Αργύρης Αργυριάδης

  • Ψόφια κέφια: «Ο Townes Van Zandt είναι ο καλύτερος τραγουδοποιός σε ολόκληρο τον κόσμο και θα σταθώ με τις καουμπόικες μπότες μου πάνω στο τραπέζι του Bob Dylan και θα το βροντοφωνάξω»...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Είναι σίγουρο πως υπάρχουν καλλιτέχνες που με τα τραγούδια τους δεν θα κάνεις «τρελό γλέντι». Ο John Townes Van Zandt σίγουρα είναι ένα από αυτούς. Γεννήθηκε το 1944 στο Τέξας και αν ζούσε σήμερα θα ήταν 75 ετών. Η ζωή του ένα πραγματικό παράδοξο που αφού άγγιξε τα όρια της διπολικής διαταραχής έφτασε να αποτελεί μύθο για τους λάτρεις της country/folk αμερικανικής μουσικής. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι ίσως ήταν καλύτερος και από τον Dylan, το σίγουρο είναι ότι δεν ήταν ποτέ αδιάφορος.

  • 84 χρόνια μετά τον Ισπανικό εμφύλιο, η Mνήμη συνεχίζει να οπλίζει τις μνήμες...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Με αφορμή την επανέκδοση του ιστορικού βιβλίου του Μάρει Μπούκτσιν Ισπανοί Αναρχικοί τα ηρωικά χρόνια 1868 – 1936 από τις εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος (μετάφραση: Ροζίνα Μπέρκνερ και Γιάννης Καστανάρας) και την συμπλήρωση 84 χρόνων από την ισπανική επανάσταση, «το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας» συνεχίζει να εμπνέει μέχρι και σήμερα τον αγώνα για την ανθρώπινη χειραφέτηση. Το κείμενο αυτό αποτελεί σύνθεση των παρουσιάσεων του Μιχάλη Κορακιανίτη και Αργύρη Αργυριάδη που έγιναν το 2011-12 για την παρουσίαση της πρώτης έκδοσης του Βιβλίου, μαζί με τον αείμνηστο Μιχάλη Πρωτοψάλτη, στο οποίο και αφιερώνεται στην μνήμη του αλλά και στα εκατομμύρια των Αναρχικών που έδωσαν την ζωή τους για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

  • Catch 22

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Συνοπτικά, ως «Catch 22» θα μπορούσε να αποδοθεί στα ελληνικά κάθε κατάσταση αντιστοιχεί με «φαύλο κύκλο». Απέκτησε σημαντικό κοινωνικό ενδιαφέρον ως περιγραφή των γραφειοκρατικών παραλογισμών που χαρακτηρίζουν τα κλειστά συστήματα -όπως ο Στρατός- και τους κανόνες τους. Το Catch-22 είναι ο κανόνας του προσεκτικά δομημένου παραλογισμού, από τον οποίο το άτομο δεν μπορεί να ξεφύγει.

  • David Rovics : Τραγούδια σημαντικότητας για γνωστούς και αγνώστους...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Στο πείσμα της μουσικής βιομηχανίας που προσπαθεί να δημιουργήσει ανύπαρκτες και κατασκευασμένες εμπορικά μουσικές κουλτούρες όπως η «Americana», το λαϊκό εργατικό τραγούδι στην Αμερική συνεχίζει και υπάρχει μέχρι τις μέρες μας. Κινείται υπόγεια και DIY πάνω στα χνάρια των Joe Hill, Woody Guthrie, Utah Philips και πολλών άλλων τραγουδοποιών που αρνούνται να συμβιβαστούν με το κυρίαρχο αμερικανικό όνειρο.

  • H διαχρονική αξία των ιδεών του Μιχαήλ Μπακούνιν...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    «Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι ο πρώτος ανθρώπινος νόμος. Η ελευθερία ο δεύτερος»

    Αν και ο όρος Αναρχισμός ως όρος συνδέεται ξεκάθαρα ως σύνολο πολιτικών ιδεών μονάχα όταν το διακήρυξε περίτρανα ("Είμαι Αναρχικός!") ο Προυντόν στο πολύ σημαντικό έργο του «Τι είναι ιδιοκτησία», αναμφίβολα ένα από τους πιο σημαντικότερους εκφραστές του κλασικού αναρχισμού της νεωτερικότητας είναι ο Μιχαήλ Μπακούνιν. Συμπληρώνονται φέτος 143 χρόνια από τον θάνατό του και στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσω να συνοψίσω τις επαναστατικές ιδέες του και την διαχρονικότητα τους στο σήμερα.

