Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Στην καρδιά της Αγγλίας, εκεί που η βιομηχανική ατμόσφαιρα του Nottingham συναντά την ακατέργαστη ομορφιά της φύσης, γεννήθηκε μια μπάντα που έμελλε να αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι της στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Οι Tindersticks, με ηγέτη τον Stuart A. Staples, έναν τροβαδούρο της μελαγχολίας και της εσωτερικότητας, ύφαναν έναν μουσικό καμβά γεμάτο σκοτεινές αποχρώσεις, ατμοσφαιρικές μελωδίες και στίχους που αγγίζουν τις πιο ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης ψυχής.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Οι Sexy Christians επιστρέφουν με το πολυαναμενόμενο άλμπουμ Original Sins, ένα έργο που αποδεικνύει ότι η μπάντα όχι μόνο ωρίμασε μουσικά, αλλά συνεχίζει να επαναπροσδιορίζει τη θέση της στο ευρύτερο μουσικό τοπίο. Κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου 2024 και περιλαμβάνει 12 κομμάτια που αναδεικνύουν την ιδιαίτερη ικανότητα των μελών να συνδυάζουν διαφορετικά είδη και να δίνουν νέα πνοή στις συνθέσεις τους.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το 1971, η Joni Mitchell, σε μια περίοδο καλλιτεχνικής ακμής αλλά και προσωπικής αναταραχής, κυκλοφόρησε το Blue. Το άλμπουμ δεν ήταν απλώς ένας δίσκος• ήταν μια ωδή στη συναισθηματική ευθραυστότητα και στην ανθρώπινη εμπειρία. Με τραγούδια που αιχμαλωτίζουν την ουσία της ψυχής, η Mitchell δημιούργησε έναν κόσμο όπου κάθε νότα και κάθε στίχος αποκαλύπτουν βαθύτερες αλήθειες. Ας βουτήξουμε σε αυτό το αριστούργημα που παραμένει εξαιρετικά σημαντικό μέχρι σήμερα.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το φθινόπωρο του 2004, οι Νεοϋορκέζοι Interpol, ένα συγκρότημα που μόλις δύο χρόνια πριν είχε εισβάλει στη μουσική σκηνή με το αριστουργηματικό ντεμπούτο τους Turn On The Bright Lights, επέστρεψαν με το δεύτερο άλμπουμ τους, Antics . Ενώ το Turn On The Bright Lights είχε καθιερώσει τους Interpol ως τους ηγέτες του post-punk revival, το Antics τους εδραίωσε ως μια δύναμη που έμελλε να αφήσει το στίγμα της στην ιστορία της μουσικής. Αυτό το αφιέρωμα, 20 χρόνια μετά την κυκλοφορία του  Antics , επιχειρεί μια βαθιά βουτιά στον κόσμο του άλμπουμ, εξερευνώντας την ιστορία, τη μουσική, τους στίχους, και την κληρονομιά του. Μέσα από συνεντεύξεις, αναλύσεις, και προσωπικές μαρτυρίες, θα ανακαλύψουμε ξανά τη μαγεία του Antics και θα κατανοήσουμε τη διαχρονική του αξία.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Στην Αθήνα του 2025, οι πλατείες γίνονται στούντιο και τα σπασμένα φώτα διακόσμηση. Οι Turboflow3000επιστρέφουν με το Bassokatarah: Deep Square Anthems, ένα mixtape που δεν ζητά συγγνώμη. Δέκα κομμάτια, δέκα συνεργασίες, μία δήλωση: δεν χωράμε σε κουτάκια.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένας δίσκος που δεν σε τραβά απ’ το χέρι, αλλά σε αφήνει να ανακαλύψεις με τον δικό σου ρυθμό την ποιητική σύγκρουση ανάμεσα στη σύγχρονη πίεση και την προσωπική απελευθέρωση, με καθαρό ήχο και προσεγμένη απλότητα που φωτίζει την ελληνική indie rock σκηνή του 2025.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η χρονιά ξεκίνησε με σιωπή. Μια σιωπή που έκρυβε μέσα της τη βαρύτητα όλων όσων δεν τολμούσα να αντιμετωπίσω. Κάθε βήμα ήταν μια πάλη με την ένταση, μια αναμέτρηση με τους ήχους που έρχονταν από μέσα μου, άλλοτε βίαιοι κι άλλοτε μελαγχολικοί. Στην πορεία, ανακάλυψα πως ο θόρυβος δεν είναι πάντα εχθρός· μπορεί να γίνει οδηγός. Κάθε κραδασμός, κάθε αντήχηση, με έσπρωχναν πιο βαθιά – σε μονοπάτια που δεν είχα περπατήσει, σε συναισθήματα που δεν είχα επιτρέψει να αναδυθούν. Άλλοτε πνιγόμουν, άλλοτε αφηνόμουν.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Βιλελμίνη Αναστασία Κόκκα

