Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Στέλλα Ιωαννίδου

Οι Viceroy μιλούν για το Freedom Tastes Like Breakfast, τις επιρροές από Sonic Youth και Τρύπες, τη Θεσσαλονίκη, τη λογοτεχνία και τον θόρυβο που μετατρέπεται σε συναίσθημα

Υπάρχουν μπάντες που χτίζονται πάνω σε σχέδιο και άλλες που γεννιούνται σχεδόν οργανικά, μέσα από πρόβες, κοινές εμμονές και τη σιωπηλή αίσθηση πως κάτι αρχίζει να αποκτά δική του ζωή. Οι Viceroyανήκουν ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Ξεκινώντας από ένα αφιέρωμα στους Joy Division και φτάνοντας σήμερα σε έναν ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στο noise rock, το post-punk και τη μελαγχολική ελληνική αστική ποίηση, η μπάντα από τη Θεσσαλονίκη μοιάζει να μετατρέπει το χάος, τις ατέλειες και την ένταση σε κάτι βαθιά προσωπικό.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένας δίσκος που δεν σε τραβά απ’ το χέρι, αλλά σε αφήνει να ανακαλύψεις με τον δικό σου ρυθμό την ποιητική σύγκρουση ανάμεσα στη σύγχρονη πίεση και την προσωπική απελευθέρωση, με καθαρό ήχο και προσεγμένη απλότητα που φωτίζει την ελληνική indie rock σκηνή του 2025.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η χρονιά ξεκίνησε με σιωπή. Μια σιωπή που έκρυβε μέσα της τη βαρύτητα όλων όσων δεν τολμούσα να αντιμετωπίσω. Κάθε βήμα ήταν μια πάλη με την ένταση, μια αναμέτρηση με τους ήχους που έρχονταν από μέσα μου, άλλοτε βίαιοι κι άλλοτε μελαγχολικοί. Στην πορεία, ανακάλυψα πως ο θόρυβος δεν είναι πάντα εχθρός· μπορεί να γίνει οδηγός. Κάθε κραδασμός, κάθε αντήχηση, με έσπρωχναν πιο βαθιά – σε μονοπάτια που δεν είχα περπατήσει, σε συναισθήματα που δεν είχα επιτρέψει να αναδυθούν. Άλλοτε πνιγόμουν, άλλοτε αφηνόμουν.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Βιλελμίνη Αναστασία Κόκκα

Το ντοκιμαντέρ Εδώ μιλάνε για λατρεία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Βύρωνα Κριτζά είναι περισσότερο από μια απλή αναδρομή στη διαδρομή των Κόρε. Ύδρο. Οι θεατές τον Μάρτιο θα ζήσουν τη μοναδική εμπειρία ενός συγκροτήματος που δεν ακολουθούσε κανόνες και δημιουργούσε μουσική που αγγίζει την ψυχή. Μέσα από το ντοκιμαντέρ που βγαίνει στις μεγάλες οθόνες τον Μάρτιο οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να δουν σπάνιο αρχειακό υλικό, που αποτυπώνει τη διαδρομή των Κόρε. Ύδρο, από την ίδρυσή τους στο νησί της Κέρκυρας μέχρι την διάλυσή τους το 2014.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η δεύτερη και τελική σεζόν του Andor δεν είναι απλώς ένα ακόμα κεφάλαιο στον γαλαξία τουStar Wars• είναι μια σκοτεινή, ώριμη, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη κατάδυση στις εσώτερες δομές εξουσίας, καταστολής και αντίστασης. Ο Tony Gilroy και η ομάδα του καταφέρνουν να μετατρέψουν το sci-fi πλαίσιο σε ένα αιχμηρό πολιτικό σχόλιο που, με την αφορμή της Αυτοκρατορίας, μιλά ανοιχτά για τους μηχανισμούς του φασισμού, τη γραφειοκρατία της καταπίεσης, και τη σύνθλιψη της ανθρώπινης υπόστασης προς όφελος ενός απρόσωπου συστήματος.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η πόλη του Bristol, στη νοτιοδυτική Αγγλία, έχει μια πλούσια και πολυδιάστατη μουσική κληρονομιά που ξεπερνά τα όρια της γεωγραφικής της θέσης. Από τις πρώτες μέρες της reggae και της punk, μέχρι την άνθιση της trip-hop τη δεκαετία του 1990, το Bristol έχει επηρεάσει και επηρεαστεί από ποικίλες μουσικές και πολιτιστικές ροές. Σε αυτό το αφιέρωμα, θα εξερευνήσουμε την εξέλιξη της μουσικής σκηνής του Bristol, με ιδιαίτερη έμφαση στη συμβολή του στην ανάπτυξη της trip-hop, καθώς και την επιρροή και την κληρονομιά της πόλης στην παγκόσμια μουσική σκηνή.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το τρίτο άλμπουμ των HEX (ΗΞΧ) είναι ένα σημείο καμπής. Η αθηναϊκή μπάντα αφήνει πίσω το ωμό lo-fi παρελθόν της και βυθίζεται σε ένα πολυσύνθετο ηχητικό τοπίο, αποκρυσταλλώνοντας την ταυτότητά της στο III. Εδώ, οι HEX δεν περιορίζονται στο garage-punk με το οποίο τους γνωρίσαμε· το άλμπουμ κινείται με αυτοπεποίθηση από το power pop μέχρι τη σκονισμένη indie μελαγχολία των ‘90s.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το θέρεμιν – αυτό το εξωτικό, σχεδόν εξωγήινο μουσικό όργανο που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τις σελίδες ενός μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας – είναι μια υπενθύμιση ότι η μουσική και η τεχνολογία έχουν τη δύναμη να υπερβαίνουν τα όρια της φαντασίας μας. Με τις μεταλλικές του κεραίες και τους αιθέριους ήχους του, το θέρεμιν παραμένει ένα μυστήριο για πολλούς, συνδυάζοντας την εφευρετικότητα της επιστήμης με την αισθητική της τέχνης.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

