Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μια ασπρόμαυρη άσκηση περιορισμού, παρακολούθησης και αφηγηματικής εμμονής πριν το βάρος των μεγάλων προϋπολογισμών

Το Following είναι μια ταινία φτιαγμένη από έλλειψη. Έλλειψη χρημάτων, έλλειψη χρόνου, έλλειψη σταθερού εδάφους. Και ακριβώς γι’ αυτό παραμένει η πιο ειλικρινής στιγμή του Christopher Nolan. Ένα φιλμ που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά να υπάρξει. Και μέσα σε αυτή την ανάγκη, βρίσκει τη μορφή του.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Πώς ο Arthur Lee και οι Love αποδόμησαν το ψυχεδελικό όνειρο του ’67 και άφησαν έναν δίσκο που ακόμη στοιχειώνει το παρόν

Υπάρχουν άλμπουμ που καταγράφουν την εποχή τους και άλλα που την αμφισβητούν. Το Forever Changes των Love ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Κυκλοφόρησε το 1967, τη χρονιά που το καλοκαίρι ονομάστηκε «της αγάπης» και η Καλιφόρνια φάνταζε σαν υπόσχεση διαρκούς φωτός. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συλλογική μέθη, ο Arthur Lee έγραφε τραγούδια που έμοιαζαν με σημειώματα από το υπόγειο.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Στον πιο συγκρατημένο τους δίσκο, οι Arctic Monkeys αφήνουν πίσω τους τον στόμφο και γράφουν τα πιο ανθρώπινα τραγούδια τους...

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Δεν χρειάζονται κραυγές για να τραβήξεις την προσοχή όταν ο ήχος έχει λόγο ύπαρξης. Το Να Κάψουμε το Χθες των The Dionysians εμφανίζεται αθόρυβα, αλλά μένει - ένα ντεμπούτο που θυμίζει γιατί το ελληνικό garage rock έχει ακόμη σφυγμό, ιδρώτα και αλήθεια. Με fuzz κιθάρες, Farfisa σε πρώτο πλάνο και ελληνικό στίχο που μιλά χωρίς φίλτρα, η μπάντα χτίζει έναν κόσμο ζωντανό και ανεπεξέργαστο, σαν να γράφτηκε σε πραγματικό χρόνο, μέσα σε ένα δωμάτιο που βράζει από ένταση.

Μίλησα για λογαριασμό του merlis.gr μαζί τους για τη γέννηση του project, τη συνειδητή ακατέργαστη παραγωγή, την ανάγκη να «καεί» το χθες και το γιατί, σε μια εποχή λείου indie ήχου, εκείνοι επιλέγουν να κρατήσουν τις κιθάρες μπροστά και την ενέργεια ωμή.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μετά το Licorice Pizza, όπου ο Paul Thomas Anderson φλέρταρε με την ανάλαφρη μελαγχολία και τη νεανική περιπλάνηση, γύρισα πίσω. Στην αρχή. Εκεί όπου όλα ήταν πιο μετρημένα, πιο ήσυχα, σχεδόν υπόγεια. Το Hard Eight είναι το σιγανό ξεκίνημα ενός σκηνοθέτη που σύντομα θα γινόταν ο πιο συνεπής παρατηρητής των ανθρώπινων σχέσεων στο σύγχρονο αμερικανικό σινεμά. Εδώ δεν υπάρχει στόμφος. Δεν υπάρχουν δηλώσεις. Υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχει σιωπή. Υπάρχει ένας κόσμος που δεν ζητάει εξηγήσεις, μόνο αντοχή.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Στις 7 Ιουνίου του 2004, η μουσική σκηνή υποδέχτηκε ένα άλμπουμ που έμελλε να καθορίσει μια ολόκληρη γενιά και να καταστεί κλασικό. Το Hot Fuss των Killers, με την εκρηκτική ενέργεια και τη μοναδική μείξη indie rock, new wave και synth-pop, άλλαξε τα δεδομένα και αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για την ροκ μουσική. Οι Killers, προερχόμενοι από το Λας Βέγκας, κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν ήχο που ήταν ταυτόχρονα νοσταλγικός και σύγχρονος, προσφέροντας μια αίσθηση φρεσκάδας και ενθουσιασμού. Ας εξετάσουμε το άλμπουμ αυτό με την προσοχή που του αρμόζει.