Το ντοκιμαντέρ Εδώ μιλάνε για λατρεία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Βύρωνα Κριτζά είναι περισσότερο από μια απλή αναδρομή στη διαδρομή των Κόρε. Ύδρο. Οι θεατές τον Μάρτιο θα ζήσουν τη μοναδική εμπειρία ενός συγκροτήματος που δεν ακολουθούσε κανόνες και δημιουργούσε μουσική που αγγίζει την ψυχή. Μέσα από το ντοκιμαντέρ που βγαίνει στις μεγάλες οθόνες τον Μάρτιο οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να δουν σπάνιο αρχειακό υλικό, που αποτυπώνει τη διαδρομή των Κόρε. Ύδρο, από την ίδρυσή τους στο νησί της Κέρκυρας μέχρι την διάλυσή τους το 2014.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η δεύτερη και τελική σεζόν του Andor δεν είναι απλώς ένα ακόμα κεφάλαιο στον γαλαξία τουStar Wars• είναι μια σκοτεινή, ώριμη, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη κατάδυση στις εσώτερες δομές εξουσίας, καταστολής και αντίστασης. Ο Tony Gilroy και η ομάδα του καταφέρνουν να μετατρέψουν το sci-fi πλαίσιο σε ένα αιχμηρό πολιτικό σχόλιο που, με την αφορμή της Αυτοκρατορίας, μιλά ανοιχτά για τους μηχανισμούς του φασισμού, τη γραφειοκρατία της καταπίεσης, και τη σύνθλιψη της ανθρώπινης υπόστασης προς όφελος ενός απρόσωπου συστήματος.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η πόλη του Bristol, στη νοτιοδυτική Αγγλία, έχει μια πλούσια και πολυδιάστατη μουσική κληρονομιά που ξεπερνά τα όρια της γεωγραφικής της θέσης. Από τις πρώτες μέρες της reggae και της punk, μέχρι την άνθιση της trip-hop τη δεκαετία του 1990, το Bristol έχει επηρεάσει και επηρεαστεί από ποικίλες μουσικές και πολιτιστικές ροές. Σε αυτό το αφιέρωμα, θα εξερευνήσουμε την εξέλιξη της μουσικής σκηνής του Bristol, με ιδιαίτερη έμφαση στη συμβολή του στην ανάπτυξη της trip-hop, καθώς και την επιρροή και την κληρονομιά της πόλης στην παγκόσμια μουσική σκηνή.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το τρίτο άλμπουμ των HEX (ΗΞΧ) είναι ένα σημείο καμπής. Η αθηναϊκή μπάντα αφήνει πίσω το ωμό lo-fi παρελθόν της και βυθίζεται σε ένα πολυσύνθετο ηχητικό τοπίο, αποκρυσταλλώνοντας την ταυτότητά της στο III. Εδώ, οι HEX δεν περιορίζονται στο garage-punk με το οποίο τους γνωρίσαμε· το άλμπουμ κινείται με αυτοπεποίθηση από το power pop μέχρι τη σκονισμένη indie μελαγχολία των ‘90s.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το θέρεμιν – αυτό το εξωτικό, σχεδόν εξωγήινο μουσικό όργανο που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τις σελίδες ενός μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας – είναι μια υπενθύμιση ότι η μουσική και η τεχνολογία έχουν τη δύναμη να υπερβαίνουν τα όρια της φαντασίας μας. Με τις μεταλλικές του κεραίες και τους αιθέριους ήχους του, το θέρεμιν παραμένει ένα μυστήριο για πολλούς, συνδυάζοντας την εφευρετικότητα της επιστήμης με την αισθητική της τέχνης.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφία: Γιώργος Αθανασίου