  • O Rory Gallagher στην Αθήνα, 12 Σεπτεμβρίου 1981: Τριάντα εννέα χρόνια αργότερα οι σκιές συνεχίζουν να σουλατσάρουν στη Νέα Φιλαδέλφεια... (και ολόκληρη η συναυλία - ηχητικό)

    Ο Αργύρης Αργυριάδης θυμάται...

    Κανείς δεν περίμενε ότι το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 1981 θα ήταν ένα ορόσημο για 40.000 νεολαίους που βρέθηκαν στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας για να παρακολουθήσουν την ιστορική συναυλία του αείμνηστου Ιρλανδού κιθαρίστα Rory Gallagher. Ένας από αυτούς ήμουν κι εγώ. Το άρθρο αυτό δεν είναι επετειακό, αλλά κάθε χρόνο με στοιχειώνει η μνήμη των γεγονότων της συναυλίας, όπως και η ατυχία να έχω τα γενέθλιά μου μια μέρα πριν από τον θάνατο του Θείου. Οπότε, μην περιμένετε καμία «αντικειμενική» ανάμνηση διότι απλούστατα δεν μπορώ να την κάνω. Το παρόν κείμενο συνοδεύεται από ολόκληρο το ηχητικό της συναυλίας και μπορείτε να το ακούσετε στο κανάλι του Merlin's Music Box στο Mixcloud...

  • O Διάβολος δεν είναι ο Βασιλιάς της Κολάσεως...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    So don't you bother calling / There ain't nobody home / Sometimes we've got to stand together…  («The King of Hell» - The Nightwatchman) 

    Αυτό πραγματεύεται το πρώτο κείμενο με τίτλο «Της Κολάσεως» του ομότιτλου βιβλίου του Νόρμαν Σπίναρντ που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες σε μετάφραση Σπύρου Κουρούκλη. Ο Διάβολος είναι εγκλωβισμένος στον ρόλο που του έχει προσδώσει ο ίδιος ο «Τέλειος Άρχοντας Όλης της Πλάσης» και ο «φέρων το φως» δεν μπορεί να εκφράσει την ελεύθερη βούληση του – γι’ αυτό και εξεγείρεται. Και μπορεί αυτός ο ρόλος να επιτρέπει στον διάβολο να διευθύνει απρόσκοπτα την κόλαση, αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

  • Reverend Beat-Man: Ο αιδεσιμότατος και τα blues του σκουπιδοτενεκέ του....

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Πολύ πρόσφατα στο Βeatniks της Κωλέττη βρέθηκα να τα πίνω με τον Ελβετό «αιδεσιμότατο» Beat-Man, κατά κόσμο Beat Zeller. Μια συνάντηση ιδιαίτερα περίεργη και γοητευτική με έναν άνθρωπο ευγενικό, παράξενο – μια υπερβολικά πλουσιοπάροχη προσωπικότητα. Εκτός από μουσικός, DJ και άλλα πολλά μοιραζόμαστε κάτι κοινό: είμαστε και οι δυo μέλη των Wobblies, του ιστορικού συνδικάτου των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW). Όπως ο ίδιος μου εκμυστηρεύθηκε τον οργάνωσε ένας φίλος του και που σύντομα θα οργανωθεί και ο γιoς του! Σε αυτό το άρθρο δεν θα ασχοληθώ με την χειραφέτηση του κόσμου, αλλά θα προσπαθήσω να παρουσιάσω το έργο του εν συντομία και τα «πειραγμένα» trash-blues του.

  • Ανομία: Μύθοι και πραγματικότητα στην εκφορά του εξουσιαστικού λόγου...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης (MD-PhD)

    «Δεν θα επιτρέψουμε στις δυνάμεις της ανομίας και του χάους, να ανακόψουν την πορεία της χώρας προς την ανάκαμψη» (Ν. Δένδιας)

    Μια από της δυνατότητες της εξουσίας λόγο της ισχύος της, είναι η δημιουργία νοημάτων ή καλύτερα επανα-νοηματοδότησης με στόχο την συμμόρφωση. Αυτό συμβαίνει συνεχώς στην εκφορά του κυρίαρχου λόγου διαμέσου νεολογισμών, λεκτικών αλμάτων ή άλλων νοηματικών ιδεολογικών χειρισμών.

