Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω: κάθε φορά που βλέπω το Magnolia, κάτι μέσα μου αλλάζει. Όχι επειδή καταλαβαίνω κάτι καινούργιο. Αλλά γιατί θυμάμαι κάτι ξεχασμένο. Έναν φόβο, μια συγγνώμη που δεν ειπώθηκε, έναν άνθρωπο που χάθηκε. Αυτό δεν είναι απλώς ταινία. Είναι μια ρωγμή. Μια κραυγή που έρχεται απ’ τα μέσα...

 Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη 

Λίγο πριν από τη συναυλία της 13ης Μαρτίου στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου, οι Marva Von Theo μιλούν για τη δραματουργία των live εμφανίσεων και για τα νέα τραγούδια από το επερχόμενο άλμπουμ We Were Never Lost που θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά. 

Υπάρχουν χώροι όπου η μουσική δεν ακούγεται απλώς, αλλά αποκτά μια διαφορετική βαρύτητα. Η Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Αθήνα είναι ένας από αυτούς: ένας νεογοτθικός ναός με έντονη φυσική αντήχηση, όπου οι ήχοι απλώνονται αργά και οι σιωπές αποκτούν σχεδόν ισότιμη παρουσία με τη μουσική.

Μαζί τους στη σκηνή θα βρεθούν οι Moonmoth, ένα συγκρότημα που κινείται ανάμεσα στον ακουστικό και τον ηλεκτρονικό ήχο, δημιουργώντας σκοτεινά ambient ηχοτοπία μέσα από την κλασική κιθάρα, τα ηλεκτρονικά και δύο γυναικείες φωνές.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Tο φιλμ που καθιέρωσε τον Christopher Nolan ως αρχιτέκτονα του ψυχολογικού θρίλερ 

Αν το Following ήταν μια ταινία για ανθρώπους που παρατηρούν τη ζωή απ’ έξω, το Memento είναι για έναν άνθρωπο παγιδευμένο μέσα της χωρίς καμία έξοδο. Εκεί όπου ο Bill ακολουθούσε άλλους για να αποκτήσει ιστορία, ο Leonard του Memento δεν έχει άλλη επιλογή από το να ζει χωρίς παρελθόν. Η μνήμη του κρατά λίγα λεπτά. Και για πρώτη φορά, ο Christopher Nolan βρίσκει το τέλειο αφηγηματικό άλλοθι για τις εμμονές του.

Κείμενο - συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Αργύρης Λιόσης

 Υπάρχουν μέρες που σε πλακώνει το βάρος του κόσμου, όχι επειδή έγινε κάτι, αλλά επειδή δεν έγινε τίποτα. Είναι οι ώρες που χαώνεσαι μέσα στο ίδιο σου το κεφάλι, ανάμεσα σε emails, άπλυτα πιάτα και σκέψεις που τριγυρνάνε χωρίς προορισμό. Αν αυτές οι ώρες είχαν soundtrack, θα το έγραφαν οι Messier 13. Το Stay For A While είναι ένα άλμπουμ που δε φωνάζει. Σε σφίγγει σιγά, με κιθάρες γεμάτες θαμπό reverb και φωνητικά που μοιάζουν να ψιθυρίζονται από άλλο δωμάτιο. Είναι shoegaze, ναι, αλλά με μια αίσθηση ζεστασιάς που δεν τη βρίσκεις συχνά στο είδος. Όχι "λουλουδάτη" ζεστασιά — πιο πολύ αυτή που νιώθεις όταν ανοίγεις το ψυγείο μες στη νύχτα και βρίσκεις την τελευταία μπουκιά πίτσας που νόμιζες ότι είχες ξεχάσει...

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

φωτογραφίες: Δημήτρης Καβουκίδης

Από την πρώτη τους εμφάνιση στη σκηνή, οι Naxatras ξεχώρισαν ως κάτι διαφορετικό από ένα συνηθισμένο psychedelic rock συγκρότημα. Με ρίζες βαθιά στο αναλογικό παρελθόν αλλά με το βλέμμα στραμμένο σε ένα διαχρονικό, ατμοσφαιρικό παρόν, η μουσική τους αποτελεί μια ατέρμονη εξερεύνηση ηχητικών τοπίων. Ο πέμπτος τους δίσκος του κουαρτέτου από τη Θεσσαλονίκη έχει τίτλο V και ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στη δημιουργική τους πορεία, όπου η progressive rock πολυπλοκότητα, οι ψυχεδελικές αναζητήσεις και οι επιρροές από world music συνδυάζονται πιο οργανικά από ποτέ.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Εσωτερική ambient και ψυχεδελική διαδρομή με αναλογικούς ήχους, μινιμαλιστική προσέγγιση και ονειρική αισθητική από τον μπασίστα και τραγουδιστή των Naxatras.