Δεν είναι όλοι οι δίσκοι για όλες τις ώρες. Κάποιοι απαιτούν σιωπή, απουσία ειδοποιήσεων και έναν εσωτερικό ρυθμό πιο αργό από το scroll. Το Between, το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της Καλλιόπης Μητροπούλου, κυκλοφορεί χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά με την ισχύ μιας υπαρξιακής παραδοχής: δεν χρειάζεται να είσαι κάτι συγκεκριμένο για να υπάρξεις. Αρκεί να είσαι "ανάμεσα". Και κάπως έτσι, η Καλλιόπη παραδίδει μια δισκογραφική εμπειρία που δεν μπαίνει σε playlist - κατοικεί. Το Between δεν είναι άλμπουμ. Είναι κατάσταση.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

φωτογραφίες: Γιώργος Αθανασίου

Ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Καλλιόπης Μητροπούλου, με παραγωγή του Νίκου Βελιώτη, κινείται ανάμεσα σε σιωπές και μελωδίες. Μια συνέντευξη για τη δημιουργία του Between, την εσωτερική ισορροπία και την τέχνη της αβεβαιότητας.

 Κάποιοι δίσκοι λένε ιστορίες. Άλλοι φτιάχνουν έναν χώρο, μια ατμόσφαιρα, έναν ψυχικό τόπο. Το Betweenτης Καλλιόπης Μητροπούλου μοιάζει περισσότερο με τον δεύτερο τύπο. Δεν ακολουθεί μια γραμμική πορεία, δεν φωνάζει για προσοχή. Αντίθετα, χτίζεται αργά, με φροντίδα, αφήνοντας χώρο στη σιωπή όσο και στον ήχο. Ο δίσκος κινείται “ανάμεσα”: σε φάσεις, σε σκέψεις, σε συναισθήματα. Είναι ταυτόχρονα γυμνός και γεμάτος, απλός και φορτισμένος. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει, αλλά να σε κάνει να νιώσεις. Να μείνεις λίγο πιο πολύ μέσα του. Να αφουγκραστείς.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Σε μια εποχή που η μουσική παραγωγή συχνά περιορίζεται από φόρμες και ευκολίες, ο Αλέξης Καλοφωλιάς (Alex K.), γνωστός για την έντονα rock πορεία του (The Last Drive), και τα Κτίρια τη Νύχτα επιχειρούν κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Το άλμπουμ Κτίρια τη Νύχτα, καρπός μιας απροσδόκητης συνεργασίας, μας μεταφέρει σε έναν ηχητικό κόσμο που ισορροπεί ανάμεσα στην ηλεκτρονική ατμόσφαιρα, το post-punk σκοτάδι και τις ambient αποχρώσεις.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το Νομανσλάνδητου Λάμπρου Παπαλέξη είναι ένας δίσκος βγαλμένος από τη ρίζα της προσωπικής εμπειρίας, ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα που δεν απευθύνεται σε ξένους αλλά σε συνενόχους – παλιούς φίλους, άγνωστους ταξιδιώτες, μελλοντικά φαντάσματα. Εδώ δεν βρίσκει κανείς τον εντυπωσιασμό της τεχνικής ή την άμυνα μιας στιλπνής παραγωγής. Αντίθετα, τον υποδέχεται ένας ωμός, ζωντανός ήχος, δοσμένος σαν τελευταίο τραπέζι μιας παρέας που δεν θέλει να τελειώσει η κουβέντα.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Υπάρχουν κάποιες ώρες της ημέρας - συνήθως αργά τη νύχτα ή λίγο πριν ξημερώσει - που η μουσική σταματά να είναι θόρυβος ή υπόκρουση, και γίνεται μνήμη. Όχι η μνήμη όπως τη συλλαμβάνει η ιστορία, αλλά η υποκειμενική, η προσωπική, η φευγαλέα: το πρόσωπο κάποιου που κάποτε αγαπήσαμε, η σιλουέτα μιας πόλης καθώς την εγκαταλείπεις, ο ήχος μιας λέξης που δεν ειπώθηκε ποτέ. Το LUV, το νέο άλμπουμ των Sugar For The Pill, ανήκει σε αυτή τη σφαίρα. Δεν διεκδικεί την προσοχή σου - τη ζητά ευγενικά. Και όταν τελικά του τη δώσεις, συνειδητοποιείς πως κάτι μέσα σου αναταράχθηκε, χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Δήμητρα Τζάνου (1) Ralou OK (2)

