Φαίη Φραγκισκάτου

  • "For Αll I Care": 30 χρόνια και ένας μάγος...

     Γράφει η ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ 

    Τέλη του 1988 κυκλοφόρησε ένα φανζίν που στο λογότυπό του είχε τη φάτσα ενός μάγου. Έβγαλε 26 τεύχη και σταμάτησε να κυκλοφορεί το 1995. Το διάβαζα συστηματικά για καμιά τριετία γιατί είχε πληθώρα θεμάτων για το grunge που με ενδιέφερε τότε. Υπήρχε ένας σημαντικός αριθμός ανεξάρτητων εντύπων εκείνη την περίοδο που προσπαθούσαν να καλύψουν το κενό στην ενημέρωση για όλα τα μουσικά τεκταινόμενα που δεν κάλυπταν τα μεγάλα έντυπα. Το ιδιαίτερο με αυτό  το 'ζιν με τη φάτσα του μάγου, ήταν ότι δεν πούλαγε ''ψαγμενιά'' στη μουσική του ανάλυση ούτε ''αποκλειστικότητα'' στις πηγές του. Έβαζε πληθώρα θεμάτων, μεγάλο πεδίο στις πληροφορίες που δημοσίευε, στις συνεντεύξεις, και μετέδιδε μια αίσθηση ελευθερίας στον αναγνώστη, που δεν τον έκανε να νιώθει μικρός και άβγαλτος για το ''επίπεδο'' των μουσικών του γνώσεων.

  • American Primitive Guitar: ο John Fahey και τα blues της υπαίθρου

    Γράφει η Φαίη Φραγκσικάτου

    ‘’. . . The New Age people call it Folk; the Folk people call it New Age, but it is really neither. It's transitional. The style is derived from the country blues and string band music of the '20s and '30s, however much of the music is contemporary. Fahey referred to it as 'American Primitive' after the 'French Primitive' painters, meaning untutored."  - Peter Lang, 2007


    Με τον όρο american primitive guitar περιγράφεται το μουσικό στυλ παιξίματος της κιθάρας με τα δάχτυλα, με τον τρόπο που το εισήγαγε ο John Fahey στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Την εποχή εκείνη ο Fahey άρχισε να συνθέτει και να ηχογραφεί μελωδίες του στην κιθάρα, παίζοντας τη με τον παραδοσιακό τρόπο των κομματιών country blues δηλαδή, με απλά λόγια, παίζοντας απ’ ευθείας με τα δάχτυλα. Χρησιμοποιώντας την τεχνική αυτή, ο Fahey ξέφυγε από τον παραδοσιακό σκοπό της κιθάρας, που ήταν η συνοδεία της φωνής στα επαρχιακά μπλουζ, αναδεικνύοντάς την ως σημείο αναφοράς για το σύγχρονο ήχο.

  • Steve Gunn: "The Unseen in Between"...


    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Ο Steve Gunn είναι ένας τραγουδοποιός από τη Νέα Υόρκη που, έχοντας στο παρελθόν συνεργαστεί με τον Kurt Ville, φτιάχνει πλέον τη δική του μουσική. Η πρώτη του προσωπική δουλειά κυκλοφόρησε το 2007 και ο ίδιος έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις ότι οι μουσικές του επιρροές βρίσκονται μεταξύ των κιθαρωδών του american primitive (Fahey, Basho) και του Michael Chapman. Ωστόσο, για το δικό μου αυτί η μουσική του ως τώρα δεν ξεπερνούσε το «σύνορο» της indie pop.

  • "Rumble": Η κιθάρα αλλιώς...

