Φαίη Φραγκισκάτου

  • Γράφει η Φαίη Φραγκσικάτου

    ‘’. . . The New Age people call it Folk; the Folk people call it New Age, but it is really neither. It's transitional. The style is derived from the country blues and string band music of the '20s and '30s, however much of the music is contemporary. Fahey referred to it as 'American Primitive' after the 'French Primitive' painters, meaning untutored."  - Peter Lang, 2007


    Με τον όρο american primitive guitar περιγράφεται το μουσικό στυλ παιξίματος της κιθάρας με τα δάχτυλα, με τον τρόπο που το εισήγαγε ο John Fahey στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Την εποχή εκείνη ο Fahey άρχισε να συνθέτει και να ηχογραφεί μελωδίες του στην κιθάρα, παίζοντας τη με τον παραδοσιακό τρόπο των κομματιών country blues δηλαδή, με απλά λόγια, παίζοντας απ’ ευθείας με τα δάχτυλα. Χρησιμοποιώντας την τεχνική αυτή, ο Fahey ξέφυγε από τον παραδοσιακό σκοπό της κιθάρας, που ήταν η συνοδεία της φωνής στα επαρχιακά μπλουζ, αναδεικνύοντάς την ως σημείο αναφοράς για το σύγχρονο ήχο.

  • γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις για κάποιον που αγαπάς. Που αγαπάς βαθιά και ακούς από τότε που ήσουν μικρή. Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις για έναν ήσυχο άνθρωπο. Απ’ αυτούς που τους κολλάνε την ταμπέλα ενός ανθρώπου χαμηλού προφίλ ή εσωστρεφή. Είναι δύσκολο να γράψεις για κάποιον που πέθανε μόλις λίγους μήνες μετά τη γέννησή σου. Δεν πρόλαβες να συμπέσεις μαζί του, να 'χεις κάποια ανάμνηση απ’ την παρουσία του. Τέλος, είναι δύσκολο να γράψεις για κάποιον που τα κατάφερνε πολύ καλύτερα από σένα με τις λέξεις και μέσα από τους τρεις μόλις δίσκους που ηχογράφησε πριν πεθάνει, έγραψε στίχους που σου φέρνουν στην επιφάνεια συναισθήματα.

  • γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Σήμερα το πρωί ο ταχυδρόμος μου φερε δωράκι την πιο πρόσφατη συλλογή της Aza Records, με τίτλο A Call To Instruments vol.4. Μεγάλη η χαρά όταν παίρνω δώρο φρέσκια μουσική, πόσο μάλλον αν η μουσική αυτή διακινείται και προωθείται ανεξάρτητα και ελεύθερα χωρίς εμπορικό κέρδος. Η Aza είναι μια κολεκτίβα μουσικών που έστησε στη Θεσσαλονίκη στα τέλη του 2016 ο Χρήστος Αγιαννίδης, μέλος των The Jesterdays, σε μια προσπάθειά του (όπως περιγράφεται στον ιστότοπο της Aza Records) να δημιουργηθεί μια πλατφόρμα αυτό-οργάνωσης και στήριξης των συγκροτημάτων της ανεξάρτητης ελληνικής σκηνής και ελεύθερης διάδοσης της αγγλόφωνης και ελληνόφωνης ροκ μουσικής χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς.

  • Γράφει η ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

    Αν ψάξει κανείς στο διαδίκτυο τη μουσική του Bill Callahan, θα βρει ταμπέλες τύπου “lo-fi”, “underground rock”, “alternative country’’. Ο Callahan γεννήθηκε το 1966 στο Maryland των ΗΠΑ. Από το 1990 έως το 2005 κυκλοφόρησε δώδεκα δίσκους με το όνομα Smog και από 2007 ως το 2013 άλλους τέσσερις με το όνομά του. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για έναν παραγωγικό καλλιτέχνη, ο οποίος ξεκίνησε με μικρές πειραματικές φόρμες ήχου και εξελίχθηκε σε τραγουδοποιό που ενσωματώνει στοιχεία του παραδοσιακού αμερικάνικου ήχου σε μια lo-fi αισθητική.

  • Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Οι BLACK ANIS είναι ένα πενταμελές συγκρότημα που φτιάχτηκε στην Κύπρο τον Ιανουάριο του 2016. Το όνομα του συγκροτήματος είναι εμπνευσμένο από το είδος πουλιών Ανι που παραπέμπει στη μοναδικότητα και την ελευθερία του είδους, αλλά και από την αραβική ετυμολογία της λέξης-ονόματος Ανις που σημαίνει σύντροφος, καλόκαρδος, και στενός φίλος.
    Το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με τίτλο Resonance 21:16, ένα EP με 6 κομμάτια, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο που μας πέρασε και ο ήχος του αντανακλά αυτό το παιχνίδι των λέξεων: είναι ζεστός και συντροφικός, παρεΐστικος, και κινείται μεταξύ του southern rock, του αμερικάνικου rock των 90s και της ζεστασιάς των blues. Τα φωνητικά σε όλα τα κομμάτια κινούνται στον απόηχο της κλασικής jazz ενώ οι κιθάρες παντρεύουν ριφάκια των 90ς με το ύφος του αμερικάνικου νότου. Το σύνολο του ήχου ενιαίο και η εντύπωση από την πρώτη ακρόαση θετική, σε σημείο που θέλεις να ακούσεις τα κομμάτια απ την αρχή.

  • Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Τέλη του 1992 εμφανίστηκαν στο Ρόδον οι Les Negresses Vertes. Λίγο καιρό μετά από εκείνο το live που δεν είχα καταφέρει να παρακολουθήσω, ο τραγουδιστής τους Helno πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης (Ιανουάριος 1993). Ο αστικός μύθος που κυκλοφόρησε στην Αθήνα εκείνο τον χειμώνα έλεγε ότι ο Helno δε θα είχε πεθάνει αν δεν είχε έρθει να τραγουδήσει στην Ελλάδα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (ο τότε πρωθυπουργός που έχασε την εξουσία τον Σεπτέμβριο του 1993).

  • Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Ο David Michael Gordon "Davey" Graham (26 Νοεμβρίου 1940 – 15 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Βρετανός κιθαρίστας και ένας απ τους πρωτεργάτες του λεγόμενου British Folk Revival στη δεκαετία του ’60 . Το στυλ του παιξίματός του ενέπνευσε πολλούς μετέπειτα διάσημους που έπαιξαν την ακουστική κιθάρα με τα δάχτυλα όπως οι Bert Jansch, Wizz Jones, John Renbourn, Martin Carthy, John Martyn, Paul Simon αλλά και ο Jimmy Page, το σόλο του οποίου στο κομμάτι "White Summer" βασίστηκε εξ ολοκλήρου στο κομμάτι του Graham με τίτλο "She Moved Through Τhe Fair". Ο Ray Davies των Kinks τον είχε αποκαλέσει “φοβερή επιρροή”. Το 1966 οι Simon & Garfunkel στον κλασικό τους δίσκο Sounds of Silence, διασκεύασαν ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του, το ορχηστρικό "Anji". Ωστόσο, παρά την ευρεία αναγνώρισή του από τους μουσικούς και το κοινό του βρετανικού R&B και rock, το οποίο αυξήθηκε γεωμετρικά στη διάρκεια των sixties, ο ίδιος ο Graham δεν κέρδισε χρήματα από τη μουσική του.

  • Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ)

    Τα πράγματα γίναν κάπως έτσι: Το 1990 οι Last Drive κυκλοφορούν το άλμπουμ Blood Nirvana. Στη σκηνή εκείνη την περίοδο παίζουν με τους Dead Moon, τους Wipers, τους Jesus & Mary Chain, τους Gun Club. Παίζουν δυνατά ριφ κιθάρας με επιρροές Americana, desert rock και το αυτί των 16χρονων εκείνης της εποχής διεγείρεται. Η δική μου γενιά δεν είχε την πολυτέλεια της πολυσυλλεκτικότητας του ήχου των 80ς – post punk, psychobilly, garage revival. Μετά την επέλαση της ηλεκτρονικής ποπ κονσέρβας αυτό που υπήρχε διαθέσιμο για τα αυτί μας ήταν το κιθαριστικό ροκ που έπαιρνε σιγά σιγά τον δρόμο του grunge. Όμως, οι Last Drive δεν οικειοποιήθηκαν την ευκολία του θορύβου του grunge ούτε το 1992, όταν κυκλοφόρησαν το F*head Entropy.

  • γράφει η  ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

    Η ζέστη και η φυσική εξάντληση μου έφεραν στο μυαλό την ατμόσφαιρα του θεατρικού έργου Λεωφορείο ο Πόθος. Σκεφτόμουν λοιπόν ότι ο Στάνλεϊ δε θα μπορούσε ποτέ να φερθεί τόσο παράλογα στην Μπλανς, αν δεν έκανε τόσο διαβολεμένη ζέστη στη Νέα Ορλεάνη.