Ανάμεσα στις πιο ξεχωριστές φωνές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, η Σtella έχει χτίσει τη δική της διαδρομή - κινούμενη με άνεση ανάμεσα σε είδη, γλώσσες και διαθέσεις. Ο νέος της δίσκος, Adagio, αποτελεί μια ηχηρή στροφή από τη φωτεινή ενέργεια του Up and Away του 2022, οδηγώντας τον ακροατή σε έναν πιο προσωπικό και γειωμένο κόσμο.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για έναν δίσκο που δεν θέλει να «λειτουργήσει» όπως οι άλλοι. Το Aristophobia Nervosa δεν ζητά να το αγαπήσεις. Δεν προσπαθεί να σε πείσει. Στέκεται απέναντί σου και σου λέει: έτσι έγιναν τα πράγματα. Η Lia Hide δεν αρνείται το τραγούδι. Αρνείται την ευκολία του. Για χρόνια έβλεπε τη φωνή ως ένα ακόμη όργανο. Όχι ως κέντρο. Όχι ως πρόσωπο. Κι όμως, το πρόσωπο είναι αυτό που μένει. Η «τραγουδίστρια» επισκιάζει τη συνθέτρια, την ενορχηστρώτρια , την παραγωγό. Το όνομα κρύβει. Το έργο αποκαλύπτει.

Σε αυτόν τον δίσκο, η φωνή δεν στέκεται μπροστά από τη μουσική. Περπατά μέσα της. Ηχογραφημένη σε κινητό, σε ώρες αμήχανες ή εξαντλημένες, κρατά κάτι που το στούντιο συχνά λειαίνει: την πρώτη σκέψη πριν προλάβει να φορέσει τεχνική. Όχι από αδιαφορία. Από πρόθεση. Η ωμότητα εδώ δεν είναι στυλ. Είναι ανάγκη.

Η επιλογή της ελληνικής γλώσσας λειτουργεί σαν ρίσκο που τελικά λυτρώνει. Η Hide μιλά για τον φόβο της προφοράς, για την αγωνία μήπως ακουστεί «σαν κάτι έτοιμο». Κι όμως, μέσα από αυτή τη γλωσσική έκθεση, βρίσκει έναν πιο καθαρό τόνο. Χωρίς γλυκαντικά. Χωρίς δραματική υπερβολή. Μια καθημερινή φωνή που κουβαλά δύσκολες ιστορίες.

Ο τίτλος του δίσκου μοιάζει ειρωνικός, αλλά δεν είναι. Η «αριστοφοβία» γεννήθηκε από την κακοποίηση μιας λέξης που κάποτε σήμαινε το αγαθό, το έντιμο, το ουσιαστικό. Η οργή εδώ δεν είναι πολιτική διακήρυξη. Είναι προσωπικό όριο. Μια άρνηση να συμμετέχεις σε μια ρητορική που αδειάζει τις λέξεις από το βάρος τους.

Στη σκηνή, το έργο γίνεται σχεδόν θεατρικό, αλλά δεν παύει να είναι μουσικό. Είναι γραμμένο για ένταση, για χαμηλές συχνότητες που δονούν το σώμα. Δεν χωρά εύκολα σε μικρούς χώρους, ούτε σε μικρές προσδοκίες. Η διεθνής αναγνώριση, ακόμη και η πορεία μέχρι τη διαδικασία των Grammy, δεν αλλάζει τον πυρήνα. Οι διακρίσεις δεν πληρώνουν τα ενοίκια των στούντιο, ούτε φέρνουν αυτόματα ευκαιρίες. Φέρνουν όμως μια σιωπηλή επιβεβαίωση: δεν είσαι αόρατη.

Στην κουβέντα που ακολουθεί, η Hide μιλά χωρίς στόμφο. Για τη ρουτίνα της διδασκαλίας, για τις συγκρούσεις στο στούντιο, για την ανάγκη να μη γλυκάνει όσα πονάνε. Μιλά για το να είσαι εργάτης της τέχνης πριν γίνεις καλλιτέχνης. Και για το πείσμα να συνεχίζεις, ακόμη κι όταν τα bookings αργούν και τα emails μένουν αναπάντητα.