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    “Οι μόνοι άνθρωποι που θαύμαζα ποτέ μου ήταν ο Link Wray και ο Iggy Pop… Για μένα, τύποι σαν τον Link Wray είναι πολύ ξεχωριστοί." (Mark. E.Smith – Renegade: The Lives and Tales of Mark E. Smith, Viking, 2008)

    “Με έβαλαν στο στούντιο με τον Mitch Miller, έπαιξα το ‘Clair de Lune’. Ήθελαν να παίξω τον ‘Ζορμπά’. Φαντάζεσαι τον Link Wray να παίζει τον ‘Ζορμπά;”
    ( Link Wray, 1998)

    Το μακρινό 1958 κάπου στην Αμερική – στην Αμερική, μια χώρα μαγική, κυκλοφορεί ένα instrumental rock and roll κομμάτι με τίτλο “Rumble”. Θεωρείται το πρώτο κομμάτι στην ιστορία του rock που μύησε τους ακροατές στον ήχo του fuzz. Παρά το γεγονός ότι ήταν ένα κιθαριστικό τραγούδι χωρίς στίχους, η μετάδοσή του απαγορεύτηκε από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο συνθέτης του λεγόταν Link Wray. Ένας άνθρωπος που, όπως έγραψε το περιοδικό Rolling Stone, στο άρθρο για την αναγγελία του θανάτου του το 2005, “Mπορεί να έζησε αθόρυβα, αλλά αυτό που έμεινε από τη ζωή του ήταν η ενθουσιώδης αφοσίωσή του στην ένταση της μουσικής”. 

  • 3 Hours to Wonder: Η μαγική εικόνα του Nick Drake

    γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις για κάποιον που αγαπάς. Που αγαπάς βαθιά και ακούς από τότε που ήσουν μικρή. Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις για έναν ήσυχο άνθρωπο. Απ’ αυτούς που τους κολλάνε την ταμπέλα ενός ανθρώπου χαμηλού προφίλ ή εσωστρεφή. Είναι δύσκολο να γράψεις για κάποιον που πέθανε μόλις λίγους μήνες μετά τη γέννησή σου. Δεν πρόλαβες να συμπέσεις μαζί του, να 'χεις κάποια ανάμνηση απ’ την παρουσία του. Τέλος, είναι δύσκολο να γράψεις για κάποιον που τα κατάφερνε πολύ καλύτερα από σένα με τις λέξεις και μέσα από τους τρεις μόλις δίσκους που ηχογράφησε πριν πεθάνει, έγραψε στίχους που σου φέρνουν στην επιφάνεια συναισθήματα.

  • Aza Records : Κάλεσμα στην ελληνική εναλλακτική σκηνή...

    γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Σήμερα το πρωί ο ταχυδρόμος μου φερε δωράκι την πιο πρόσφατη συλλογή της Aza Records, με τίτλο A Call To Instruments vol.4. Μεγάλη η χαρά όταν παίρνω δώρο φρέσκια μουσική, πόσο μάλλον αν η μουσική αυτή διακινείται και προωθείται ανεξάρτητα και ελεύθερα χωρίς εμπορικό κέρδος. Η Aza είναι μια κολεκτίβα μουσικών που έστησε στη Θεσσαλονίκη στα τέλη του 2016 ο Χρήστος Αγιαννίδης, μέλος των The Jesterdays, σε μια προσπάθειά του (όπως περιγράφεται στον ιστότοπο της Aza Records) να δημιουργηθεί μια πλατφόρμα αυτό-οργάνωσης και στήριξης των συγκροτημάτων της ανεξάρτητης ελληνικής σκηνής και ελεύθερης διάδοσης της αγγλόφωνης και ελληνόφωνης ροκ μουσικής χωρίς ταμπέλες και διαχωρισμούς.

  • Bill Callahan: Ο φυσικός ήχος της κάθε μικρής ιστορίας

    Γράφει η ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

    Αν ψάξει κανείς στο διαδίκτυο τη μουσική του Bill Callahan, θα βρει ταμπέλες τύπου “lo-fi”, “underground rock”, “alternative country’’. Ο Callahan γεννήθηκε το 1966 στο Maryland των ΗΠΑ. Από το 1990 έως το 2005 κυκλοφόρησε δώδεκα δίσκους με το όνομα Smog και από 2007 ως το 2013 άλλους τέσσερις με το όνομά του. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για έναν παραγωγικό καλλιτέχνη, ο οποίος ξεκίνησε με μικρές πειραματικές φόρμες ήχου και εξελίχθηκε σε τραγουδοποιό που ενσωματώνει στοιχεία του παραδοσιακού αμερικάνικου ήχου σε μια lo-fi αισθητική.