φωτογραφίες: Βασίλης Κεχαγιάς

Οι οκταμελείς Kaptenμε αφορμή το πρώτο τους άλμπουμ Dancing Tooth, μου μιλούν για τη συλλογική δημιουργία, τις μουσικές επιρροές και τη συνεργασία με τον παραγωγό Doctor L.

Κάθε μπάντα έχει τον δικό της τρόπο να βρίσκει ρυθμό. Για κάποιες είναι μια κιθάρα και μια φωνή• για άλλες, ένα μικρό σύμπαν ανθρώπων που μαθαίνουν να κινούνται μαζί. Στην περίπτωση του Dancing Tooth, ο ρυθμός γεννιέται μέσα από τη συνάντηση οκτώ μουσικών που μετατρέπουν τις διαφορετικές επιρροές, τις ιδέες και τις προσωπικές τους διαδρομές σε έναν κοινό παλμό. Με δύο φωνές, διπλά τύμπανα και πνευστά να απλώνουν το ηχητικό πεδίο, το συγκρότημα χτίζει έναν δίσκο που κινείται ελεύθερα ανάμεσα σε groove, ένταση και στοχασμό. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλούν για τον συμβολισμό του τίτλου, για το πώς λειτουργεί η συλλογική δημιουργία μέσα σε μια μεγάλη μπάντα και για τον ρόλο που έπαιξε ο Doctor L στη διαμόρφωση του τελικού ήχου.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφία: Γιώργος Αθανασίου

Δεν είναι όλοι οι δίσκοι για όλες τις ώρες. Κάποιοι απαιτούν σιωπή, απουσία ειδοποιήσεων και έναν εσωτερικό ρυθμό πιο αργό από το scroll. Το Between, το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της Καλλιόπης Μητροπούλου, κυκλοφορεί χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά με την ισχύ μιας υπαρξιακής παραδοχής: δεν χρειάζεται να είσαι κάτι συγκεκριμένο για να υπάρξεις. Αρκεί να είσαι "ανάμεσα". Και κάπως έτσι, η Καλλιόπη παραδίδει μια δισκογραφική εμπειρία που δεν μπαίνει σε playlist - κατοικεί. Το Between δεν είναι άλμπουμ. Είναι κατάσταση.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

φωτογραφίες: Γιώργος Αθανασίου

Ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Καλλιόπης Μητροπούλου, με παραγωγή του Νίκου Βελιώτη, κινείται ανάμεσα σε σιωπές και μελωδίες. Μια συνέντευξη για τη δημιουργία του Between, την εσωτερική ισορροπία και την τέχνη της αβεβαιότητας.