Το επόμενο κεφάλαιο έχει ήδη αρχίσει. Πιο μινιμαλιστικό, λέει. Διαφορετικό. Όπως πάντα.
Γιατί τελικά, το Aristophobia Nervosa δεν είναι μια απόρριψη του τραγουδιού. Είναι μια μετατόπιση ευθύνης. Από το να ακουστείς, στο να πεις κάτι που αντέχει να μείνει.

******

Το Aristophobia Nervosa δεν λειτουργεί σαν συμβατικός δίσκος. Πότε κατάλαβες ότι το τραγούδι δεν ήταν πια το κατάλληλο μέσο για αυτό που ήθελες να πεις;

Νομίζω πως στα χρόνια που δισκογραφώ, δεν έχω νιώσει παρά μόνο ελάχιστες φορές πως το τραγούδι, ή καλύτερα, το να τραγουδάω και να τα ηχογραφώ και να τα κυκλοφορώ/εκθέτω, είναι το κατάλληλο μέσο για να πω αυτά που θέλω. Πάντα θεωρούσα πως η φωνή είναι άλλο ένα όργανο, και είναι μάλλον αναγκαίο κακό – o κόσμος τείνει να θυμάται πιο εύκολα εμάς. Αυτό που συμβαίνει με την έκθεσή μου ως 'τραγουδίστρια' ενώ είμαι πολλά περισσότερα (τραγουδοποιός/συνθέτης, πιανίστρια, ενορχηστρωτής, παραγωγός, κλπ κλπ), έχει πολύ πλάκα – δεν αναφέρει σχεδόν κανείς τις άλλες μου ιδιότητες, που είναι εδώ που τα λέμε (κατ' εμέ τουλάχιστον) πιο 'δύσκολες' να καταφέρεις. Εγώ σε όλη μου την δισκογραφία θεωρούσα ότι το όλο δημιούργημα θα πει αυτό που θέλω κι όχι η φωνή μόνο (κι ακόμα δηλαδή, έτσι σκέφτομαι όταν δημιουργώ).