  • BLACK ANIS: «Resonance 21:16» - Ελεύθερη πτήση σε τοπία του blues-rock

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Οι BLACK ANIS είναι ένα πενταμελές συγκρότημα που φτιάχτηκε στην Κύπρο τον Ιανουάριο του 2016. Το όνομα του συγκροτήματος είναι εμπνευσμένο από το είδος πουλιών Ανι που παραπέμπει στη μοναδικότητα και την ελευθερία του είδους, αλλά και από την αραβική ετυμολογία της λέξης-ονόματος Ανις που σημαίνει σύντροφος, καλόκαρδος, και στενός φίλος.
    Το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με τίτλο Resonance 21:16, ένα EP με 6 κομμάτια, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο που μας πέρασε και ο ήχος του αντανακλά αυτό το παιχνίδι των λέξεων: είναι ζεστός και συντροφικός, παρεΐστικος, και κινείται μεταξύ του southern rock, του αμερικάνικου rock των 90s και της ζεστασιάς των blues. Τα φωνητικά σε όλα τα κομμάτια κινούνται στον απόηχο της κλασικής jazz ενώ οι κιθάρες παντρεύουν ριφάκια των 90ς με το ύφος του αμερικάνικου νότου. Το σύνολο του ήχου ενιαίο και η εντύπωση από την πρώτη ακρόαση θετική, σε σημείο που θέλεις να ακούσεις τα κομμάτια απ την αρχή.

  • C’ est pas la mer à boire: o Helno κι εκείνο το live στο Ρόδον

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Τέλη του 1992 εμφανίστηκαν στο Ρόδον οι Les Negresses Vertes. Λίγο καιρό μετά από εκείνο το live που δεν είχα καταφέρει να παρακολουθήσω, ο τραγουδιστής τους Helno πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης (Ιανουάριος 1993). Ο αστικός μύθος που κυκλοφόρησε στην Αθήνα εκείνο τον χειμώνα έλεγε ότι ο Helno δε θα είχε πεθάνει αν δεν είχε έρθει να τραγουδήσει στην Ελλάδα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (ο τότε πρωθυπουργός που έχασε την εξουσία τον Σεπτέμβριο του 1993).

  • Chickn: "Ο ζωτικός χώρος του underground ενώ εδώ και πολλές συναπτές δεκαετίες παράγει αξιοσημείωτης ποιότητας μουσική, σχεδόν ποτέ δε μπορεί να απαλλαγεί από το ηρωικό του στοιχείο σε εποχές τελείως αντιηρωικές..."

    Συνέντευξη στη Φαίη Φραγκισκάτου

    φωτογραφίες: Γιώργος Αδάμος 

    Είδα για πρώτη φορά τους Chickn να ανοίγουν την εμφάνιση του Damo Suzuki στο Κύτταρο. Η ικανότητά τους να συνδυάζουν με τόσο δυναμικό και ιδιαίτερο τρόπο διαφορετικά στοιχεία και να τα κάνουν να λειτουργούν μέσα σε ένα σχεδόν διονυσιακό κλίμα μου τράβηξε την προσοχή και με κέντρισε να μάθω περισσότερα γι' αυτούς. Έμαθα λοιπόν ότι οι Chickn προσγειώθηκαν στον πλανήτη Αθήνα το 2012. Έχουν κυκλοφορήσει μέχρι και σήμερα τρία EP και τρία LP, ενώ οι ζωντανές εμφανίσεις τους σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι το σήμα κατατεθέν μιας μπάντας που τολμάει να εξελίσσεται διαρκώς μπροστά στον κόσμο της. Στις 18 Οκτωβρίου κυκλοφόρησε από την Inner Ear Records ο τελευταίος τους δίσκος με τίτλο Bel Esprit και η νέα αυτή κυκλοφορία, έδωσε την αφορμή ώστε να έχουμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί τους.  