  • Η Κοινωνική Αναπαράσταση των Αναρχικών: Ο ιδεολογικός χειρισμός των ΜΜΕ και η κατασκευή ψευδών αναπαραστάσεων του αναρχικού χώρου στην Ελλάδα...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Ο αναρχικός χώρος στην Ελλάδα διανύει την τέταρτη δεκαετία παρουσίας στον κοινωνικό αγώνα από την «μεταπολίτευση» και μετά. Εξακολουθεί όμως να παραμένει αντικείμενο  ιδεολογικής διαστρέβλωσης της πραγματικότητας από τα ΜΜΕ, με το θέαμα να επιστρέφει κατά έναν μη μυστηριακό τρόπο και να αποτελεί τον εσωτερικό καταπιεστή σε σχέση με μια εικόνα αναντίστοιχη της απεύθυνσης και της απειλής που έχει ή θα έπρεπε να έχει ο Αναρχισμός ως προς το σύστημα.

  • Κοινωνική απόσταση: Βγες έξω από το «κουτί» σου - Το άγνωστο μυστικό της πλατείας Chamberí...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Στην περιοχή Chamberí της Μαδρίτης υπάρχει ένας ανώνυμος, περιφραγμένος βοηθητικός δρόμος που οδηγεί σε μια εξίσου ανώνυμη ιδιωτική πλατεία. Σε σύγκριση με άλλες, πιο πολύχρωμες πλατείες στην πόλη, αυτή είναι εξίσου αξιόλογη επειδή κρύβει ένα μυστικό από το λυκόφως της δικτατορίας του Φράνκο. Με αφορμή την πανδημία και τα αποτρεπτικά μέτρα για την εξάπλωση του ιού στους δημόσιους χώρους, μου ήρθε στο νου μια ισπανική ταινία του 1972 με τίτλο Ο Τηλεφωνικός Θάλαμος (La Cabina,βραβείο Εmmy).

  • Μαθήματα Ιστορίας: Ο "Jump Jim Crow" και τα blues...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά από πού προέρχονται τα blues, αλλά πιθανότατα αυτό το μουσικό είδος εξελίχθηκε από τους προσφάτως χειραγωγημένους σκλάβους στον βαθύ Αμερικανικό Νότο. Επειδή αρχικά θεωρήθηκε ως μια "ευτελής" μορφή τέχνης που δεν άξιζε την προσοχή του λευκού κατεστημένου, αυτή η εξελισσόμενη μορφή των blues είναι ελλιπώς τεκμηριωμένη μιας και υπάρχουν πολύ λίγες αναφορές, ώστε οι μουσικολόγοι να ανατρέξουν σχετικά μέχρι τη δημοσίευση των δύο πρώτων "επίσημων blues τραγουδιών ", του "Dallas Blues" και του "The Memphis Blues", το 1912. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα πρώτα blues τραγούδια περιείχαν επίσης στοιχεία ragtime - ένα πολυρυθμικό μουσικό είδος που σχεδόν εξαφανίστηκε μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

  • Μαθήματα Ιστορίας: "Ξεφορτωθείτε τ’ αφεντικά σας!" BRUCE "UTAH" PHILLIPS: 1935 - 2008

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Πριν από ένδεκα χρόνια έφυγε από την ζωή μια όχι τόσο διάσημη αλλά σημαντικότατη μουσική φυσιογνωμία των Wobblies (Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου-IWW) και του αμερικανικού εργατικού τραγουδιού αυτή του Utah Phillips (κατά κόσμον Bruce Dunkan). Το κείμενο αυτό αποτελεί μια συνοπτική ιστορία ενός ιδιαίτερου τραγουδοποιού της εργατικής τάξης.

    Ο Utah Phillips αποτελεί, από τις δεκαετίες του ’60, ’70 και μετά τον βασικότερο συνεχιστή της παράδοσης του ριζοσπαστικού τραγουδιού και θα εκπροσωπήσει μέχρι το θάνατό του, το 2008, το αμερικανικό πολιτικό και εργατικό τραγούδι, μεταδίδοντάς το στις νεότερες γενιές. Εκτός από μέλος των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου, Utah Phillips, δήλωνε αναρχικός και υπέρμαχος της ειρήνης.

