο παππούς μου πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως οικονομικός μετανάστης, εργάστηκε ως εργάτης γης στη Silicon Valley, στην California. Το ωράριο εργασίας του διαρκούσε 15 έως 16 ώρες καθημερινά, με εφίδρωση και την επιβολή της φτώχιας. Βλέπω την εμπειρία του να αντικατοπτρίζεται στις μαρτυρίες των Ζαπατίστας, των αυτόχθονων ανταρτών αγροτών που αγωνίζονται καθημερινά για να επιβιώσουν».
Zack de la Rocha
[Enlace Civil of San Cristobal de las Casas / Chiapas 1998]
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Εσωτερική ambient και ψυχεδελική διαδρομή με αναλογικούς ήχους, μινιμαλιστική προσέγγιση και ονειρική αισθητική από τον μπασίστα και τραγουδιστή των Naxatras.
Ο Ni Moya γεννήθηκε σχεδόν αθόρυβα, ως μια προσωπική διέξοδος του Γιάννη Βαγενά πέρα από τη συλλογική ταυτότητα των Naxatras. Από τις πρώτες του απόπειρες με software μέχρι τη συνειδητή στροφή στο hardware και τον αυτοσχεδιασμό, η πορεία του project παρέμεινε σταθερά προσανατολισμένη προς μια πιο εσωτερική, ελεγχόμενη μορφή έκφρασης. Το ομώνυμο ντεμπούτο κατέγραψε αυτή την αναζήτηση σε πρωτογενές στάδιο, ενώ το Reverie αποκρυστάλλωσε μια πιο ώριμη προσέγγιση, με έμφαση στη διάρκεια, τη ροή και την αξία της σιωπής. Μέσα από αυτή τη σταδιακή εξέλιξη, ο Βαγενάς διαμόρφωσε μια προσωπική γλώσσα που δεν στηρίζεται στην ένταση, αλλά στη λεπτομέρεια και στη συγκέντρωση.
Read More
Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης
Ο Σωτήρης Τσόλης μιλά για το ντεμπούτο των BOKAVOY, τη νυχτερινή δημιουργία, τη σιωπή ως δομή και τη μετάβαση από την Αθήνα στο Παρίσι
Στην Αθήνα που κοιμάται και ξυπνά ταυτόχρονα, ανάμεσα στη σκόνη των δρόμων και το απαλό φως των πρώτων ωρών, γεννήθηκε το πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ του project BOKAVOY. Ο Σωτήρης Τσόλης μου μιλά για τις νυχτερινές ώρες όπου η μουσική παίρνει ανάσα, για τον ήχο που ακούει τον χώρο γύρω του, και για την αίσθηση της ροής που καθορίζει κάθε φράση, κάθε παύση, κάθε σιωπή. Αυτή η συνέντευξη είναι μια πρόσκληση να δεις τον δίσκο όχι μόνο με τα αυτιά, αλλά με το χρόνο και την προσοχή σου.
Read More
Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης
Πως ένα “δύσκολο” ιδίωμα όπως το post-rock γίνεται να μοιάζει τόσο οικείο. Με δουλειά, και τεχνική κατάρτιση, με αγάπη για αυτό που κάνουν μα πάνω απ' όλα σίγουρα με ταλέντο. Οι “δικοί μας” we.own.the.sky με τον τρίτο τους μεγάλο δίσκο, In your Absence, μέσα από “την απουσία” τους, παραδίδουν μαθήματα δομική progressive αμεσότητας σε μια πτήση, αλλά και μια ελεύθερη πτώση σε ότι ποιο ελπιδοφόρο, ανοίγοντας τα μυαλά και τις ψυχές μας στους απέραντους ουρανούς αυτής της μουσικής.
Read More
Γράφει ο Αντώνης Ζήβας
Ο τρίτος δίσκος των Στράφι δεν είναι απλώς μία συνέχεια. Είναι φωνή επιβίωσης, οργής και τρυφερότητας από την καρδιά της επαρχίας...