  • CUT-UP Volume one: Ένας φανταστικός μουσικός διάλογος ανάμεσα σε δυο όργανα της συμφωνικής του κόσμου...

    Στο ρόλο της βιόλας η Φαίη Φραγκισκάτου. Στο ρόλο του τσέλου ο Αντώνης Ζήβας

    Το δοξάρι ακούμπησε κερωμένο επάνω στη Λα χορδή της βιόλας παίζοντας τη πρώτη νότα: «Σήμερα βρήκα χρόνο να ανοίξω το μήνυμά σου».
    Το Τσέλο συμπλήρωσε τη φράση: «Ο χώρος, ο χρόνος είναι πλαστοί».
    Η βιόλα αποκρίθηκε: : «Πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει η μυθοπλασία»; 
    Το τσέλο έπαιξε μία πέμπτη: «Στην πλάνη του αυτεξούσιου όλα είναι όνειρο στην περιοχή του ονείρου».
    Ο διάλογος τους συνεχίστηκε, με τις παρτιτούρες να έχουν πέσει πια στο πάτωμα:

  • Davey Graham: folk, blues & beyond...

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Ο David Michael Gordon "Davey" Graham (26 Νοεμβρίου 1940 – 15 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Βρετανός κιθαρίστας και ένας απ τους πρωτεργάτες του λεγόμενου British Folk Revival στη δεκαετία του ’60 . Το στυλ του παιξίματός του ενέπνευσε πολλούς μετέπειτα διάσημους που έπαιξαν την ακουστική κιθάρα με τα δάχτυλα όπως οι Bert Jansch, Wizz Jones, John Renbourn, Martin Carthy, John Martyn, Paul Simon αλλά και ο Jimmy Page, το σόλο του οποίου στο κομμάτι "White Summer" βασίστηκε εξ ολοκλήρου στο κομμάτι του Graham με τίτλο "She Moved Through Τhe Fair". Ο Ray Davies των Kinks τον είχε αποκαλέσει “φοβερή επιρροή”. Το 1966 οι Simon & Garfunkel στον κλασικό τους δίσκο Sounds of Silence, διασκεύασαν ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του, το ορχηστρικό "Anji". Ωστόσο, παρά την ευρεία αναγνώρισή του από τους μουσικούς και το κοινό του βρετανικού R&B και rock, το οποίο αυξήθηκε γεωμετρικά στη διάρκεια των sixties, ο ίδιος ο Graham δεν κέρδισε χρήματα από τη μουσική του.

  • Dirty ol' Dogs: Παλιά Βρωμόσκυλα σε Νέα Κόλπα...

     Συνέντευξη στη ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

    φωτο: Βέρα Ιωακειμίδη

    Οι Dirty Ol' Dogs ή απλά τα βρωμόσκυλα σχηματίστηκαν το 2017 από τρεις φίλους με μεγάλη εμπειρία στον χώρο της ανεξάρτητης rock/garage/punk αθηναϊκής σκηνής. Ο Geo Beo (πρώην Cartoons, No Mind κ.α.), ο Panos BBL (πρώην Penny Dreadful, Διαφυγόν Κέρδος κ.λπ.) και ο V.Perou των Στούκας, δημιούργησαν ένα γκρουπ που δηλώνει ότι "ιδρώνει τη φανέλα από το πρώτο λεπτό, είτε πρόκειται για πρόβα είτε για live… Στόχος των Dirty Ol' Dogs είναι η αποτοξίνωση από τα ντράβαλα της καθημερινότητας μέσω της χειροποίητης -όπως την ονομάζουν- μουσικής τους. Όποιος γουστάρει ακολουθεί...’’ Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, αυτά τα βρωμόσκυλα κυκλοφόρησαν το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ τους και καταδέχτηκαν να πουν δυο λόγια γι' αυτήν και για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα πράγματα στην πολύπαθη underground μουσική σκηνή…

  • Elizabeth Cotten: Holy Ghost unchain my name...

