Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

φωτογραφία: Χριστίνα Θάλεια Παππά

Στίχοι που χτυπάνε, ήχος που κόβει την ανάσα

Οι Είν’ Ακόμα είναι ένα τετραμελές skate-punk / punk rock σχήμα από την Αθήνα, που σχηματίστηκε στα τέλη του 2024 από μέλη με πολυετή παρουσία σε συγκροτήματα όπως οι Mute the Silence, Day Oof και Sneakers Ate Mars. Η κοινή τους πορεία στη σκηνή και η βαθιά μουσική χημεία ανάμεσά τους δημιούργησαν τις βάσεις για έναν ήχο που παντρεύει την ωμή αμεσότητα του κλασικού punk με τη γρήγορη, μελωδική ενέργεια του σύγχρονου skate punk. Κάθε κομμάτι της μπάντας είναι φτιαγμένο για να ακουστεί δυνατά, να τραγουδηθεί κάτω από τη σκηνή και να μείνει στο μυαλό του ακροατή.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

φωτό: Εβίτα Νικοθώδη

Ο δίσκος NTISNEY της Εύας Πολιτάκη είναι μια εσωτερική εξερεύνηση της αλήθειας και της απώλειας, μια βουτιά στον κόσμο της ελληνικής indie μουσικής που δεν φοβάται να αντικρίσει το κενό με γυμνό βλέμμα. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, η φωνή της Εύας, λεπτή αλλά γεμάτη υφή, ανοίγει ένα παράθυρο στο προσωπικό της σύμπαν: οι λέξεις δεν γεμίζουν απλώς τον χρόνο, αλλά δημιουργούν χώρο για σιωπή, ανάσα και ταυτόχρονα σύγκρουση.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η δεύτερη και τελική σεζόν του Andor δεν είναι απλώς ένα ακόμα κεφάλαιο στον γαλαξία τουStar Wars• είναι μια σκοτεινή, ώριμη, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη κατάδυση στις εσώτερες δομές εξουσίας, καταστολής και αντίστασης. Ο Tony Gilroy και η ομάδα του καταφέρνουν να μετατρέψουν το sci-fi πλαίσιο σε ένα αιχμηρό πολιτικό σχόλιο που, με την αφορμή της Αυτοκρατορίας, μιλά ανοιχτά για τους μηχανισμούς του φασισμού, τη γραφειοκρατία της καταπίεσης, και τη σύνθλιψη της ανθρώπινης υπόστασης προς όφελος ενός απρόσωπου συστήματος.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η πόλη του Bristol, στη νοτιοδυτική Αγγλία, έχει μια πλούσια και πολυδιάστατη μουσική κληρονομιά που ξεπερνά τα όρια της γεωγραφικής της θέσης. Από τις πρώτες μέρες της reggae και της punk, μέχρι την άνθιση της trip-hop τη δεκαετία του 1990, το Bristol έχει επηρεάσει και επηρεαστεί από ποικίλες μουσικές και πολιτιστικές ροές. Σε αυτό το αφιέρωμα, θα εξερευνήσουμε την εξέλιξη της μουσικής σκηνής του Bristol, με ιδιαίτερη έμφαση στη συμβολή του στην ανάπτυξη της trip-hop, καθώς και την επιρροή και την κληρονομιά της πόλης στην παγκόσμια μουσική σκηνή.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το τρίτο άλμπουμ των HEX (ΗΞΧ) είναι ένα σημείο καμπής. Η αθηναϊκή μπάντα αφήνει πίσω το ωμό lo-fi παρελθόν της και βυθίζεται σε ένα πολυσύνθετο ηχητικό τοπίο, αποκρυσταλλώνοντας την ταυτότητά της στο III. Εδώ, οι HEX δεν περιορίζονται στο garage-punk με το οποίο τους γνωρίσαμε· το άλμπουμ κινείται με αυτοπεποίθηση από το power pop μέχρι τη σκονισμένη indie μελαγχολία των ‘90s.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το θέρεμιν – αυτό το εξωτικό, σχεδόν εξωγήινο μουσικό όργανο που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τις σελίδες ενός μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας – είναι μια υπενθύμιση ότι η μουσική και η τεχνολογία έχουν τη δύναμη να υπερβαίνουν τα όρια της φαντασίας μας. Με τις μεταλλικές του κεραίες και τους αιθέριους ήχους του, το θέρεμιν παραμένει ένα μυστήριο για πολλούς, συνδυάζοντας την εφευρετικότητα της επιστήμης με την αισθητική της τέχνης.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

φωτογραφίες: Βασίλης Κεχαγιάς

Οι οκταμελείς Kaptenμε αφορμή το πρώτο τους άλμπουμ Dancing Tooth, μου μιλούν για τη συλλογική δημιουργία, τις μουσικές επιρροές και τη συνεργασία με τον παραγωγό Doctor L.

