Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ο χρόνος, η μνήμη και ο φόβος στην ηλεκτρονική σκιά της Ελλάδας

Το πέμπτο άλμπουμ των Paranoia’s Broken Machine, Είναι ο Χρόνος Εθισμός (“Time Is an Addiction”), είναι μια σκοτεινή ηλεκτρονική εμπειρία που κινείται ανάμεσα σε dark electro, industrial και electropunk. Από την πρώτη στιγμή, η ατμόσφαιρα είναι ασφυκτική και σωματική, σαν να κινείται ο χρόνος σε ασταμάτητο βρόχο και οι μνήμες να καίγονται σε θραύσματα.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ο Paul Thomas Anderson είναι ένας σκηνοθέτης των μαχών - όχι μόνο των εξωτερικών, αλλά κυρίως εκείνων που συμβαίνουν κάτω από το δέρμα. Από το υπαρξιακό ποτάμι του There Will Be Blood, όπου ο Daniel Plainview παλεύει με τον Θεό και τη δίψα του για εξουσία, μέχρι το The Master, όπου ο Freddie Quell συγκρούεται με τον εαυτό του μέσα από τη λατρεία ενός ψευδο-προφήτη, και το Inherent Vice, που περιπλανιέται μέσα στο παραισθητικό ναυάγιο της Αμερικής των ’70s, ο Anderson πάντα κατέγραφε ανθρώπους που πολεμούν ενάντια στο ίδιο τους το βλέμμα.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Οι Portishead είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα και επιδραστικά συγκροτήματα της trip-hop σκηνής. Σχηματίστηκαν το 1991 στο Bristol από τους Geoff Barrow, Adrian Utley και την τραγουδίστρια Beth Gibbons. Ο ήχος τους, ένας μοναδικός συνδυασμός σκοτεινών και ατμοσφαιρικών στοιχείων με πειραματικές και κινηματογραφικές παραγωγές, τους έκανε πρωτοπόρους του είδους και καθιέρωσε το Bristol ως κέντρο της trip-hop μουσικής. Σε αυτό το αφιέρωμα, θα εξερευνήσουμε την ιστορία, τη δισκογραφία και την επιρροή των Portishead, καθώς και τις σόλο πορείες των μελών της μπάντας.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μια ρομαντική ταινία που ψιθυρίζει: «Είσαι αρκετός»

Ο Paul Thomas Anderson σκηνοθετεί μια από τις πιο ιδιοσυγκρασιακές ρομαντικές ταινίες όλων των εποχών. Το Punch-Drunk Love (2002) είναι μια ιστορία για την αγάπη, την οργή και την ανάγκη να σε δει κάποιος ακριβώς όπως είσαι...