Το όνομά μου *Hide - που ναι είναι από κατά λάθος ορθογραφικό μεν, ταιριαστό για πολλά χρόνια δε, 'έκρυβε' τελικά ακριβώς αυτό : εμένα. Προτιμούσα να κρύβομαι πίσω από τα τραγουδιστικά μου λόγια/στίχους, μελωδίες, χωρίς να παρουσιάζω με 100% ειλικρίνεια ποια είμαι και τι θέλω να πω, και κυρίως χωρίς να τραγουδάω όπως ήθελα. Ίσως λόγω των σπουδών, αν και ξεκίνησα “αυτοδίδακτη” ή πιο σωστά, εκτός-ωδειακή ακροατομαθήτρια και σπούδασα πολύ αργότερα, φόρεσα μάλλον πολύ βαριά πάνω μου το σαμάρι της ευθύνης όλης της δυτικής ιστορίας της μουσικής - δικό μου το φταίξιμο κι η ενοχή που απέκτησα – οι καθηγητές μου ήταν -σχεδόν- όλοι εξαιρετικοί και ανοιχτόμυαλοι. Ίσως λόγω των συνεργατών που ήταν πάντα γύρω μου κυρίως άντρες, στουντιακά/ενορχηστρωτικά/παιχτικά κλπ (στις ελάχιστες εξαιρέσεις η Ειρήνη Κετικίδη και η Ηλιάνα Κορέτση) και πάντα αυτοί “ξέραν καλύτερα” ή προσπαθούσαν “να με προστατέψουν” και δεν μπορούσα να πω την γνώμη μου χωρίς δεικτικά σχόλια, κάτι που με μπλόκαρε και με έκανε να μαζεύομαι ή να προσπαθώ να γίνω πιο κατανοητή σε αυτούς μπας και τουλάχιστον σταματήσει η κριτική και τελειώνει η μίξη. Γι' αυτό ίσως και άργησα κιόλας να.. κυκλοφορήσω - αν και ξεκίνησα να δημιουργώ και να παίζω live με μπάντες από τα τέλη 90ς, να ηχογραφώ με πρότζεκτ από το 2007, τον προσωπικό μου δίσκο τον κατάφερα το 2013. Ίσως λόγω της εργασίας μου: το ότι είμαι καθηγήτρια τραγουδιού, με έχει εδώ και 20+ χρόνια, δυστυχώς ή ευτυχώς, καθηλωμένη σε μία κατάσταση όπου τραγουδάω “στη δουλειά” κάποια από τα δυσκολότερα τραγούδια σε ποικίλα ρεπερτόρια, καθημερινά, χωρίς κοινό, χωρίς χειροκρότημα, χωρίς καμία ανταπόδοση πέραν αυτής του μαθητή μου εκείνης της στιγμής, κι έτσι, έφτασε κάποια στιγμή το να τραγουδάω να μου είναι.. αν όχι βαρετό, σίγουρα ρουτίνα. Γι' αυτό κιόλας δεν θα ακούσει κανείς από μένα δισκογραφικά τις δυνατότητές μου, αν με πετύχει σε live, μόνο τότε. Μου φαίνεται αστείο να γράψω κάτι για να “δείξω” την φωνή μου, ενώ στο live παρασέρνομαι από την στιγμή και με κάνει ότι θέλει αυτή. Άρα, πότε κατάλαβα ότι το τραγούδι δεν είναι το κατάλληλο μέσο? Δεν ξέρω αν είναι. Δεν έχω τοποθετηθεί απέναντι του, ίσα-ίσα, απλά με τον συγκεκριμένο δίσκο, δεν ήθελα να τα πω τραγουδιστικά (εκτός από την 'Αρρώστια' που είναι ερωτοτράγουδο, και ε, στα καταραμένα ερωτοτράγουδα νομίζω πως το 'χω πια το κολάι) . Δεν ήθελα να τα γλυκάνω ή να παραπονεθώ ή να τα ντύσω κάτι πέραν από αυτό που είναι: είναι ιστορίες πολύ δύσκολες και τις ήθελα όπως τις έζησα και τις ζω, ωμά και με καθημερινή φωνή (εξ ου και η ηχογραφήσεις με το κινητό).

Είναι ο πρώτος σου δίσκος εξ ολοκλήρου στα ελληνικά. Τι σε εξέθεσε περισσότερο αυτή η επιλογή και τι σου έδωσε πίσω;

Ένιωσα πολύ άνετα η αλήθεια είναι, αν και είναι ένα βήμα που το φοβόμουν πολύ καιρό. Είναι μακράν ο αγαπημένος μου δίσκος να ακούω, από τους δικούς μου. Ένιωσα πολύ άνετα και λόγω του Θάνου Καλέα, που το τελειώσαμε μαζί στο στούντιο (φυσικά και είχα την στήριξη των αγοριών μου, του Γιώργου Ράδου και του Aki'Base που το άκουγαν σε κάθε του εξέλιξη και το στηρίξανε με όλες τους τις δυνάμεις). Τι μου έδωσε πίσω? Μία Grammy consideration για Best Spoken Word/Poetry Album και απίστευτα καλές κριτικές απέξω, και λόγω αυτών, την προσοχή κάποιων μεγάλων εντύπων, εδώ. Περίμενα πολλά περισσότερα από εδώ, από το ραδιόφωνο και την 'σκηνή', αντ' αυτών, μου έδωσε αυτό που δίνει πάντα το εδώ – αλλά είμαι καλό κορίτσι και δεν θα πω την γραφική φράση που μου έρχεται.. Κρατάω τα καλά. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από την Second Records της Αυστρίας, σε βινύλιο, σε παγκόσμια διανομή, είχε όμως και όλη την καλή διάθεση της σύμπνοιας των γλυκύτατων Institute for Experimental Arts. Τον άκουσαν άνθρωποι που εκτιμώ πολύ, τον αγνόησαν επιδεικτικά άλλοι, δεν πειράζει, δεν είναι πατάτες τηγανιτές, δεν μπορεί να αρέσει παντού.