Κείμενο-συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Μάνος Γεωργακόπουλος

Ο Σπύρος Σιδηρόπουλος, γνωστός και ως Iam Nothe, δεν είναι απλά ένας μουσικός. Είναι ένας εξερευνητής ήχων, ένας καλλιτέχνης σε διαρκή αναζήτηση, μια ψυχή που βουτάει στα βαθιά νερά της μουσικής, αφήνοντας πίσω του τα indie rock μονοπάτια των Cyanna και των Cyanna Mercury για να ξεδιπλώσει το προσωπικό του blues-rock σύμπαν. Με αφορμή την κυκλοφορία του Syd Session: Live at Barrett, μιας ηχογράφησης που αιχμαλωτίζει την ωμή ενέργεια και την αφοπλιστική ειλικρίνεια μιας ζωντανής εμφάνισης, συναντήσαμε τον Iam Nothe και μιλήσαμε μαζί του για το μουσικό του ταξίδι, τις επιρροές του, και την μαγεία της ζωντανής μουσικής.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το Industrial Silence είναι το ντεμπούτο άλμπουμ του νορβηγικού εναλλακτικού ροκ συγκροτήματος Madrugada, που κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου 1999 από την Virgin Music Norway. Η κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ ήταν καθοριστική για το συγκρότημα, καθιερώνοντας τους Madrugada ως σημαντική δύναμη στη νορβηγική και ευρωπαϊκή ροκ σκηνή. Το συγκρότημα είχε ήδη περάσει έξι χρόνια δουλεύοντας μαζί, διαμορφώνοντας τον ήχο του και κερδίζοντας αναγνώριση μέσω ζωντανών εμφανίσεων και κυκλοφοριών σε EP.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η Αμερική στα χέρια του Paul Thomas Anderson μοιάζει με ανοιχτή πληγή - μια αφήγηση όπου οι ήρωες χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους και αναζητούν στα συντρίμμια νόημα. Μετά τη βίαιη κάθοδο του There Will Be Blood και την υπαρξιακή ιεροτελεστία του The Master, τοInherent Vice (ελλ. τίτλος Έμφυτο Ελάττωμα) φαντάζει πλάγια παρέκκλιση - ένα ψυχεδελικό stoner noir που κρύβει κάτω από το χιούμορ του μια βαθιά μελαγχολία. Είναι η ιστορία μιας εποχής που, καθώς τελειώνει, αφήνει στους ήρωες μονάχα ομίχλη, φαντάσματα και αναμνήσεις.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένα ώριμο heavy prog ντεμπούτο που ισορροπεί ένταση και ατμόσφαιρα με ουσία και συνοχή

Το ντεμπούτο των inner:i, Lavender, κινείται στον χώρο του heavy prog με αξιοσημείωτη ισορροπία ανάμεσα στην ένταση και την ατμόσφαιρα. Το τρίο από Αθήνα και Βόλο, αποτελούμενο από τους Χριστόφορο Ραζή (Alcestice, ex-4LT), Σπύρο Χαρμάνη (None Other) και Αντώνη Καναρά (Minorface, ex-4LT, ex-Madleaf), δεν επενδύει στην επίδειξη τεχνικής, αλλά σε έναν ώριμο και μελετημένο ήχο, όπου κάθε στοιχείο υπηρετεί τη συνολική αφήγηση.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μια σκοτεινή μελέτη χαρακτήρων όπου η αϋπνία, η ηθική φθορά και το ανελέητο φως είναι σε πρώτο κάδρο

Υπάρχουν ταινίες που δεν κορυφώνονται ποτέ. Όχι επειδή δεν μπορούν, αλλά επειδή δεν θέλουν. Το Insomnia επιμένει σε μια παράξενη διάρκεια, σαν να αρνείται να σου προσφέρει τη λύση που περιμένεις. Δεν εκτονώνει. Συσσωρεύει...