Οι Στράφι γεννήθηκαν τον Οκτώβρη του 2017 στο αυτοδιαχειριζόμενο στούντιο Σπιρτόκουτο της Λάρισας, μιας πόλης που δεν χρειάζεται να κοιτάξει την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη για να ξέρει τι σημαίνει εγκλωβισμός, σιωπηλή πίεση και ανάγκη να φωνάξεις για να υπάρξεις. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν παίξει πολύ, ταξιδέψει ακόμη περισσότερο, καταγράψει δύο βινύλια, και τώρα, με τον τρίτο τους δίσκο Πάνω από τα Χώματα, φτάνουν στο σημείο όπου καταλαβαίνεις αν μια μπάντα έχει να πει κάτι ή απλώς επαναλαμβάνει τον εαυτό της. Και οι Στράφι έχουν να πουν πολλά.
Read More
Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας
Ο Blixa Bargeld, που εδώ τον βλέπουμε να προσπαθεί να σαγηνεύσει το μικρόφωνο με τον καπνό του τσιγάρου του, αυτός ο frontman του γερμανικού industrial συγκροτήματος Einstürzende Neubauten από την ίδρυσή του το 1980, είχε μια ταυτόχρονη εικοσαετή γόνιμη καριέρα τρόπον τινά στη σκιά του Nick Cave ως μέλος των Bad Seeds όταν, το 2003, αποφάσισε ότι ήθελε να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στους συμπατριώτες του και στις σόλο περιηγήσεις του, δημιουργώντας αλλόκοτες ατμόσφαιρες με τα μαγικά ηλεκτρονικά του φληναφήματα – ένας πολύπλευρος φιλόσοφος των τεχνών που συνδυάζει τη μουσική, τη θεατρικότητα και τον πειραματισμό, διερευνώντας βαθύτερα τη γλώσσα και τον πολιτισμό.
Read More
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Μια σκοτεινή μελέτη χαρακτήρων όπου η αϋπνία, η ηθική φθορά και το ανελέητο φως είναι σε πρώτο κάδρο
Υπάρχουν ταινίες που δεν κορυφώνονται ποτέ. Όχι επειδή δεν μπορούν, αλλά επειδή δεν θέλουν. Το Insomnia επιμένει σε μια παράξενη διάρκεια, σαν να αρνείται να σου προσφέρει τη λύση που περιμένεις. Δεν εκτονώνει. Συσσωρεύει...
Read More
Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης
Το Αντιπολεμικό Mανιφέστο «Bulls on Parade», από το δεύτερο άλμπουμ των Rage Against The Machine, Evil Empire, γράφτηκε σε όλη την οργή για την παγωμένη επιθετικότητα και την περιφρόνηση που έγινε αισθητή στις ΗΠΑ για την εμπλοκή τους σε έναν ακόμη ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εισβολή τους στη Μέση Ανατολή με τον Α' Πόλεμο του Κόλπου του Ιράκ. Η πρώτη στρατηγική ιμπεριαλιστική πολεμική επέμβαση των ΗΠΑ και του πολεμικού τους μηχανισμού, μετά την ήττα του Βιετνάμ, ήταν η επέμβαση της κυβέρνησης Τζορτζ Μπους του πρεσβυτέρου σέρνοντας στο άρμα της ολόκληρο τον δυτικό ιμπεριαλισμό στο «Τέλος της Ιστορίας» και σε έναν συνεχή πόλεμο στη Μέση Ανατολή που εδώ και 35 χρόνια μαίνεται για τα πετρέλαια και τα ενεργειακά αποθέματα, με αποκορύφωμα τη Γενοκτονία των Παλαιστινίων από το σιωνιστικό Ισραήλ και την ανάφλεξη του πολέμου σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή.
Read More
Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης
Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη
Φωτογραφίες: Studio Trichia (Katerina P. Trichia)
Συνεντευξη του Θάνου Σαρίγγελου για τον ήχο που προηγείται του λόγου, τον υπόγειο μηδενισμό και την ανάγκη να αφήνεις κενά για να αναπνεύσει το τραγούδι.
Με τη “Σταγόνα03” ο Θάνος Σαρίγγελος δεν κάνει απλώς ένα ακόμη βήμα στη δισκογραφία του• κάνει στροφή. Οι κιθάρες υποχωρούν, τα synths και τα samples χτίζουν νέα ηχοτοπία και η φωνή παύει να διεκδικεί τον ρόλο του απόλυτου frontman. Εδώ, όλα λειτουργούν ως σύνολο.
Ο λόγος δεν αφηγείται, παρατηρεί. Επαναλαμβάνει φράσεις μέχρι να αποκτήσουν βάρος. Αφήνει κενά που δεν είναι απουσία, αλλά επιλογή.