  • Γράφει η Φαίη Φρααγκισκάτου


    Στις 16 Ιουνίου είχα την ευκαιρία ν’ ακούσω ζωντανά ένα ακουστικό σετ του Martyn Bates. Η μουσική του δύσκολα μπαίνει σε καλούπια και προσπαθώντας κανείς να την περιγράψει συναντά δυσκολίες, καθώς οι όροι (avant folk, post punk, alt rock, new wave) δείχνουν αδόκιμοι να περιγράψουν το εύρος και το ύφος του ήχου του. Κάπως έτσι, μετά το σπάνιο αυτό –για τα δικά μου δεδομένα– live, ένιωσα την ανάγκη να γράψω δυο λόγια γι αυτόν.
    Το 1980 σε μια μικρή κωμόπολη (Nuneaton) λίγο βορειότερα του Coventry, ένας τεχνικός εργαστηρίου (Peter Becker) και ένας υπάλληλος νοσοκομείου (Martyn Bates) δημιουργούν το ντουέτο των Eyeless in Gaza. Το όνομά τους παραπέμπει στην ομώνυμη νουβέλα (αμετάφραστη στα ελληνικά, κατεβάστε και διαβάστε τη στα αγγλικά ΕΔΩ) του Αλντους Χάξλεϊ με θέμα την απομάγευση του τρόπου ζωής του πρώιμου μοντέρνου 20ου αιώνα. Η μουσική τους εξ αρχής είναι αντισυμβατική ακόμη και στο πλαίσιο της «ταμπέλας» του post punk, με ενορχήστρωση και φωνητικά να ξεπερνούν το φράγμα της ηλεκτρονικής μουσικής χωρίς ωστόσο να παραπέμπουν στο παραδοσιακό ακουστικό βρετανικό ήχο. Το ντουέτο υπήρξε αρκετά παραγωγικό μέχρι και τις αρχές των 90s. Στη συνέχεια ο Bates συνεργάστηκε με την Anne Clarke και πειραματίστηκε με τον ήχο του σε σόλο κυκλοφορίες, ενώ μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 τόσο οι Eyeless in Gaza όσο και ο ίδιος συνέχισαν τους πειραματισμούς εισάγοντας πλέον στο ύφος τους στοιχεία παραδοσιακής βρετανικής folk.

  • Γράφει η Φαίη Φραγκσικάτου

    - «Έχεις χάσει τη χαρά. Χωρίς χαρά είμαστε νεκροί».
    - «Πώς θα την ξαναβρώ;»
    -«Βρες αυτούς που την έχουν και άσε την τελειότητά τους να σε γεμίσει».

    «Εδώ η χαρά, εδώ και η εγκατάλειψη. Λίγο μεσκάλ. Λίγο κωλοβάρεμα, αλλά κυρίως δουλειά. Έτσι ζω, σκέφτομαι». Βρισκόμαστε στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Μια γυναίκα κοντά στα εβδομήντα γράφει ένα βιβλίο που η ίδια το ονοματίζει «οδικό χάρτη της ζωής της». Γράφει για ταξίδια, για τη ζωή της με τον άντρα της πριν εκείνος πεθάνει, για την ανάγκη της να συνδεθεί με τους λογοτέχνες που θαύμασε. Για το πώς άλλαξε η σχέση της με το χρόνο μεγαλώνοντας, το χρόνο που πέρασε σαν «ρολόι χωρίς δείκτες». Η γυναίκα αυτή, εκτός από συγγραφέας υπήρξε διάσημη μουσικός του πανκ ροκ. Μιας μουσικής που δεν προδιαθέτει για ρομαντικές περσόνες, οι οποίες ερωτεύονται τον «άνθρωπο άγγελο απ το Ντιτρόιτ», ούτε επιδιώκουν ενδοσκοπικά ταξίδια αναζήτησης του εαυτού τους. Όμως, στο βιβλίο αυτό καταγράφεται η νοσταλγία ενός μεγάλου έρωτα, πολλά ταξίδια μικρών και μεγάλων αποστάσεων με προορισμό πολλές διαστάσεις, μια διαρκής ανάγκη για καταγραφή των καθημερινών, απλών και σύνθετων στιγμών, για αφήγηση των ονείρων. Μια καταγραφή της ψηλάφησης του φαινομένου της ζωής. Της ζωής, όπως συμβαίνει. Όπως συνέβη σε αυτή τη γυναίκα.

  • Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου


    "DOES ANYBODY understand what's going on with all those foreign countries? I mean, what are we going to do about the kurds? I never heard of them, but I don't want them all to die." (Twang, tune, tune.) On the otherhand, the price of gasoline is outrageous. (Thrum, twing.) I don't get all this talk about military spending. Who's going to invade us? (Strum.) Mexico? (Riff, twing, tune.) Suppose the Russians did invade us. They'd have to put a soldier in every house. (Twang.) And another one for the night shift. There wouldn't be any Russians left in Russia. (Ta-thrummmm.) Did anyone ever stop to think: How could they control us when we can't control us?"
    John Fahey 1981, Live at the Cellar Door

  • Γράφει η ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

    φωτο: Ευτυχία Βλάχου


    Οι Tango With Lions σχηματίστηκαν το 2007 από την Κατερίνα Παπαχρήστου. Ξεκίνησαν σαν μια μεταβαλλόμενη μουσική κολεκτίβα και εξελίχθηκαν στη σημερινή, σταθερή πλέον, σύνθεση τους. Στο παρελθόν έχουν κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ, το Verba Time (2010) και το A Long Walk (2013). Τον Ιανουάριο του 2018 κυκλοφόρησαν το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ τους με το τίτλο The Light.

  • Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Χθες είδα μια ανάρτηση των Green Pajamas που ανακοίνωνε ότι το τελευταίο τους live θα γίνει στο Seattle στις 29/06. Λογικό φαίνεται να ’ρχεται το πλήρωμα του χρόνου για ένα γκρουπ όταν ολοκληρώνει μια μουσική πορεία 34 χρόνων και ισάριθμων άλμπουμ.

    Η ιστορία τους δείχνει, συνηθισμένη αλλά δεν είναι. Το μακρινό πια 1983, δυο νεαροί από το Σιάτλ αποφάσισαν ότι έπρεπε να φέρουν το paisley στη δική τους τοπική σκηνή και έβαλαν μπροστά μια μπάντα. Το 1984 ηχογράφησαν σε κασέτα την πρώτη τους δουλειά. Οι Green Pajamas κατάφεραν να ηχογραφήσουν δυο άλμπουμ ως το 1990, οπότε και διαλύθηκαν. Το 1994 ξανάρχισαν να κάνουν μουσική μαζί και μαζί με άλλους φίλους τους έγιναν βασικοί συντελεστές του φεστιβάλ Terrastock και από το 2009 μέχρι σήμερα συνέχισαν να κυκλοφορούν νέο υλικό στην αγαπημένη τους εταιρία από την οποία ξεκίνησαν στο Σιάτλ, την Green Monkey.

  • γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    band photos: Chris Lemonis

    Έβαλα ν’ ακούσω την τελευταία δουλειά των Road Miles, το άλμπουμ Ballads for The Wasteland. Άκουσα γυναικεία φωνητικά ηχογραφημένα στο στυλ της νέο-ψυχεδέλειας που ανθεί και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού τα τελευταία χρόνια. Άκουσα φαζάκια στις κιθάρες, χαρακτηριστικό ήχο στο μπάσο, πλήκτρα και κρουστά να δένουν στα κομμάτια χωρίς να τα φορτώνουν. Άκουσα ένα wall of sound αρμονικό, στο κλίμα της εποχής και με ελάσσονες κλίμακες που ευχαριστούν πάντα τα αυτί μου (αυτή η ‘’μινορίλα’’ που λένε μεταξύ τους οι μουσικοί). Με λίγα λόγια, άκουσα καλό ροκ. Από κει και πέρα, οι ταμπέλες αν το λένε americana, southern gothic, neo -psych rock, alt rock (αμερικάνικος όρος που αποδίδεται σε μπάντες όπως οι Walkabouts) πολύ λίγο με αφορούν όπως και όλους όσους θέλουν ν’ ακούν ιστορίες παιγμένες από δυο κιθάρες, ένα μπάσο, πλήκτρα, κρουστά, ακούγοντας στιβαρά γυναικεία φωνητικά που δίνουν ενέργεια.

  • Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Αυτό τον καιρό ξαναδιάβαζα βιβλία του Γιάννη Μαρή και παρακολούθησα ξανά τις προσπάθειες μεταφοράς έργων του στο σινεμά (Έγκλημα στα Παρασκήνια, Έγκλημα στο Κολωνάκι κτλ.) Ακόμη και σήμερα, μετά από 25 χρόνια και βάλε που διαβάζω αποκλειστικά αστυνομικό μυθιστόρημα, δεν έχω απάντηση γιατί στην Αθήνα δεν υπήρξε μεγάλη παραγωγή νουάρ μεταπολεμικά. Βιβλία όπως το Έγκλημα του Ψυχικού του Νιρβάνα και ο Κίτρινος Φάκελος του Καραγάτση, απέχουν πολύ από το να είναι αστυνομικά νουάρ.

FEATURED VIDEOS

  • 1