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ο άνθρωπος που έκανε την αμηχανία στάση ζωής και την ειλικρίνεια pop αφήγηση, επιστρέφει το 2025 με νέο άλμπουμ των Pulp - μια αφήγηση για τη φθορά, την τρυφερότητα και την ενηλικίωση. Σε μια εποχή όπου η δημόσια εικόνα κατασκευάζεται με curated feeds, λειασμένα avatars και τεχνητές αλήθειες, ο Jarvis Cocker μοιάζει με παρεμβολή σε σήμα καμπάνας. Ένας άνθρωπος που μπήκε στο κάδρο σαν θόρυβος. Ψηλός, σκελετωμένος, με δεύτερα γυαλιά, γόνατα που δείχνουν πάντα προς τα μέσα και φωνή που δεν επιβάλλεται, αλλά σιγοψιθυρίζει με επίγνωση. Αν η pop κουλτούρα ήταν λειτουργικό σύστημα, ο Jarvis θα ήταν το ανθρώπινο glitch - η υπενθύμιση ότι ο πυρήνας δεν είναι το άψογο. Είναι το αληθινό.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένα πολυρυθμικό άλμπουμ για τον φόβο, τον χρόνο και τη συλλογική αφύπνιση

Υπάρχουν άλμπουμ που σου επιβάλλονται από την πρώτη ακρόαση. Και υπάρχουν εκείνα που σε κερδίζουν αργά, σχεδόν υπόγεια, μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως έχεις ήδη μπει στον κόσμο τους. Το Dancing Tooth των Θεσσαλονικιών Kapten ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν φωνάζει. Χτίζει ατμόσφαιρα. Και μέσα της πάλλεται κάτι ανήσυχο.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το νέο άλμπουμ της Lia Hide συνδυάζει ποίηση, performance και avant-garde ήχο, σε έναν από τους πιο τολμηρούς ελληνικούς δίσκους της χρονιάς

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το πρώτο, ουσιαστικά, σόλο άλμπουμ της Beth Gibbons, Lives Outgrown, είναι μια βαθιά και συναισθηματικά φορτισμένη εξερεύνηση των θεμάτων της γήρανσης και της απώλειας, τοποθετημένη σε έναν πλούσιο ορχηστρικό και chamber pop καμβά. Μετά από μια δεκαετία δημιουργίας, το άλμπουμ αποτελεί μια φυσική συνέχεια του Third των Portishead, αναδεικνύοντας τις μοναδικές φωνητικές ικανότητες της Gibbons και την ικανότητά της να αποτυπώνει με έντονο τρόπο τις πιο δύσκολες και σύνθετες συναισθηματικές καταστάσεις.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Η Άννα Παπαϊωάννου (Anna Vs June) μιλά για τον ήχο, τη διάδραση και την τρυφερότητα ως καλλιτεχνική πράξη.

 Η Άννα Παπαϊωάννου δεν αντιμετωπίζει τη μουσική ως προϊόν, αλλά ως συνθήκη. Έναν ζωντανό χώρο όπου ο ήχος, το σώμα και η εικόνα διαπραγματεύονται διαρκώς τη θέση τους. Από τις παραδοσιακές φωνητικές πρακτικές μέχρι την ηλεκτρονική αποδόμηση και τον αυτοσχεδιασμό, η διαδρομή της ως Anna Vs June μοιάζει λιγότερο με πορεία και περισσότερο με άνοιγμα.