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Οι Raining Pleasure ανακοίνωσαν επίσημα την επανένωσή τους μετά από δεκατέσσερα χρόνια αδράνειας. Η ανακοίνωση έγινε μέσω της σελίδας τους στο Facebook, όπου δημοσίευσαν ένα μήνυμα που ανακοινώνει τη χαρά της επιστροφής τους στη δράση. Οι Raining Pleasure θα επιστρέψουν στη σκηνή στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, στα πλαίσια των Rockwave Nights, την Παρασκευή 28 Ιουνίου 2024.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Υπάρχουν δίσκοι που δεν γράφονται∙ ανασύρονται. Από ρωγμές και παύσεις, από θραύσματα μνήμης και σιωπές που αντηχούν δυνατότερα από λόγια. Το We Go High των Sam Brace & The Merciless Bronze είναι ένας τέτοιος δίσκος — τέσσερα τραγούδια γυμνά, συγκρατημένα, μα συναισθηματικά πληθωρικά, που μοιάζουν περισσότερο με εξομολογήσεις παρά με συνθέσεις. Μετά από μια δεκαετία και πέντε άλμπουμ με τους Skinny Lister, ο Sam Brace επιστρέφει σε κάτι πιο προσωπικό. Μαζί του, ο Adam Tarry, παλιός φίλος και συνοδοιπόρος στη δημιουργία. Οι δυο τους έφτιαξαν έναν κόσμο τραγουδιών που δεν υπακούει σε τάσεις, δεν κολακεύει το αυτί – απλώς λέει την αλήθεια, με τον δικό του τρόπο.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Κάποιοι καλλιτέχνες, ακόμη κι όταν έχουν διανύσει μια δεκαετία πάνω σε folk-punk καταιγίδες και μπύρες που χύνονται σε διεθνή φεστιβάλ, συνεχίζουν να ακούνε μέσα τους τον παλιό ήχο που τους διαμόρφωσε. Ο Sam Brace -γνωστός μέχρι πρότινος ως η κιθαριστική ατμομηχανή των Skinny Lister- επιστρέφει, όχι απλώς με μια σόλο προσπάθεια, αλλά με μια εξομολογητική αναμέτρηση με τις ρίζες του. Το νέο του EP, μια 10ιντση κυκλοφορία σε βινύλιο υπό τον τίτλο Sam Brace & The Merciless Bronze, δεν είναι απλώς rock’n’roll - είναι ένα γράμμα επιστροφής στον εαυτό του.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Σε μια εποχή που όλα τείνουν να συμπυκνώνονται, να καταναλώνονται και να ξεχνιούνται με την ίδια ταχύτητα, οιSparn Dame επιχειρούν κάτι απλούστερο και, γι’ αυτό, πιο δύσκολο: να σταθούν. Να μην επιταχύνουν. Να παραμείνουν λίγο παραπάνω σε κάθε ιδέα, κάθε στίχο, κάθε ήχο. Ο τίτλος του δίσκου,Lollygag–μια αμερικανική λέξη για την τεμπελιά, το ρεμβασμό, το “χάσιμο χρόνου” - αποκτά εδώ μεταφυσικές διαστάσεις. Δεν είναι απλώς ένας τίτλος, αλλά ένα ψυχικό μανιφέστο. Ένα μανιφέστο που, όπως και το ποίημα του Μπάμπη Μουλακάκη στο οποίο βασίζεται, δεν φωνάζει “σταματήστε”, αλλά υπαινίσσεται: “Μήπως τρέχουμε προς λάθος κατεύθυνση;”

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μια fuzz ανατομία της σύγχρονης ψυχής, με την αθηναϊκή σκόνη ακόμη κολλημένη στα ηχεία.

Οι BuzzDealers είναι από εκείνες τις μπάντες που δεν χρειάζονται κραυγαλέες δηλώσεις για να δηλώσουν την παρουσία τους. Έχοντας εμφανιστεί στην αθηναϊκή σκηνή το 2015, με το ντεμπούτο Blooming να κυκλοφορεί λίγο πριν το πρώτο lockdown, κατάφεραν σταδιακά –μεθοδικά και επίμονα– να χτίσουν μια ταυτότητα πιστή στις fuzz-αριστές ρίζες του garage rock, μπολιασμένη όμως με έναν συναισθηματικό υπόκωφο ηλεκτρισμό που δεν απευθύνεται απλώς στο ένστικτο αλλά και στην εμπειρία.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Ανάμεσα σε garage ενέργεια και υπαρξιακή ψυχεδέλεια, οι BuzzDealers επιστρέφουν με έναν δίσκο-ακτινοβολία. Για την ανάγκη να φωτίσουμε, χωρίς να ακυρώνουμε το σκοτάδι μέσα και γύρω μας. Υπάρχουν άλμπουμ που σε ωθούν να δυναμώσεις την ένταση. Το Radiant Frequencies των BuzzDealers σε καλεί να την ισορροπήσεις. Όχι επειδή του λείπει η ενέργεια - το αντίθετο: είναι μια δουλειά πυκνή, με κιθάρες που ζωντανεύουν το garage και μια ρυθμική ραχοκοκαλιά που ξέρει να κρατάει το μέτρο όταν όλα μοιάζουν να εκρήγνυνται. Αλλά στο επίκεντρό του, υπάρχει μια πιο σπάνια επιδίωξη: η μετάδοση μιας άλλης συχνότητας. Όχι ηχητικής, μα υπαρξιακής.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένα ντεμπούτο που δίνει ξανά ζωή στο ελληνικό garage rock