Ο τίτλος μιλά για έναν φόβο απέναντι στην «αριστεία». Πότε ένιωσες ότι η ευαισθησία ή η επιμονή σου έγιναν βάρος ή απειλή για τους άλλους;

Ο τίτλος μιλά για μια φοβία που ανέπτυξα στην αλόγιστη και χλευαστική σχεδόν χρήση, των τελευταίων εχμ.. 6 και κάτι χρόνων ας πούμε, της λέξης “Αριστεία”. Στην αρχή με ενόχλησε μετά άρχισε να μου δημιουργεί πραγματικό θυμό και πρόβλημα, να ακούω όλες αυτές τις άρες μάρες κουκουνάρες για αρίστους και μετακλητούς. Τα αριστεία εμείς στην μουσική, ως πχ τίτλος σπουδών, ιδρώνουμε για να τα πάρουμε. Αρχαιολογία και τέτοια δεν είμαι, αλλά για να εξηγήσω : το Άριστο κατά την αρχαιότητα εξέφραζε την έννοια του Αγαθού (πχ επειδή η τροφή αποτελούσε το πιο σημαντικό αγαθό επιβίωσης του ανθρώπου στην καθημερινότητα του, το πχ γεύμα ονομαζόταν Άριστο - πιθανότατα πρωινό ή μεσημεριανό). Το Αγαθό είναι κάτι που εννοιολογικά στερείται κακού. Και στο διανοητικό κομμάτι η λέξη είχε την έννοια του αγαθού δηλ. του έντιμου ανθρώπου, του ανθρώπου με ήθος και αξία, αυτόν που οι πράξεις και η στάση της ζωής του δίνανε το μέγιστο όφελος σε αυτόν που ακολουθούσε το πρότυπο του. Ε, γι’ αυτό και είμαι έξαλλη με την χρήση της λέξης, κι έτσι απέκτησα φοβία (που λέει ο λόγος) στο να την βλέπω ή να την ακούω. Η επιμονή μου ναι, ίσως κι η ευαισθησία μου μάλλον είναι βάρος για κάποιους που κατά καιρούς θα βρεθούν κοντά μου, και αργά ή γρήγορα, θα μαζέψουν τα μπογαλάκια τους προς άλλη παραλία.

Φυσικά και έχουν φτάσει στα αυτιά μου τι λένε για μένα εκεί έξω, σε μια δαχτυλήθρα κολυμπάμε όλοι, εξάλλου. Δεν νομίζω να έχω καταφέρει να γίνω μέχρι και απειλή, για κάποιον, oh wow, φαντάζεσαι;! Σε γενικές γραμμές είμαι συνήθως αυτή που θα δίνει χαλί να την πατήσεις, αλλά ποιος ξέρει… Κάποιον θα έχω κακοκαρδίσει κάποτε, I guess. Είμαι όμως πλέον στην ηλικία που δεν με απασχολεί καθόλου σε ποιοyς είμαι συμπαθής και σε ποιοyς όχι και γιατί, με όποιο το κόστος, και δεν μπορώ να πάρω μέρος σε πηγαδάκια και παρεάκια αν δεν είναι true, μονό και μόνο για να είμαι relevant, ή για να συμπεριληφθώ.

Η φωνή εδώ λειτουργεί κυρίως ως αφήγηση και όχι ως επίδειξη. Πώς επαναπροσδιόρισες τη χρήση της φωνής σου σε αυτό το έργο; Τα φωνητικά ξεκίνησαν ως ηχογραφήσεις σε κινητό τηλέφωνο. Τι κρατά αυτή η πρώτη, ωμή λήψη που θα χανόταν σε μια πιο «καθαρή» στούντιο συνθήκη;