Θεματικά, ο δίσκος ακουμπά την άγνοια, την αποδοχή και έναν ειλικρινή, σχεδόν φιλοσοφικό μηδενισμό. Όχι ως μόδα, αλλά ως συμπέρασμα ζωής. Η ιδέα ότι η ύπαρξη δεν φέρει εγγενές νόημα διατρέχει τα κομμάτια σαν χαμηλή συχνότητα. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη διαπίστωση, γεννιέται μια παράξενη διαύγεια.
Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη
φωτογραφίες: Βασίλης Κεχαγιάς
Οι οκταμελείς Kapten με αφορμή το πρώτο τους άλμπουμ Dancing Tooth , μου μιλούν για τη συλλογική δημιουργία, τις μουσικές επιρροές και τη συνεργασία με τον παραγωγό Doctor L .
Κάθε μπάντα έχει τον δικό της τρόπο να βρίσκει ρυθμό. Για κάποιες είναι μια κιθάρα και μια φωνή• για άλλες, ένα μικρό σύμπαν ανθρώπων που μαθαίνουν να κινούνται μαζί. Στην περίπτωση του Dancing Tooth, ο ρυθμός γεννιέται μέσα από τη συνάντηση οκτώ μουσικών που μετατρέπουν τις διαφορετικές επιρροές, τις ιδέες και τις προσωπικές τους διαδρομές σε έναν κοινό παλμό. Με δύο φωνές, διπλά τύμπανα και πνευστά να απλώνουν το ηχητικό πεδίο, το συγκρότημα χτίζει έναν δίσκο που κινείται ελεύθερα ανάμεσα σε groove, ένταση και στοχασμό. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλούν για τον συμβολισμό του τίτλου, για το πώς λειτουργεί η συλλογική δημιουργία μέσα σε μια μεγάλη μπάντα και για τον ρόλο που έπαιξε ο Doctor L στη διαμόρφωση του τελικού ήχου.
… Read More
Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη
Λίγο πριν από τη συναυλία της 13ης Μαρτίου στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου, οι Marva Von Theo μιλούν για τη δραματουργία των live εμφανίσεων και για τα νέα τραγούδια από το επερχόμενο άλμπουμ We Were Never Lost που θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά.
Υπάρχουν χώροι όπου η μουσική δεν ακούγεται απλώς, αλλά αποκτά μια διαφορετική βαρύτητα. Η Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Αθήνα είναι ένας από αυτούς: ένας νεογοτθικός ναός με έντονη φυσική αντήχηση, όπου οι ήχοι απλώνονται αργά και οι σιωπές αποκτούν σχεδόν ισότιμη παρουσία με τη μουσική.
Μαζί τους στη σκηνή θα βρεθούν οι Moonmoth, ένα συγκρότημα που κινείται ανάμεσα στον ακουστικό και τον ηλεκτρονικό ήχο, δημιουργώντας σκοτεινά ambient ηχοτοπία μέσα από την κλασική κιθάρα, τα ηλεκτρονικά και δύο γυναικείες φωνές.
Read More
Ο Θανάσης Μήνας γράφει για την ακόμα πιο εφιαλτική συνέχεια του θρυλικού αργεντίνικου κόμικ επιστημονικής φαντασίας, που έγινε μεγάλη επιτυχία ως σειρά από το Netflix και είναι συμπαραγωγή των εκδόσεων JemmaPress και DocMZ Publishing.
Δημιούργημα των Έκτορ Έστερχελντ και Φρανσίσκο Σολάνο Λόπες, το El Eternauta («Ο Αιώνιος») δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1957 και παραμένει ένα από τα σημαντικότερα έργα επιστημονικής φαντασίας, αλλά κι ένα από τα λαμπρότερα δείγματα γραφής της ένατης τέχνης. Κλειστοφοβικό, αγωνιώδες και περιπετειώδες, αλλά συνάμα συναισθηματικό, γεμάτο συμβολισμούς και πολιτική αλληγορία, είναι ένα έργο απαιτητικό και πολυεπίπεδο.