Το καλό ελληνικό garage rock δεν κάνει φασαρία πριν την ώρα του. Δεν ζητά υπερβολές, ούτε επιβάλλεται με τεχνητό ενθουσιασμό. Εμφανίζεται όταν έχει λόγο ύπαρξης. ΟιThe Dionysians ανήκουν ακριβώς εδώ. Με το ντεμπούτοΝα Κάψουμε το Χθες από τηVeego Records δείχνουν ότι ο ήχος των 60s μπορεί να σταθεί στο τώρα, χωρίς κόλπα, χωρίς ρετρό φολκλόρ και χωρίς καμία ανάγκη να αποδείξει κάτι. Fuzz κιθάρες, Farfisa, ντέφι και ελληνικός στίχος δένουν σε έναν χαρακτήρα που ακούγεται σαν να γεννήθηκε κατευθείαν μέσα σε έναν μικρό, ζεστό χώρο όπου η μπάντα γράφει live.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Οι Heavy Hearts Vendetta δεν έγραψαν απλώς ένα EP· κατέθεσαν ένα ψυχικό τοπίο λουσμένο στη βρώμικη ενέργεια του garage rock, μια μαρτυρία από τα σπλάχνα της εμπειρίας. Η μπάντας αποτελείται από τους: Rolly (κιθάρα, φωνή, σύνθεση), Anastasia (φωνή, πλήκτρα), Gio (μπάσο), Lelos (drums). Το “Romanticide” κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου 2025 και δεν ήρθε για να προκαλέσει με αναμνήσεις, μα να ξυπνήσει πληγές που ψάχνουν ακόμη δικαίωση.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

φωτογραφίες: Christina Alossi

Στο στούντιο Sounds from the Ground, οι Heavy Hearts Vendetta ηχογράφησαν το Romanticide - ένα EP που κουβαλάει βαριά στην καρδιά τη μνήμη, τη νοσταλγία και την αστική μοναξιά (Chris Kornarakis/ Merlin’s Music Box/ 10/25)

Υπάρχουν μπάντες που γεννιούνται από ανάγκη, όχι από επιλογή. Οι Heavy Hearts Vendetta ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Με τον Rolly στα φωνητικά και τις κιθάρες, την Αναστασία στα πλήκτρα και τη φωνή, τον Gio στο μπάσο και τον Λέλο στα ντραμς, το σχήμα από την Αθήνα κυκλοφόρησε στις 26 Σεπτεμβρίου 2025 το πρώτο τους EP, Romanticide – τέσσερα κομμάτια που αναδύονται από τα σπλάχνα της garage rock παράδοσης, μα φέρουν τη σφραγίδα της προσωπικής εξομολόγησης και του βιωμένου πόνου.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το Prelude to Ecstasy από τις (The) Last Dinner Party είναι ένας δίσκος που σε ταξιδεύει. Κάθε κομμάτι είναι μια πρόσκληση σε έναν κόσμο προ της αποκάλυψης, όπου η μουσική και οι στίχοι υπόσχονται μια απόδραση από τη μονοτονία της καθημερινότητας. Η σύγκριση με το Hunky Dory του Bowie είναι αναπόφευκτη, αλλά τα θεματικά τους προσεγγίζουν περισσότερο το Blackstar. Το «Nothing Matters» ξεχωρίζει για την νιχιλιστική του ατμόσφαιρα, ενώ το «Gjuha» προσθέτει μια φαντασμαγορική διάσταση στη συλλογή. Η Abigail Morris, με την παρουσία της, ξεδιπλώνει ταλέντο και δεξιότητα, αγγίζοντας θέματα όπως το φύλο και η εξουσία με έναν τρόπο που μόνο λίγοι τολμούν. Το Prelude to Ecstasy δεν είναι απλώς ένας δίσκος - είναι μια εμπειρία που συνδυάζει τον πολιτισμό, την ιστορία και την τέχνη με έναν τρόπο που σε καλεί να τα ανακαλύψεις ξανά και ξανά.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μια βουτιά στην αστική δυστοπία των The Man & His Failures, όπου κάθε σύνθεση ισορροπεί ανάμεσα σε industrial ρυθμούς, EBM ηλεκτρισμό και darkwave ατμόσφαιρα, αποκαλύπτοντας ένα concept  άλμπουμ που ζει, αναπνέει και απαιτεί πλήρη παρουσία.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Με το There Will Be Blood (2007), ο Paul Thomas Anderson έστησε έναν κινηματογραφικό ναό γύρω από την αχαλίνωτη βία του καπιταλισμού. Ο Daniel Plainview, ερμηνευμένος μνημειωδώς από τον Daniel Day-Lewis, ενσάρκωσε την ωμή φιλοδοξία, τον άνθρωπο που μετατρέπει τη γη σε κέρδος και το κέρδος σε εξουσία. Η Αμερική του πετρελαίου ήταν μια Αμερική που έμαθε να μετράει την ψυχή σε βαρέλια και να βουτάει στο σκοτάδι της απληστίας.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Φωτογραφίες: zilos.k