Το LONE είναι μια performance που αρνείται τη σταθερότητα. Τίποτα δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, τίποτα δεν επιβάλλεται. Η φωνή καταγράφεται και θρυμματίζεται, το σώμα απαντά, τα visuals παρεμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Όλα συμβαίνουν μπροστά μας, όχι για να εξηγηθούν, αλλά για να βιωθούν.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η ακραία μουσική πάντα κουβαλούσε μια δόση αυτομυθοποίησης. Από το corpse paint και τις επικές αφηγήσεις μέχρι την αδιάκοπη αναζήτηση για τον πιο έντονο ήχο, οι καλλιτέχνες του είδους συχνά ξεπερνούν τα όρια του συνηθισμένου, ψάχνοντας μια ταυτότητα που ξεφεύγει από τη μονοτονία. Σπάνιες είναι οι μπάντες που κατάφεραν να ισορροπήσουν αυτή τη διαδικασία τόσο αρμονικά όσο οι Deafheaven. Το Lonely People with Power, το έκτο τους άλμπουμ, μοιάζει με ένα ταξίδι πίσω στις ρίζες τους, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και εξέλιξη. Καταφέρνει να παντρέψει τη γνώριμη κακοφωνία του παρελθόντος με τη σημερινή τους ωριμότητα.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη 

Αν κάτι διαπερνά το Filled With Nothing/Feeling like GOD από την πρώτη νότα, είναι η αίσθηση ότι τίποτα δεν στέκεται μόνο του. Πληρότητα και κενό, ένταση και σιωπή, κίνηση και παύση συνυπάρχουν χωρίς να αναιρούνται. Η μπάντα δεν επιχειρεί να εξηγήσει τις αντιφάσεις της εποχής, αλλά να τις κατοικήσει.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Δεκατρία οργανικά κομμάτια που κινούνται από τη σκιά προς τη διαύγεια, χωρίς θόρυβο και χωρίς περιττές κορυφώσεις.

Υπάρχουν δίσκοι που λειτουργούν ως συλλογές τραγουδιών και υπάρχουν δίσκοι που λειτουργούν ως τελετουργίες. Το Lumen Novum ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν σε προσκαλεί απλώς να το ακούσεις. Σε καλεί να μπεις μέσα του, να χαμηλώσεις το φως, να αφήσεις τον χρόνο να χάσει τη γραμμικότητά του.

Οι Bungula, το δίδυμο από την Καρδίτσα, συνεχίζουν εδώ μια διαδρομή που ξεκίνησε με το Noumenia και ωρίμασε στο Sub Luna. Αν τα δύο πρώτα άλμπουμ είχαν την αίσθηση μιας αναζήτησης μέσα στη σεληνιακή σκιά, το Lumen Novum είναι η στιγμή μετά. Όχι η έκρηξη. Η διαύγεια.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Υπάρχουν δίσκοι που δεν γράφονται∙ προκύπτουν. Γεννιούνται από τη σιωπή ανάμεσα σε δύο βλέμματα, από μια φράση που δεν ειπώθηκε ποτέ, από εκείνη τη βαθιά μοναξιά που σε ακολουθεί όταν όλα γύρω σου δείχνουν "φυσιολογικά". Το  LUV των Sugar For The Pill  είναι ένας τέτοιος δίσκος. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον πόνο - απλώς τον αφήνει να υπάρξει. Και μέσα απ’ αυτό, φτάνει στην κάθαρση. «Έγινε ένας τρόπος να ξορκίσουμε τα σκοτεινά συναισθήματα, να τα αποδεχτούμε και να τα αφήσουμε να φύγουν», μου λέει η Vana, όταν τη ρωτώ πώς γεννήθηκε το άλμπουμ. Δεν υπάρχει τίποτα "χαριτωμένο" στο LUV – ούτε δραματοποιημένο. Υπάρχει μόνο η ειλικρίνεια της στιγμής. «Γράψαμε για αυτά που μας πλήγωσαν. Δεν θέλαμε να είναι ομορφούλικα τα τραγούδια μας. Θέλαμε να είναι αληθινά».