Read More
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
φωτογραφία: Αναστασία Ζησοπούλου
Τριάντα χρόνια μετά, οι Personality Crisis επιστρέφουν με έναν ήχο που σε τραβάει μπροστά, σε κάνει να νιώσεις και σε αφήνει να μείνεις μέσα στο τώρα
Τριάντα χρόνια μετά, οι Θεσσαλονικείς Personality Crisis επιστρέφουν όχι για να κοιτάξουν πίσω, αλλά για να κάψουν το παρόν. Το Vortex State of Mind δεν είναι άλμπουμ που γιορτάζει, ούτε απολογείται• είναι άλμπουμ που ζει μέσα στις φλέβες της στιγμής. Και ίσως γι’ αυτό, μετά από τόσα χρόνια, ακούγεται πιο αναγκαίο από ποτέ.
Η κυκλοφορία από τη B-otherside Records είναι αυστηρά περιορισμένη: τριακόσιες αριθμημένες κόπιες, με δισέλιδο ένθετο και συλλεκτική αφίσα για τους πρώτους εκατό. Δεν λειτουργεί ως φετίχ• λειτουργεί ως στάση, σαν να λέει: “Κράτα με, γύρισέ με, άκουσέ με με το σώμα σου.” Υπάρχει φυσικότητα στην επαφή με το αντικείμενο, όπως υπάρχει φυσικότητα στο χτύπημα του “Alien Zombie Fans”.
… Read More
Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη
Η σκηνή ως πεδίο υπερφόρτωσης, το χορό ως μουσική και η μουσική ως χορό - μια συνομιλία με το σώμα που δεν αφήνει κενά.
Υπάρχει μια στιγμή στη σκηνή που μοιάζει με θραύση• το σώμα σπάει και ξανασυναρμολογείται στον ρυθμό της μουσικής. Στο “is that horror?”, η πρόβα δεν είναι παρά άσκηση για αυτή την υπερφόρτιση, ενώ η ίδια η μουσική λειτουργεί σαν καταλύτης και καθρέφτης. Η ένταση δεν περιορίζεται σε θόρυβο ή κραυγή• περνάει μέσα από κάθε μυϊκή ίνα, αναγκάζοντας χορό και ήχο να γίνουν ένα. Η συνέντευξη με τη Χριστίνα Σκουτέλα ανοίγει ένα παράθυρο σε αυτό το πεδίο, όπου το σώμα, η μουσική και η ενέργεια του κοινού συναντιούνται χωρίς να χρειάζονται ονόματα ή κατηγορίες.
Read More
Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας
Το 1965, o Ochs κυκλοφόρησε το «I Αin’t Marching Any More», ένα τραγούδι μέσα από το ομώνυμο, δεύτερο άλμπουμ του, που κυκλοφόρησε από την Electra και θα καθόριζε μια ολόκληρη γενιά για να γίνει ο ύμνος του αντιπολεμικού κινήματος, το εμβατήριο που τραγουδιόταν σε κάθε διαδήλωση, δίνοντας το θάρρος σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλες τις ΗΠΑ να εκδηλώσουν την αντίθεσή τους στον Πόλεμο του Βιετνάμ, σε μια χρονιά που η αμερικανική κυβέρνηση είχε αρχίσει να αυξάνει τις αποστολές στρατευμάτων και πολεμικών εφοδίων στην πολύπαθη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας.
Read More
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Tο φιλμ που καθιέρωσε τον Christopher Nolan ως αρχιτέκτονα του ψυχολογικού θρίλερ
Αν το Following ήταν μια ταινία για ανθρώπους που παρατηρούν τη ζωή απ’ έξω, το Memento είναι για έναν άνθρωπο παγιδευμένο μέσα της χωρίς καμία έξοδο. Εκεί όπου ο Bill ακολουθούσε άλλους για να αποκτήσει ιστορία, ο Leonard του Memento δεν έχει άλλη επιλογή από το να ζει χωρίς παρελθόν. Η μνήμη του κρατά λίγα λεπτά. Και για πρώτη φορά, ο Christopher Nolan βρίσκει το τέλειο αφηγηματικό άλλοθι για τις εμμονές του.
Read More
Γράφει ο Αντώνης Ζήβας
Στην υπόγεια γεωγραφία της εγχώριας punk σκηνής, τα Ανώμαλα Ρίμματα δεν χρειάζονται συστάσεις• χρειάζονται ενισχυτές στο τέρμα (και γείτονες με κατανόηση). Γεννημένοι μέσα στη δυστοπία της πρώτης καραντίνας της Covid εποχής, με εκείνο το DIY πείσμα που δεν ζητά άδεια από κανέναν, επιστρέφουν το 2026 με το νέο τους E.P. «Βαρύτητα»: τέσσερα κομμάτια πυκνά, ιδρωμένα. Γραμμένα σαν σημειώσεις οδοφράγματος, σε τετράδιο μαθητή που βαρέθηκε να ακούει την παπαγαλία του μαθήματος «ανάπτυξη».