  • Μαθήματα ιστορίας: «Don’t scare me papa!» Η νύχτα που ο θάνατος έγινε χορός στην Νέα Ορλεάνη...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Η Νέα Ορλεάνη είναι σταυροδρόμι πολιτισμών, μουσικής, φαγητού, θρησκείας, πολιτικής, συνωμοσιών και διαφόρων ιστοριών που εξάπτουν την φαντασία και ταυτόχρονα δομούν την ιστορία της πόλης. Σε αυτό το κείμενο θα ασχοληθούμε με μια ιστορία που σχεδόν περιέχει όλα αυτά.

    Πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο, στις αρχές του 20ού αιώνα η πόλη συνταράσσεται από μια σειρά φόνων που διαπράττονταν με τον ίδιο τρόπο: ο δράστης δολοφονούσε τα θύματά του με τσεκούρι. Μέσα σε διάστημα ενάμιση χρόνου επιτέθηκε σε τουλάχιστον δώδεκα άτομα, εκ των οποίων τα επτά πέθαναν αμέσως κατά την επίθεση ή υπέκυψαν αργότερα στα τραύματα τους. Κοινό στοιχείο όλων των φόνων εκτός από το όπλο ήταν και η εθνικότητα των θυμάτων, τα οποία ήταν ιταλικής καταγωγής. Αυτό πυροδότησε μια σειρά θεωριών περί εγκλημάτων ρατσιστικού χαρακτήρα, ενώ ο τύπος της εποχής αποκάλεσε τον κατά συρροή δολοφόνο «Πελεκητή της Νέας Ορλεάνης». Παρόλο που ο δολοφόνος με το τσεκούρι έγινε πρώτο θέμα, η αστυνομία δεν κατάφερε να τον συλλάβει πότε και οι θεωρίες και οι έριδες για την ταυτότητά του συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Για την τοπική κοινωνία ο «Πελεκητής» (Axeman) είχε αποκτήσει υπερφυσικές δυνάμεις αφού πολλοί πίστευαν ότι δεν ήταν άνθρωπος αλλά μια σκοτεινή δαιμονική οντότητα.

  • Μαθήματα Ιστορίας: «Weaving Spiders Come Not Here»: White Flag & Tony Adolescent ‎– Live At Bohemian Grove!

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    «Weaving Spiders Come Not Here»*: αυτό είναι το μότο της Βοημικής Λέσχης, μιας κλειστής ανδρικής λέσχης στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ που έχει στην ιδιοκτησία της το «Βοημικό Άλσος» (Bohemian Grove). Σε αυτό το άρθρο θα περιπλέξουμε την συνωμοσία με την αποδόμηση και την παρωδία. Όπως όμως σε κάθε κείμενο που ασχολείται με τέτοια πράγματα, σας προτείνω εκ των προτέρων να το σώσετε στον υπολογιστή σας πριν το κατεβάσουν και σας προειδοποιώ ότι είναι ακατάλληλο για άτομα με παθήσεις όπως η σοβαροφάνεια. Άλλωστε, αυτή είναι και η ουσία της υπόθεσης αυτής.

  • Μαθήματα Ιστορίας: Madness, The New Rock ‘n’ Roll - Το Μad Pride στη Μεγάλη Βρετανία

     Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    (Ακούστε τη συλλογή του Mad Pride Nutters With Attitude ΕΔΩ)

    Σύμφωνα με μελέτες, ένας στους  τέσσερις  ανθρώπους στο Ηνωμένο Βασίλειο λέει ότι πάσχει ή έπασχε στο παρελθόν από κάποιο πρόβλημα ψυχικής υγείας.  Οι περισσότεροι από αυτούς θεωρούν ότι είναι απομονωμένοι από τους άλλους. Σε αντίθεση με άλλες ομάδες πληθυσμού, κινήματα επιζώντων ή ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας είναι ακόμα είδος εν ανεπαρκεία.Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για τις απαρχές της κοινότητας Mad Pride στο Ηνωμένο Βασίλειο.

  • Μαθήματα ιστορίας: Η Μαίρη είχε ένα μικρό αρνί, αλλά αρκετά μεγάλο για τα blues!