Το δύσκολο ήταν η γλώσσα, που εγώ φοβόμουν, γιατί έχω ακούσει και ακούω πολλά ελληνικά άλμπουμ που με κάνουν να στραβομουτσουνιάζω με τα ελληνικά τους – βεβαία, περί ορέξεως, δεν είμαι κι ο πιο εύκολος ακροατής, εδώ που τα λεμέ (ναι, θα με έλεγες ξινή, γενικά..). Φοβόμουν ότι θα μου βγει προφορά περίεργη ή ότι θα ακουστώ σαν τις συναδέλφισσες του έντεχνου, και δεν ήθελα. Βοήθησε αρκετά ακριβώς αυτό, το ότι κρατήθηκαν οι πρώτες ηχογραφήσεις, και μπήκανε αυτές στο δίσκο, οπότε και δεν μπήκε κανένα φίλτρο αυτοπεποίθησης ή τεχνικής εκεί. Κάποια ήταν αργά το βράδυ κλαίγοντας, άλλα ήταν παζλ πολλών σκέψεων και πολύ προσεκτικό edit, άλλα ήταν αυτόματο brainstorming, εντελώς throughcomposed (όπως πχ η Σπανακόπιτα, έτσι βγήκε, έτσι το ακούτε, ένα take, μία στιγμή). Όπως είπα και πριν, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μπορώ, μακάρι να μπορούσα ίσως, να χρησιμοποιήσω την φωνή μου για να κάνω επίδειξη, είναι κόντρα στην αισθητική μου. Δεν θέλω ο άλλος να με ακούσει με το στανιό γιατί τα σπάω σαν τραγουδίστρια. Θέλω να ακούσει όλο το έργο, όλο το κομμάτι, όλο το δίσκο, και να δει και το βίντεο εάν υπάρχει.

Ένα λεπτό όμως, να πούμε λίγο τα σύκα και της σκάφης: τα φωνητικά μπορεί να γραφτήκαν στο κινητό, αλλά ο δίσκος σε καμία περίπτωση δεν ήταν .. ξεπέτα. Στο στούντιο δουλέψαμε πάρα πολύ σκληρά να γίνει όλο αυτό μία συνθήκη αντάξια των ενορχηστρώσεων και των παιξιμάτων των παιδιών, δεν ήταν η εύκολη λύση, ήταν η αναγκαία κατάσταση για το ζητούμενο.

Ο δίσκος κινείται ανάμεσα σε πολλά ηχητικά πεδία χωρίς να διαλύεται. Ποιος ήταν ο βασικός σου άξονας στην παραγωγή για να παραμείνει ενιαίος;

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια, χαίρομαι που το πέτυχα. Αφενός, σκληρή και πολύ δουλεία. Πολλές ώρες ενορχηστρωτικά και sampling και editing και φτου κι από την αρχή, άπειροι τσακωμοί και συγκρούσεις και διαφωνίες με τα αγόρια μου, αλλά και φανταστικό τους μπασοτύμπανο που πάντα δένει το γλυκό. Αυτό νομίζω. Μπορεί εγώ να γράφω τα πάντα όλα, αλλά τα εκτελούμε οι 3 μας, και μπορεί σε αυτόν τον δίσκο να τους άφησα τις λιγότερες ελευθερίες από ποτέ, αλλά στα πράγματα που πήραν πρωτοβουλία, τα κομμάτια απλά απογειώθηκαν (πχ τα σόλο του μπάσο του Aki στην Σπανακόπιτα και Νθύμιον και ο χαρακτήρας του παιξίματός του, τα τύμπανα του Γιώργου, που κατ' εμέ, είναι από τους λίγους του χώρου που έχει τον δικό του, κατάδικό του ήχο, θα τον αναγνώριζα παντού και πάντα, και τον λατρεύω). Και το πιο σημαντικό, όλο αυτό έδεσε, γιατί ο Θάνος που το μιαρέ με άκουσε, με πίστεψε, με άφησε να κάνω ότι θέλω και το πήγαμε μαζί κι ακόμα παραπέρα και παραπάνω. Και ε, ναι. Έχουμε φανταστικό μαστερά, απλά μπείτε discogs και γράψτε Denis Blackham…

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Με τη φωνή του να αντηχεί στους διαδρόμους της rock μουσικής και το πνεύμα του να ανακατεύεται στα σκοτεινά βάθη της ποίησης, ο Jim Morrison αποτελεί έναν από τους πιο μυστηριώδεις, πολυσυζητημένους και επιδραστικούς καλλιτέχνες στην ιστορία της μουσικής. Σαν ένας προφήτης του rock, ο Morrison προκάλεσε αναστάτωση και αντιδράσεις με τη σκοτεινή παρουσία, την εκρηκτική προσωπικότητα και τις στιχουργικές του ικανότητες. Αυτό το αφιέρωμα εξερευνά τη ζωή, το έργο και την κληρονομιά του Jim Morrison, του θρύλου των Doors, παρουσιάζοντας μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα του ανθρώπου που πέρασε στην αθανασία με τη μουσική και τους στίχους του.