Κάθε μπάντα έχει τον δικό της τρόπο να βρίσκει ρυθμό. Για κάποιες είναι μια κιθάρα και μια φωνή• για άλλες, ένα μικρό σύμπαν ανθρώπων που μαθαίνουν να κινούνται μαζί. Στην περίπτωση του Dancing Tooth, ο ρυθμός γεννιέται μέσα από τη συνάντηση οκτώ μουσικών που μετατρέπουν τις διαφορετικές επιρροές, τις ιδέες και τις προσωπικές τους διαδρομές σε έναν κοινό παλμό. Με δύο φωνές, διπλά τύμπανα και πνευστά να απλώνουν το ηχητικό πεδίο, το συγκρότημα χτίζει έναν δίσκο που κινείται ελεύθερα ανάμεσα σε groove, ένταση και στοχασμό. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλούν για τον συμβολισμό του τίτλου, για το πώς λειτουργεί η συλλογική δημιουργία μέσα σε μια μεγάλη μπάντα και για τον ρόλο που έπαιξε ο Doctor L στη διαμόρφωση του τελικού ήχου.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφία: Γιώργος Αθανασίου

Δεν είναι όλοι οι δίσκοι για όλες τις ώρες. Κάποιοι απαιτούν σιωπή, απουσία ειδοποιήσεων και έναν εσωτερικό ρυθμό πιο αργό από το scroll. Το Between, το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της Καλλιόπης Μητροπούλου, κυκλοφορεί χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά με την ισχύ μιας υπαρξιακής παραδοχής: δεν χρειάζεται να είσαι κάτι συγκεκριμένο για να υπάρξεις. Αρκεί να είσαι "ανάμεσα". Και κάπως έτσι, η Καλλιόπη παραδίδει μια δισκογραφική εμπειρία που δεν μπαίνει σε playlist - κατοικεί. Το Between δεν είναι άλμπουμ. Είναι κατάσταση.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

φωτογραφίες: Γιώργος Αθανασίου

Ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Καλλιόπης Μητροπούλου, με παραγωγή του Νίκου Βελιώτη, κινείται ανάμεσα σε σιωπές και μελωδίες. Μια συνέντευξη για τη δημιουργία του Between, την εσωτερική ισορροπία και την τέχνη της αβεβαιότητας.

 Κάποιοι δίσκοι λένε ιστορίες. Άλλοι φτιάχνουν έναν χώρο, μια ατμόσφαιρα, έναν ψυχικό τόπο. Το Betweenτης Καλλιόπης Μητροπούλου μοιάζει περισσότερο με τον δεύτερο τύπο. Δεν ακολουθεί μια γραμμική πορεία, δεν φωνάζει για προσοχή. Αντίθετα, χτίζεται αργά, με φροντίδα, αφήνοντας χώρο στη σιωπή όσο και στον ήχο. Ο δίσκος κινείται “ανάμεσα”: σε φάσεις, σε σκέψεις, σε συναισθήματα. Είναι ταυτόχρονα γυμνός και γεμάτος, απλός και φορτισμένος. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει, αλλά να σε κάνει να νιώσεις. Να μείνεις λίγο πιο πολύ μέσα του. Να αφουγκραστείς.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Με αφορμή το νέο τους άλμπουμΕνός Λεπτού Σιγή, οι Κροταλίας μιλούν για τη συλλογικότητα, την εργασία, την πολιτική, την ανάγκη να γράφεις χωρίς να λειαίνεις τις γωνίες και για έναν κόσμο που, όπως λένε, «είναι σκατά» — αλλά εξακολουθεί να αξίζει να τον αλλάξεις.