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν έντονα την ιστορία της Elizabeth Cotten. Πως μια τυχαία συγκυρία την οδήγησε υπηρέτρια στο σπίτι των Seeger και πως το 1958, στα 62 της χρόνια, ηχογράφησε τον πρώτο της δίσκο με αρχικό τίτλο Elizabeth Cotten: Negro Folk Songs and Tunes, που επανεκδόθηκε το 1989 από το Smithsonian με διορθωμένο τον τίτλο σε Freight Train and Other North Carolina Folk Songs, (Smithsonian Folkways 1989). Το 1985, δυο χρόνια πριν τον θάνατό της και όντας ήδη 90 χρονών της απένειμαν το βραβείο Grammy για το σύνολο της μουσικής της προσφοράς. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με την αναβίωσης της φολκ, την έχουν κατά καιρούς χαρακτηρίσει ως βασική τους επιρροή.

  • Epic...(*)

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    «Υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να ζεις μέσα τους χωρίς να ζεις μαζί τους. Όπως και άνθρωποι που ενώ ζεις μαζί τους είναι αδύνατο να ζεις μέσα τους» - Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε

    «Μπορούμε να κάνουμε τους εαυτούς είτε δυστυχισμένους είτε δυνατούς. Το μέγεθος της δουλειάς που απαιτείται είναι το ίδιο» - Κάρλος Καστανέδα

    Όλο και πιο συχνά διαβάζω άρθρα και ακούω τοποθετήσεις σχετικά με την ιστορικότητα του rock, το φαινόμενο δηλαδή η rock μουσική να μην διαδίδεται σε νεανικά ακροατήρια. Παράλληλα παρακολουθώ την ανταπόκριση του αθηναϊκού νεανικού κοινού στη σύγχρονη ελληνόφωνη hip hop. Φαινόμενο που κατά τη γνώμη μου μόνο θετικό μπορεί να χαρακτηριστεί.

  • Epiphany Child: H μαγική παρουσία της Sandy Denny...

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    H Alexandra Elene MacLean Denny γεννήθηκε στις 6 του Γενάρη του 1947 και πέθανε στις 21 Απριλίου του 1978. Η μουσική που άφησε πίσω της καθιστά τα 42 χρόνια από τον θάνατό της πολύ σχετικά, σαν μονάδα μέτρησης του χρόνου. Η φωνή των Fairport Convention, των Fotheringay, όσο κράτησαν, των Strawbs, για το διάστημα που συνεργάστηκε μαζί τους, αλλά για μένα, κυρίως η φωνή και η πένα των τεσσάρων προσωπικών άλμπουμ της, δημιουργεί μια αίσθηση υπέρβασης των στενών ορίων του χρόνου και του χώρου.

  • Gulag Orkestar...

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Το κομμάτι το είδε στο facebook – το είχε αναρτήσει ένας "φίλος". Ο μουσικός λεγόταν Ibrahim Maalouf κι έπαιζε στην τρομπέτα ένα αισθαντικό τζαζ ριφάκι που θύμιζε κάτι από Μέση Ανατολή. Το βίντεο έδειχνε τη Βηρυτό, άλλοτε μέρα κι άλλοτε νύχτα: δρόμους, σπίτια, καταστήματα, μικρά πλάνα, κοντινά πορτρέτα του μουσικού. Πλάνο. Ένα δεκάλεπτο κομμάτι που στο τέλος του βίντεο πληροφορούσε ότι κυκλοφόρησε το 2011.