Read More
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Δεκατρία οργανικά κομμάτια που κινούνται από τη σκιά προς τη διαύγεια, χωρίς θόρυβο και χωρίς περιττές κορυφώσεις.
Υπάρχουν δίσκοι που λειτουργούν ως συλλογές τραγουδιών και υπάρχουν δίσκοι που λειτουργούν ως τελετουργίες. Το Lumen Novum ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν σε προσκαλεί απλώς να το ακούσεις. Σε καλεί να μπεις μέσα του, να χαμηλώσεις το φως, να αφήσεις τον χρόνο να χάσει τη γραμμικότητά του.
Οι Bungula, το δίδυμο από την Καρδίτσα, συνεχίζουν εδώ μια διαδρομή που ξεκίνησε με το Noumenia και ωρίμασε στο Sub Luna. Αν τα δύο πρώτα άλμπουμ είχαν την αίσθηση μιας αναζήτησης μέσα στη σεληνιακή σκιά, το Lumen Novum είναι η στιγμή μετά. Όχι η έκρηξη. Η διαύγεια.
Read More
Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη
φωτογραφίες: Πέτρος Αρώνης
Με αφορμή το νέο σινγκλ “Καλύτερα Τώρα ”, η V4L μιλά για τη γαλήνη που έρχεται μετά την ένταση και για την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην ευαλωτότητα και τη δύναμη που διατρέχει τον ήχο της.
Υπάρχουν τραγούδια που δεν υψώνουν τη φωνή τους• στέκονται χαμηλόφωνα και όμως μένουν. Το “Καλύτερα Τώρα” κινείται σε αυτό το ενδιάμεσο, εκεί όπου η ένταση έχει μόλις καταλαγιάσει και η σιωπή αποκτά βάρος. Η V4L συνεχίζει να χαρτογραφεί έναν κόσμο synth pop με καθαρές γραμμές και εσωτερικούς παλμούς, αφήνοντας χώρο στις αντιφάσεις της να αναπνεύσουν. Πικρία και ελπίδα δεν συγκρούονται, συνυπάρχουν. Κι αυτή η συνύπαρξη μοιάζει να είναι η πιο ειλικρινής της δήλωση.
Στη συζήτησή μας, μιλά για τη δημιουργική της σύμπραξη με τη Marilena Orfanou (Berlin Brides, S.W.I.M.), για το πώς ένα pop κομμάτι μπορεί να κουβαλά τσαμπουκά χωρίς να χάνει την ευαισθησία του, και για την ανάγκη να αλλάζει χωρίς να απολογείται.
… Read More
Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας
Σε διάφορες βιογραφίες των Rolling Stones αναφέρεται ο πρίγκιπας Stash de Rola ως ένας μυστήριος νεαρός αριστοκράτης ο οποίος σε κάποια φάση συνελήφθη μαζί με τον Brian Jones. Εκτός αυτού, o de Rola ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα της δεκαετίας του 1960, μιας και υπήρξε ένας από τους διάσημους φίλους των Beatles και των Rolling Stones και, ως δανδής, τράβηξε πάνω του την προσοχή λανσάροντας το νεορομαντικό, ντύσιμο που ήταν στην μόδα στις αρχές των 70ς. Υπήρξε επίσης ηθοποιός στο Χόλυγουντ αλλά και στην Ευρώπη, δισκογραφημένος rock μουσικός, αλλά και εραστής μερικών από τις πιο όμορφες γυναίκες της εποχής του.
Read More
Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας
Η Catharina «Nina» Hagen, η «Νονά του γερμανικού πανκ», θεωρείται σύμβολο ανυπακοής και ελευθερίας, γεφυρώνοντας το πολιτισμικό χάσμα ενός Βερολίνου που εξακολουθούσε να είναι χωρισμένο (και πολιτικά διχασμένο), η προσωπικότητά της ενσάρκωνε την εξέγερση και την καλλιτεχνική ελευθερία, αμφισβητώντας τις κοινωνικές συμβάσεις και στις δύο πλευρές του Τείχους.
Read More
A panel or selectbox menu is loaded when a small screen is detected.
Features include multiple columns with individual distribution settings, inline subtext support and others.