Υπάρχουν δίσκοι που απλώς ακούγονται και άλλοι που σε παρασύρουν σε έναν μυστικό, αληθινό μουσικό κόσμο. Το Original Sins των Sexy Christians ανήκει σε αυτή την δεύτερη κατηγορία: ιδρωμένο, τρυφερό, πειραχτικό και λίγο επικίνδυνο. Δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να θυμίσει και να προκαλέσει έντονα συναισθήματα. Μίλησα με τη μπάντα για τον δίσκο, τον ήχο, τη δημιουργία, και πώς κάθε κομμάτι εκφράζει μικρές αμαρτίες και χαρά.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μια μουσική κατάθεση αυθεντικότητας και ροκ ψυχής, όπου η δεκαετής απουσία μετατρέπεται σε προσωπικό ημερολόγιο εσωτερικής σύγκρουσης και εξωτερικής επιβίωσης, με ήχους που τιμούν το κλασικό ’70s rock χωρίς να βουλιάζουν στη νοσταλγία.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Σε μια εποχή όπου το ελληνικό ροκ συχνά μοιάζει με ξεχασμένο χειρόγραφο σε υγρό υπόγειο, οιSkelters εμφανίζονται ξανά σαν κάποιο σημείωμα που άντεξε τον χρόνο. Όχι για να πουν μια ιστορία νοσταλγίας, αλλά για να δείξουν ότι η επιμονή μπορεί να πάρει μορφή, να γίνει ήχος, να αποκτήσει δέρμα και ρυθμό. ΤοCon Man’s Chronicles έρχεται μετά από σιωπές, αναμονές και επαναδιαπραγματεύσεις με την ίδια την τέχνη τους. Και μοιάζει σαν να βγήκε μέσα από εκείνες τις νύχτες που το στούντιο είναι πιο ειλικρινές από τους ανθρώπους.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Όχι για να τη δεις. Για να την αντέξεις...

Το There Will Be Blood δεν προβάλλεται. Κατεβαίνει σαν βροντή από τον ουρανό. Γραμμένο με τα κατάλοιπα μιας Αμερικής που δεν έχει πια Θεό, παρά μόνο Μαύρο Χρυσό. Στο φόντο μιας “εποχής των πρωτοπόρων”, o Paul Thomas Anderson ξετυλίγει ένα σκοτεινό Ευαγγέλιο για το πώς γεννιούνται οι αυτοκρατορίες μέσα από αίμα, πετρέλαιο και μοναξιά.