  • Have Μercy: Οι Last Drive και τα παιδιά των 90ς…

    Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    Φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ)

    Τα πράγματα γίναν κάπως έτσι: Το 1990 οι Last Drive κυκλοφορούν το άλμπουμ Blood Nirvana. Στη σκηνή εκείνη την περίοδο παίζουν με τους Dead Moon, τους Wipers, τους Jesus & Mary Chain, τους Gun Club. Παίζουν δυνατά ριφ κιθάρας με επιρροές Americana, desert rock και το αυτί των 16χρονων εκείνης της εποχής διεγείρεται. Η δική μου γενιά δεν είχε την πολυτέλεια της πολυσυλλεκτικότητας του ήχου των 80ς – post punk, psychobilly, garage revival. Μετά την επέλαση της ηλεκτρονικής ποπ κονσέρβας αυτό που υπήρχε διαθέσιμο για τα αυτί μας ήταν το κιθαριστικό ροκ που έπαιρνε σιγά σιγά τον δρόμο του grunge. Όμως, οι Last Drive δεν οικειοποιήθηκαν την ευκολία του θορύβου του grunge ούτε το 1992, όταν κυκλοφόρησαν το F*head Entropy.

  • Lament from Epirus: από τη Virginia ως το Πωγώνι

    γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

    «Όποιος ενδιαφέρεται για τη δύναμη της μουσικής – πνευματικά, πολιτιστικά, ιστορικά ή πολιτικά – θα βρει αυτή την Οδύσσεια αποκαλυπτική. Σαν μια ανθρωπολογική αστυνομική ιστορία, ο Christopher King αποκαλύπτει λεπτομέρειες με επιδεξιότητα και δημιουργεί συνδέσεις που προσωπικά ούτε καν φανταζόμουν. Συναρπαστικό». JIM JARMOUSCH

    Τον Christopher C. Kingμπορεί κάποιος που ασχολείται με τη φολκ, να τον έχει ακουστά ως μουσικολόγο, παραγωγό και συλλέκτη δίσκων 78 στροφών. Κατάγεται και ζει στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών (Virginia) και έχει τιμηθεί με Grammy για την προσφορά του στην αμερικανική μουσική παράδοση. Εγώ προτιμώ μια άλλη του ιδιότητα, αυτή του συντάκτη στο αγαπημένο έντυπο του Νότου, Oxford American.
    Το περασμένο καλοκαίρι, ο King εξέδωσε το βιβλίο Lament from Epirus, μια μελέτη για την παραδοσιακή μουσική της Ηπείρου, όπως τη μετέγραψε από 78αρες πλάκες των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα αλλά και από ζωντανές ηχογραφήσεις που πραγματοποίησε σε πρόσφατα ταξίδια του στην Ήπειρο. 

  • Lou Reed: «Η θέα από την εξέδρα της μπάντας» - Ένα αιρετικό κείμενο του Αμερικανού μουσικού από το 1966...

    Μετάφραση: Φαίη Φραγκισκάτου

    Η ζωή ανάμεσα στους υπερφίαλους ή «Σ’ αγαπώ, Έντι, αλλά το ίδιο και η Μπέτι, γιατί είσαι τόσο γοητευτικός...»

    Ασφαλώς και έπρεπε να συμβεί. Έπρεπε στ’ αλήθεια να συμβεί, ήταν το φυσικό τέλος στην 9η του Μπετόβεν. Όλοι αρρώσταιναν όλο και πιο πολύ, έμοιαζαν με λυκάνθρωπους, ενώ ο κόσμος προωθούσε τα πανεπιστήμια. Βρώμικα κτίρια με γκαζόν για να ξαπλώνουν οι άνθρωποι πάνω σε κουβέρτες. Καλοντυμένες σφήκες ή επιμελώς ατημέλητοι ευαίσθητοι τύποι που διαβάζουν Σπένγκλερ. Στο μεταξύ, όλοι ήταν νεκροί. Το γράψιμο ήταν νεκρό, το ίδιο και οι ταινίες. Όλοι κάθονταν σαν αξεφλούδιστο πορτοκάλι.
    Όμως η μουσική ήταν τόσο όμορφη.

FEATURED VIDEOS

  • 1