    του Αργύρη Αργυριάδη

    Όταν στις 15 Αυγούστου 1877 ο Τόμας Έντισον πραγματοποιούσε την πρώτη ηχογράφηση στην ανθρώπινη ιστορία, με το παιδικό τραγούδι «Mary Had a Little Lamb», δεν ήξερε τι μπορούσε να επακολουθήσει. Η εφεύρεση του ομολογουμένως συγκαταλέγεται σε αυτές που όχι μόνο άλλαξαν αλλά και διαμόρφωσαν την ιστορία του κόσμου σε πολιτικό, κοινωνικό και τεχνολογικό επίπεδο, αλλά και σε πολιτισμικό. Η επιλογή δε του συγκεκριμένου τραγουδιού έμελλε να μείνει στην μουσική ιστορία όχι τόσο σαν παιδικό αλλά, για τις διασκευές του και τις ερμηνείες του στη μουσική των blues. Στην προκειμένη περίπτωση θα ασχοληθούμε με την ιστορία του συγκεκριμένου τραγουδιού.

  • Μαθήματα Ιστορίας: Η Σοσιαλιστική Κοινότητα Ασθενών της Χαϊδελβέργης και ένα μουσικό ερώτημα που παραμένει...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Η Σοσιαλιστική Κοινότητα Ασθενών (Sozialistisches Patientenkollektiv–SPK) αποτελεί μια χαρακτηριστική και ιδιαίτερη περίπτωση αυτοοργάνωσης που ξεφεύγει από το συνηθισμένο πλαίσιο αντιδράσεων του κινήματος της αντιψυχιατρικής. Η επιρροή της ήταν αρκετά μεγάλη, μέλη της υποστήριξαν ενεργά τον ένοπλο αγώνα της RAF (όπως η Μπριγκίτε Μόνχαουπτ και ο Σίγκφριντ Χάουζνερ), και έφθασε σε σημείο να ασκήσει έμπνευση ακόμα και στη μουσική. Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε διεξοδικά σε αυτή την άγνωστη κοινότητα που αν και διαφοροποιημένη πλέον συνεχίζει ως και τις μέρες μας. Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο αποτέλεσε η συζήτηση που είχα με τον Αντώνη Ζήβα επειδή επανέφερε στην μνήμη μου την ιστορία αυτή και με προέτρεψε να γράψω το εν λόγο κείμενο (και τον ευχαριστώ γι’ αυτό) γνωρίζοντας την ενασχόληση μου στον χώρο της ψυχικής υγείας.

  • Μαθήματα ιστορίας: Μοb Rules (Κill Ozzy?)

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Η έξοδος του Ozzy Osbourn από τους Black Sabbath παραμένει ένα ιδιαίτερο γεγονός για τους απανταχού σαμπαθιανούς μέχρι τις μέρες μας. Το διαζύγιο του τραγουδιστή με την μπάντα στα τέλη του 70 δεν ήταν όπως όλα τα διαζύγια, ούτε εύκολο, ούτε βελούδινο. Tα δυο τελευταία άλμπουμ του συγκροτήματος δεν ήταν και από τα καλύτερα τους, ο Ozzy τα θεωρούσε αρκετά πειραματικά και ήθελε να επιστρέψει στο παλιότερο γνώριμο κλασικό και επιτυχημένο στυλ που καθιέρωσε το συγκρότημα. Όμως ο εθισμός του στα ναρκωτικά αλλά και η αδυναμία του να συνεισφέρει πραγματικά στο συνθετικό κομμάτι, ήταν αυτά που τον οδήγησαν στην έξοδο.

  • Μαθήματα ιστορίας: Οι «Ευγνώμονες Νεκροί» στο Σαν Φρανσίσκο...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

    Τα μέσα της δεκαετίας του 1960 ήταν διεθνώς μια πολύ ταραγμένη εποχή. Στην Αμερική η νεανική αμφισβήτηση μαζί με την κριτική στον πόλεμο του Βιετνάμ αποτέλεσε έναν διακριτό πόλο για την δημιουργία πολλών και διάφορων τρόπων αντίδρασης. Η μουσική ήταν ένα από αυτά. Το κίνημα των Χίπις από το ξέσπασμα του και μετά συνεπήρε στον διάβα του ολόκληρη την υφήλιο δημιουργώντας τάσεις, προοπτικές αλλά και απογοητεύσεις.

FEATURED VIDEOS

  • 1