Ο Ni Moya γεννήθηκε σχεδόν αθόρυβα, ως μια προσωπική διέξοδος του Γιάννη Βαγενά πέρα από τη συλλογική ταυτότητα των Naxatras. Από τις πρώτες του απόπειρες με software μέχρι τη συνειδητή στροφή στο hardware και τον αυτοσχεδιασμό, η πορεία του project παρέμεινε σταθερά προσανατολισμένη προς μια πιο εσωτερική, ελεγχόμενη μορφή έκφρασης. Το ομώνυμο ντεμπούτο κατέγραψε αυτή την αναζήτηση σε πρωτογενές στάδιο, ενώ το Reverie αποκρυστάλλωσε μια πιο ώριμη προσέγγιση, με έμφαση στη διάρκεια, τη ροή και την αξία της σιωπής. Μέσα από αυτή τη σταδιακή εξέλιξη, ο Βαγενάς διαμόρφωσε μια προσωπική γλώσσα που δεν στηρίζεται στην ένταση, αλλά στη λεπτομέρεια και στη συγκέντρωση.

Η Εύα Πολιτάκη και ο Σέργιος Βούρδης μου μιλούν στον Χρήστο Κορναράκη για τη λέξη ως ήχο, τη συνεργασία ως ένστικτο και έναν δίσκο που γεννήθηκε χωρίς σχέδιο...

φωτογραφίες: Δημήτρης Μαντζανίδης

Το NTISNEY δεν μοιάζει με δίσκο που αποφάσισε τι θέλει να πει. Μοιάζει περισσότερο με κάτι που υπήρχε ήδη και απλώς βρήκε τον τρόπο να ακουστεί. Τα τραγούδια κινούνται χαμηλόφωνα, αλλά όχι διστακτικά. Υπάρχουν επειδή πρέπει, όχι για να πείσουν.

Η συνάντηση της Εύας με τον Σέργιο βασίστηκε σε μια σπάνια συνθήκη εμπιστοσύνης. Δεν υπήρξαν οδηγίες, ούτε κοινό λεξιλόγιο από την αρχή. Υπήρξε χρόνος, ακρόαση και μια αίσθηση ότι οι λέξεις και οι μελωδίες γνώριζαν ήδη πού να πάνε. Ο δίσκος στήθηκε σαν γέφυρα, όχι σαν δήλωση. 

Σε μια σκηνή που συχνά ζητά εξήγηση και ταχύτητα, το NTISNEY επιλέγει την αργή κατανόηση. Δεν κλείνει το μάτι στον ακροατή. Του αφήνει χώρο να μπει, αν θέλει. Η συζήτηση που ακολουθεί δεν επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει το έργο, αλλά να φωτίσει τον τρόπο που φτιάχτηκε: από λέξεις, σιωπές και μια κοινή αίσθηση μέτρου.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

“Every revolution begins fighting demons. Motherfuckers just end up fighting themselves.”

Η φράση ακούγεται σχεδόν κουρασμένα, χωρίς στόμφο. Και όμως, μέσα της χωρά ολόκληρο το One Battle After Another (2025). Ο Paul Thomas Anderson δεν ενδιαφέρεται για την αρχή της επανάστασης. Τον ενδιαφέρει η φθορά της. Το σημείο όπου η ιδέα έχει επιβιώσει, αλλά οι άνθρωποι όχι.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ο χρόνος, η μνήμη και ο φόβος στην ηλεκτρονική σκιά της Ελλάδας

Το πέμπτο άλμπουμ των Paranoia’s Broken Machine, Είναι ο Χρόνος Εθισμός (“Time Is an Addiction”), είναι μια σκοτεινή ηλεκτρονική εμπειρία που κινείται ανάμεσα σε dark electro, industrial και electropunk. Από την πρώτη στιγμή, η ατμόσφαιρα είναι ασφυκτική και σωματική, σαν να κινείται ο χρόνος σε ασταμάτητο βρόχο και οι μνήμες να καίγονται σε θραύσματα.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

φωτογραφία: Αναστασία Ζησοπούλου

Τριάντα χρόνια μετά, οιPersonality Crisis επιστρέφουν με έναν ήχο που σε τραβάει μπροστά, σε κάνει να νιώσεις και σε αφήνει να μείνεις μέσα στο τώρα

Τριάντα χρόνια μετά, οι Θεσσαλονικείς Personality Crisis επιστρέφουν όχι για να κοιτάξουν πίσω, αλλά για να κάψουν το παρόν. Το Vortex State of Mind δεν είναι άλμπουμ που γιορτάζει, ούτε απολογείται• είναι άλμπουμ που ζει μέσα στις φλέβες της στιγμής. Και ίσως γι’ αυτό, μετά από τόσα χρόνια, ακούγεται πιο αναγκαίο από ποτέ.