Οι Κροταλίας δεν αντιμετώπισαν ποτέ έναν δίσκο ως μια αυτόνομη δήλωση, αλλά ως το επόμενο κεφάλαιο μιας ιστορίας που γράφεται εδώ και σχεδόν μία δεκαετία. Το Ενός Λεπτού Σιγή έρχεται να αποτυπώσει μια περίοδο γεμάτη μεταβολές, χωρίς να χάσει την επαφή του με όσα συμβαίνουν έξω από το στούντιο και πάνω στη σκηνή. Με αφορμή τη νέα τους κυκλοφορία και λίγο πριν από το live της 19ης Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Ρεματιάς, όπου θα μοιραστούν τη σκηνή με τους Overjoyed, λίγο πριν εκείνοι αναχωρήσουν για την πρώτη τους περιοδεία στις ΗΠΑ, μιλήσαμε για τη δημιουργία, τη συλλογικότητα, την πολιτική διάσταση της καθημερινότητας και τις σχέσεις που κρατούν μια μπάντα ζωντανή.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Σε μια εποχή που η μουσική παραγωγή συχνά περιορίζεται από φόρμες και ευκολίες, ο Αλέξης Καλοφωλιάς (Alex K.), γνωστός για την έντονα rock πορεία του (The Last Drive), και τα Κτίρια τη Νύχτα επιχειρούν κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Το άλμπουμ Κτίρια τη Νύχτα, καρπός μιας απροσδόκητης συνεργασίας, μας μεταφέρει σε έναν ηχητικό κόσμο που ισορροπεί ανάμεσα στην ηλεκτρονική ατμόσφαιρα, το post-punk σκοτάδι και τις ambient αποχρώσεις.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το Νομανσλάνδητου Λάμπρου Παπαλέξη είναι ένας δίσκος βγαλμένος από τη ρίζα της προσωπικής εμπειρίας, ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα που δεν απευθύνεται σε ξένους αλλά σε συνενόχους – παλιούς φίλους, άγνωστους ταξιδιώτες, μελλοντικά φαντάσματα. Εδώ δεν βρίσκει κανείς τον εντυπωσιασμό της τεχνικής ή την άμυνα μιας στιλπνής παραγωγής. Αντίθετα, τον υποδέχεται ένας ωμός, ζωντανός ήχος, δοσμένος σαν τελευταίο τραπέζι μιας παρέας που δεν θέλει να τελειώσει η κουβέντα.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Υπάρχουν κάποιες ώρες της ημέρας - συνήθως αργά τη νύχτα ή λίγο πριν ξημερώσει - που η μουσική σταματά να είναι θόρυβος ή υπόκρουση, και γίνεται μνήμη. Όχι η μνήμη όπως τη συλλαμβάνει η ιστορία, αλλά η υποκειμενική, η προσωπική, η φευγαλέα: το πρόσωπο κάποιου που κάποτε αγαπήσαμε, η σιλουέτα μιας πόλης καθώς την εγκαταλείπεις, ο ήχος μιας λέξης που δεν ειπώθηκε ποτέ. Το LUV, το νέο άλμπουμ των Sugar For The Pill, ανήκει σε αυτή τη σφαίρα. Δεν διεκδικεί την προσοχή σου - τη ζητά ευγενικά. Και όταν τελικά του τη δώσεις, συνειδητοποιείς πως κάτι μέσα σου αναταράχθηκε, χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Δήμητρα Τζάνου (1) Ralou OK (2)

Ανάμεσα στις πιο ξεχωριστές φωνές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, η Σtella έχει χτίσει τη δική της διαδρομή - κινούμενη με άνεση ανάμεσα σε είδη, γλώσσες και διαθέσεις. Ο νέος της δίσκος, Adagio, αποτελεί μια ηχηρή στροφή από τη φωτεινή ενέργεια του Up and Away του 2022, οδηγώντας τον ακροατή σε έναν πιο προσωπικό και γειωμένο κόσμο.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για έναν δίσκο που δεν θέλει να «λειτουργήσει» όπως οι άλλοι. Το Aristophobia Nervosa δεν ζητά να το αγαπήσεις. Δεν προσπαθεί να σε πείσει. Στέκεται απέναντί σου και σου λέει: έτσι έγιναν τα πράγματα. Η Lia Hide δεν αρνείται το τραγούδι. Αρνείται την ευκολία του. Για χρόνια έβλεπε τη φωνή ως ένα ακόμη όργανο. Όχι ως κέντρο. Όχι ως πρόσωπο. Κι όμως, το πρόσωπο είναι αυτό που μένει. Η «τραγουδίστρια» επισκιάζει τη συνθέτρια, την ενορχηστρώτρια , την παραγωγό. Το όνομα κρύβει. Το έργο αποκαλύπτει.

Σε αυτόν τον δίσκο, η φωνή δεν στέκεται μπροστά από τη μουσική. Περπατά μέσα της. Ηχογραφημένη σε κινητό, σε ώρες αμήχανες ή εξαντλημένες, κρατά κάτι που το στούντιο συχνά λειαίνει: την πρώτη σκέψη πριν προλάβει να φορέσει τεχνική. Όχι από αδιαφορία. Από πρόθεση. Η ωμότητα εδώ δεν είναι στυλ. Είναι ανάγκη.

 Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η τριλογία του Christopher Nolan, μέσα από τις ταινίεςBatman Begins,The Dark Knight καιThe Dark Knight Rises, καταγράφει μια μετατόπιση που επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο ο σύγχρονος κινηματογράφος προσεγγίζει τον υπερηρωικό μύθο. Αυτό που αλλάζει δεν είναι μόνο η αισθητική ή η κλίμακα της παραγωγής. Είναι η ίδια η κατανόηση του ήρωα ως λειτουργία μέσα σε έναν κόσμο που παρουσιάζεται με όρους πραγματικούς, κοινωνικούς, αναγνωρίσιμους.

Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται μια απλή, σχεδόν αυστηρή ιδέα: ένας άνθρωπος δημιουργεί έναν ρόλο για να αντέξει ένα τραύμα. Στη συνέχεια, αυτός ο ρόλος αρχίζει να αποκτά διάρκεια, απαιτήσεις και συνέπειες που ξεπερνούν την αρχική του πρόθεση.  Ο Bruce Wayne του Christian Bale δεν παρουσιάζεται ως σταθερή προσωπικότητα. Η συμπεριφορά του μεταβάλλεται ανάλογα με την πίεση που δέχεται. Σε κάθε φάση της τριλογίας, η σχέση του με τον Batman αλλάζει. Άλλοτε τον χρησιμοποιεί ως εργαλείο. Άλλοτε ο ίδιος ο ρόλος καθορίζει το πώς σκέφτεται και δρα.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Με τη φωνή του να αντηχεί στους διαδρόμους της rock μουσικής και το πνεύμα του να ανακατεύεται στα σκοτεινά βάθη της ποίησης, ο Jim Morrison αποτελεί έναν από τους πιο μυστηριώδεις, πολυσυζητημένους και επιδραστικούς καλλιτέχνες στην ιστορία της μουσικής. Σαν ένας προφήτης του rock, ο Morrison προκάλεσε αναστάτωση και αντιδράσεις με τη σκοτεινή παρουσία, την εκρηκτική προσωπικότητα και τις στιχουργικές του ικανότητες. Αυτό το αφιέρωμα εξερευνά τη ζωή, το έργο και την κληρονομιά του Jim Morrison, του θρύλου των Doors, παρουσιάζοντας μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα του ανθρώπου που πέρασε στην αθανασία με τη μουσική και τους στίχους του.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Φωτογραφίες: Studio Trichia (Katerina P. Trichia)

Συνεντευξη του Θάνου Σαρίγγελου για τον ήχο που προηγείται του λόγου, τον υπόγειο μηδενισμό και την ανάγκη να αφήνεις κενά για να αναπνεύσει το τραγούδι.

Με τη “Σταγόνα03” ο Θάνος Σαρίγγελος δεν κάνει απλώς ένα ακόμη βήμα στη δισκογραφία του• κάνει στροφή. Οι κιθάρες υποχωρούν, τα synths και τα samples χτίζουν νέα ηχοτοπία και η φωνή παύει να διεκδικεί τον ρόλο του απόλυτου frontman. Εδώ, όλα λειτουργούν ως σύνολο.
Ο λόγος δεν αφηγείται, παρατηρεί. Επαναλαμβάνει φράσεις μέχρι να αποκτήσουν βάρος. Αφήνει κενά που δεν είναι απουσία, αλλά επιλογή.
Θεματικά, ο δίσκος ακουμπά την άγνοια, την αποδοχή και έναν ειλικρινή, σχεδόν φιλοσοφικό μηδενισμό. Όχι ως μόδα, αλλά ως συμπέρασμα ζωής. Η ιδέα ότι η ύπαρξη δεν φέρει εγγενές νόημα διατρέχει τα κομμάτια σαν χαμηλή συχνότητα. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη διαπίστωση, γεννιέται μια παράξενη διαύγεια.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Φωτογραφίες: Christina Alossi

Με αφορμή το Dimensions, το νέο τους άλμπουμ, οι Birds Of Vale μιλούν στο Merlins για τη φυσική εξέλιξη του ήχου τους, τις επιρροές που τους διαμόρφωσαν και την ανάγκη να δημιουργούν χωρίς μουσικές ταμπέλες.

Δεν είναι όλοι οι δίσκοι που σε κάνουν να σταματάς και να τους ακούς ξανά. Κάποιοι απλώς περνούν, άλλοι σε κάνουν να αναρωτηθείς τι άκουσες. Το Dimensions των Birds Of Vale ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει ούτε να τραβήξει την προσοχή με ένταση. Χτίζει τον ήχο του ήσυχα, με ακρίβεια και καθαρή πρόθεση. Εδώ δεν υπάρχει επίδειξη, μόνο η ανάγκη να ειπωθούν τα πράγματα όπως είναι.
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ, μίλησα με τον Νίκο και τον Αντώνη για τη διαδρομή που τους έφερε ως εδώ.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ο Παιδί Τραύμα δεν πέθανε, δεν λήστεψε κανέναν, δεν έκανε κάποια επανάσταση με τη στενή έννοια. Έκανε κάτι πιο ύπουλα ισχυρό: δημιούργησε ένα μέρος. Ένα μέρος εδώ, για σένα. Ένας δίσκος που δεν σου ζητά απλώς να τον ακούσεις, αλλά να του κάνεις χώρο - όπως ακριβώς κάνεις χώρο για μια δεύτερη ζωή.