Η κυκλοφορία από τη B-otherside Records είναι αυστηρά περιορισμένη: τριακόσιες αριθμημένες κόπιες, με δισέλιδο ένθετο και συλλεκτική αφίσα για τους πρώτους εκατό. Δεν λειτουργεί ως φετίχ• λειτουργεί ως στάση, σαν να λέει: “Κράτα με, γύρισέ με, άκουσέ με με το σώμα σου.” Υπάρχει φυσικότητα στην επαφή με το αντικείμενο, όπως υπάρχει φυσικότητα στο χτύπημα του “Alien Zombie Fans”.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ο Paul Thomas Anderson είναι ένας σκηνοθέτης των μαχών - όχι μόνο των εξωτερικών, αλλά κυρίως εκείνων που συμβαίνουν κάτω από το δέρμα. Από το υπαρξιακό ποτάμι του There Will Be Blood, όπου ο Daniel Plainview παλεύει με τον Θεό και τη δίψα του για εξουσία, μέχρι το The Master, όπου ο Freddie Quell συγκρούεται με τον εαυτό του μέσα από τη λατρεία ενός ψευδο-προφήτη, και το Inherent Vice, που περιπλανιέται μέσα στο παραισθητικό ναυάγιο της Αμερικής των ’70s, ο Anderson πάντα κατέγραφε ανθρώπους που πολεμούν ενάντια στο ίδιο τους το βλέμμα.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Οι Portishead είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα και επιδραστικά συγκροτήματα της trip-hop σκηνής. Σχηματίστηκαν το 1991 στο Bristol από τους Geoff Barrow, Adrian Utley και την τραγουδίστρια Beth Gibbons. Ο ήχος τους, ένας μοναδικός συνδυασμός σκοτεινών και ατμοσφαιρικών στοιχείων με πειραματικές και κινηματογραφικές παραγωγές, τους έκανε πρωτοπόρους του είδους και καθιέρωσε το Bristol ως κέντρο της trip-hop μουσικής. Σε αυτό το αφιέρωμα, θα εξερευνήσουμε την ιστορία, τη δισκογραφία και την επιρροή των Portishead, καθώς και τις σόλο πορείες των μελών της μπάντας.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μια ρομαντική ταινία που ψιθυρίζει: «Είσαι αρκετός»

Ο Paul Thomas Anderson σκηνοθετεί μια από τις πιο ιδιοσυγκρασιακές ρομαντικές ταινίες όλων των εποχών. Το Punch-Drunk Love (2002) είναι μια ιστορία για την αγάπη, την οργή και την ανάγκη να σε δει κάποιος ακριβώς όπως είσαι...

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Οι Raining Pleasure ανακοίνωσαν επίσημα την επανένωσή τους μετά από δεκατέσσερα χρόνια αδράνειας. Η ανακοίνωση έγινε μέσω της σελίδας τους στο Facebook, όπου δημοσίευσαν ένα μήνυμα που ανακοινώνει τη χαρά της επιστροφής τους στη δράση. Οι Raining Pleasure θα επιστρέψουν στη σκηνή στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, στα πλαίσια των Rockwave Nights, την Παρασκευή 28 Ιουνίου 2024.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Υπάρχουν δίσκοι που δεν γράφονται∙ ανασύρονται. Από ρωγμές και παύσεις, από θραύσματα μνήμης και σιωπές που αντηχούν δυνατότερα από λόγια. Το We Go High των Sam Brace & The Merciless Bronze είναι ένας τέτοιος δίσκος — τέσσερα τραγούδια γυμνά, συγκρατημένα, μα συναισθηματικά πληθωρικά, που μοιάζουν περισσότερο με εξομολογήσεις παρά με συνθέσεις. Μετά από μια δεκαετία και πέντε άλμπουμ με τους Skinny Lister, ο Sam Brace επιστρέφει σε κάτι πιο προσωπικό. Μαζί του, ο Adam Tarry, παλιός φίλος και συνοδοιπόρος στη δημιουργία. Οι δυο τους έφτιαξαν έναν κόσμο τραγουδιών που δεν υπακούει σε τάσεις, δεν κολακεύει το αυτί – απλώς λέει την αλήθεια, με τον δικό του τρόπο.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Κάποιοι καλλιτέχνες, ακόμη κι όταν έχουν διανύσει μια δεκαετία πάνω σε folk-punk καταιγίδες και μπύρες που χύνονται σε διεθνή φεστιβάλ, συνεχίζουν να ακούνε μέσα τους τον παλιό ήχο που τους διαμόρφωσε. Ο Sam Brace -γνωστός μέχρι πρότινος ως η κιθαριστική ατμομηχανή των Skinny Lister- επιστρέφει, όχι απλώς με μια σόλο προσπάθεια, αλλά με μια εξομολογητική αναμέτρηση με τις ρίζες του. Το νέο του EP, μια 10ιντση κυκλοφορία σε βινύλιο υπό τον τίτλο Sam Brace & The Merciless Bronze, δεν είναι απλώς rock’n’roll - είναι ένα γράμμα επιστροφής στον εαυτό του.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Σε μια εποχή που όλα τείνουν να συμπυκνώνονται, να καταναλώνονται και να ξεχνιούνται με την ίδια ταχύτητα, οιSparn Dame επιχειρούν κάτι απλούστερο και, γι’ αυτό, πιο δύσκολο: να σταθούν. Να μην επιταχύνουν. Να παραμείνουν λίγο παραπάνω σε κάθε ιδέα, κάθε στίχο, κάθε ήχο. Ο τίτλος του δίσκου,Lollygag–μια αμερικανική λέξη για την τεμπελιά, το ρεμβασμό, το “χάσιμο χρόνου” - αποκτά εδώ μεταφυσικές διαστάσεις. Δεν είναι απλώς ένας τίτλος, αλλά ένα ψυχικό μανιφέστο. Ένα μανιφέστο που, όπως και το ποίημα του Μπάμπη Μουλακάκη στο οποίο βασίζεται, δεν φωνάζει “σταματήστε”, αλλά υπαινίσσεται: “Μήπως τρέχουμε προς λάθος κατεύθυνση;”

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μια fuzz ανατομία της σύγχρονης ψυχής, με την αθηναϊκή σκόνη ακόμη κολλημένη στα ηχεία.

Οι BuzzDealers είναι από εκείνες τις μπάντες που δεν χρειάζονται κραυγαλέες δηλώσεις για να δηλώσουν την παρουσία τους. Έχοντας εμφανιστεί στην αθηναϊκή σκηνή το 2015, με το ντεμπούτο Blooming να κυκλοφορεί λίγο πριν το πρώτο lockdown, κατάφεραν σταδιακά –μεθοδικά και επίμονα– να χτίσουν μια ταυτότητα πιστή στις fuzz-αριστές ρίζες του garage rock, μπολιασμένη όμως με έναν συναισθηματικό υπόκωφο ηλεκτρισμό που δεν απευθύνεται απλώς στο ένστικτο αλλά και στην εμπειρία.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Ανάμεσα σε garage ενέργεια και υπαρξιακή ψυχεδέλεια, οι BuzzDealers επιστρέφουν με έναν δίσκο-ακτινοβολία. Για την ανάγκη να φωτίσουμε, χωρίς να ακυρώνουμε το σκοτάδι μέσα και γύρω μας. Υπάρχουν άλμπουμ που σε ωθούν να δυναμώσεις την ένταση. Το Radiant Frequencies των BuzzDealers σε καλεί να την ισορροπήσεις. Όχι επειδή του λείπει η ενέργεια - το αντίθετο: είναι μια δουλειά πυκνή, με κιθάρες που ζωντανεύουν το garage και μια ρυθμική ραχοκοκαλιά που ξέρει να κρατάει το μέτρο όταν όλα μοιάζουν να εκρήγνυνται. Αλλά στο επίκεντρό του, υπάρχει μια πιο σπάνια επιδίωξη: η μετάδοση μιας άλλης συχνότητας. Όχι ηχητικής, μα υπαρξιακής.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένα ντεμπούτο που δίνει ξανά ζωή στο ελληνικό garage rock

Το καλό ελληνικό garage rock δεν κάνει φασαρία πριν την ώρα του. Δεν ζητά υπερβολές, ούτε επιβάλλεται με τεχνητό ενθουσιασμό. Εμφανίζεται όταν έχει λόγο ύπαρξης. ΟιThe Dionysians ανήκουν ακριβώς εδώ. Με το ντεμπούτοΝα Κάψουμε το Χθες από τηVeego Records δείχνουν ότι ο ήχος των 60s μπορεί να σταθεί στο τώρα, χωρίς κόλπα, χωρίς ρετρό φολκλόρ και χωρίς καμία ανάγκη να αποδείξει κάτι. Fuzz κιθάρες, Farfisa, ντέφι και ελληνικός στίχος δένουν σε έναν χαρακτήρα που ακούγεται σαν να γεννήθηκε κατευθείαν μέσα σε έναν μικρό, ζεστό χώρο όπου η μπάντα γράφει live.