 Κάποιοι δίσκοι λένε ιστορίες. Άλλοι φτιάχνουν έναν χώρο, μια ατμόσφαιρα, έναν ψυχικό τόπο. Το Betweenτης Καλλιόπης Μητροπούλου μοιάζει περισσότερο με τον δεύτερο τύπο. Δεν ακολουθεί μια γραμμική πορεία, δεν φωνάζει για προσοχή. Αντίθετα, χτίζεται αργά, με φροντίδα, αφήνοντας χώρο στη σιωπή όσο και στον ήχο. Ο δίσκος κινείται “ανάμεσα”: σε φάσεις, σε σκέψεις, σε συναισθήματα. Είναι ταυτόχρονα γυμνός και γεμάτος, απλός και φορτισμένος. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει, αλλά να σε κάνει να νιώσεις. Να μείνεις λίγο πιο πολύ μέσα του. Να αφουγκραστείς.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Σε μια εποχή που η μουσική παραγωγή συχνά περιορίζεται από φόρμες και ευκολίες, ο Αλέξης Καλοφωλιάς (Alex K.), γνωστός για την έντονα rock πορεία του (The Last Drive), και τα Κτίρια τη Νύχτα επιχειρούν κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Το άλμπουμ Κτίρια τη Νύχτα, καρπός μιας απροσδόκητης συνεργασίας, μας μεταφέρει σε έναν ηχητικό κόσμο που ισορροπεί ανάμεσα στην ηλεκτρονική ατμόσφαιρα, το post-punk σκοτάδι και τις ambient αποχρώσεις.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Το Νομανσλάνδητου Λάμπρου Παπαλέξη είναι ένας δίσκος βγαλμένος από τη ρίζα της προσωπικής εμπειρίας, ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα που δεν απευθύνεται σε ξένους αλλά σε συνενόχους – παλιούς φίλους, άγνωστους ταξιδιώτες, μελλοντικά φαντάσματα. Εδώ δεν βρίσκει κανείς τον εντυπωσιασμό της τεχνικής ή την άμυνα μιας στιλπνής παραγωγής. Αντίθετα, τον υποδέχεται ένας ωμός, ζωντανός ήχος, δοσμένος σαν τελευταίο τραπέζι μιας παρέας που δεν θέλει να τελειώσει η κουβέντα.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Υπάρχουν κάποιες ώρες της ημέρας - συνήθως αργά τη νύχτα ή λίγο πριν ξημερώσει - που η μουσική σταματά να είναι θόρυβος ή υπόκρουση, και γίνεται μνήμη. Όχι η μνήμη όπως τη συλλαμβάνει η ιστορία, αλλά η υποκειμενική, η προσωπική, η φευγαλέα: το πρόσωπο κάποιου που κάποτε αγαπήσαμε, η σιλουέτα μιας πόλης καθώς την εγκαταλείπεις, ο ήχος μιας λέξης που δεν ειπώθηκε ποτέ. Το LUV, το νέο άλμπουμ των Sugar For The Pill, ανήκει σε αυτή τη σφαίρα. Δεν διεκδικεί την προσοχή σου - τη ζητά ευγενικά. Και όταν τελικά του τη δώσεις, συνειδητοποιείς πως κάτι μέσα σου αναταράχθηκε, χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Φωτογραφίες: Δήμητρα Τζάνου (1) Ralou OK (2)

Ανάμεσα στις πιο ξεχωριστές φωνές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, η Σtella έχει χτίσει τη δική της διαδρομή - κινούμενη με άνεση ανάμεσα σε είδη, γλώσσες και διαθέσεις. Ο νέος της δίσκος, Adagio, αποτελεί μια ηχηρή στροφή από τη φωτεινή ενέργεια του Up and Away του 2022, οδηγώντας τον ακροατή σε έναν πιο προσωπικό και γειωμένο κόσμο.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για έναν δίσκο που δεν θέλει να «λειτουργήσει» όπως οι άλλοι. Το Aristophobia Nervosa δεν ζητά να το αγαπήσεις. Δεν προσπαθεί να σε πείσει. Στέκεται απέναντί σου και σου λέει: έτσι έγιναν τα πράγματα. Η Lia Hide δεν αρνείται το τραγούδι. Αρνείται την ευκολία του. Για χρόνια έβλεπε τη φωνή ως ένα ακόμη όργανο. Όχι ως κέντρο. Όχι ως πρόσωπο. Κι όμως, το πρόσωπο είναι αυτό που μένει. Η «τραγουδίστρια» επισκιάζει τη συνθέτρια, την ενορχηστρώτρια , την παραγωγό. Το όνομα κρύβει. Το έργο αποκαλύπτει.

Σε αυτόν τον δίσκο, η φωνή δεν στέκεται μπροστά από τη μουσική. Περπατά μέσα της. Ηχογραφημένη σε κινητό, σε ώρες αμήχανες ή εξαντλημένες, κρατά κάτι που το στούντιο συχνά λειαίνει: την πρώτη σκέψη πριν προλάβει να φορέσει τεχνική. Όχι από αδιαφορία. Από πρόθεση. Η ωμότητα εδώ δεν είναι στυλ. Είναι ανάγκη.

 Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η τριλογία του Christopher Nolan, μέσα από τις ταινίεςBatman Begins,The Dark Knight καιThe Dark Knight Rises, καταγράφει μια μετατόπιση που επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο ο σύγχρονος κινηματογράφος προσεγγίζει τον υπερηρωικό μύθο. Αυτό που αλλάζει δεν είναι μόνο η αισθητική ή η κλίμακα της παραγωγής. Είναι η ίδια η κατανόηση του ήρωα ως λειτουργία μέσα σε έναν κόσμο που παρουσιάζεται με όρους πραγματικούς, κοινωνικούς, αναγνωρίσιμους.

Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται μια απλή, σχεδόν αυστηρή ιδέα: ένας άνθρωπος δημιουργεί έναν ρόλο για να αντέξει ένα τραύμα. Στη συνέχεια, αυτός ο ρόλος αρχίζει να αποκτά διάρκεια, απαιτήσεις και συνέπειες που ξεπερνούν την αρχική του πρόθεση.  Ο Bruce Wayne του Christian Bale δεν παρουσιάζεται ως σταθερή προσωπικότητα. Η συμπεριφορά του μεταβάλλεται ανάλογα με την πίεση που δέχεται. Σε κάθε φάση της τριλογίας, η σχέση του με τον Batman αλλάζει. Άλλοτε τον χρησιμοποιεί ως εργαλείο. Άλλοτε ο ίδιος ο ρόλος καθορίζει το πώς σκέφτεται και δρα.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Με τη φωνή του να αντηχεί στους διαδρόμους της rock μουσικής και το πνεύμα του να ανακατεύεται στα σκοτεινά βάθη της ποίησης, ο Jim Morrison αποτελεί έναν από τους πιο μυστηριώδεις, πολυσυζητημένους και επιδραστικούς καλλιτέχνες στην ιστορία της μουσικής. Σαν ένας προφήτης του rock, ο Morrison προκάλεσε αναστάτωση και αντιδράσεις με τη σκοτεινή παρουσία, την εκρηκτική προσωπικότητα και τις στιχουργικές του ικανότητες. Αυτό το αφιέρωμα εξερευνά τη ζωή, το έργο και την κληρονομιά του Jim Morrison, του θρύλου των Doors, παρουσιάζοντας μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα του ανθρώπου που πέρασε στην αθανασία με τη μουσική και τους στίχους του.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Φωτογραφίες: Studio Trichia (Katerina P. Trichia)

Συνεντευξη του Θάνου Σαρίγγελου για τον ήχο που προηγείται του λόγου, τον υπόγειο μηδενισμό και την ανάγκη να αφήνεις κενά για να αναπνεύσει το τραγούδι.

Με τη “Σταγόνα03” ο Θάνος Σαρίγγελος δεν κάνει απλώς ένα ακόμη βήμα στη δισκογραφία του• κάνει στροφή. Οι κιθάρες υποχωρούν, τα synths και τα samples χτίζουν νέα ηχοτοπία και η φωνή παύει να διεκδικεί τον ρόλο του απόλυτου frontman. Εδώ, όλα λειτουργούν ως σύνολο.
Ο λόγος δεν αφηγείται, παρατηρεί. Επαναλαμβάνει φράσεις μέχρι να αποκτήσουν βάρος. Αφήνει κενά που δεν είναι απουσία, αλλά επιλογή.
Θεματικά, ο δίσκος ακουμπά την άγνοια, την αποδοχή και έναν ειλικρινή, σχεδόν φιλοσοφικό μηδενισμό. Όχι ως μόδα, αλλά ως συμπέρασμα ζωής. Η ιδέα ότι η ύπαρξη δεν φέρει εγγενές νόημα διατρέχει τα κομμάτια σαν χαμηλή συχνότητα. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη διαπίστωση, γεννιέται μια παράξενη διαύγεια.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ο Παιδί Τραύμα δεν πέθανε, δεν λήστεψε κανέναν, δεν έκανε κάποια επανάσταση με τη στενή έννοια. Έκανε κάτι πιο ύπουλα ισχυρό: δημιούργησε ένα μέρος. Ένα μέρος εδώ, για σένα. Ένας δίσκος που δεν σου ζητά απλώς να τον ακούσεις, αλλά να του κάνεις χώρο - όπως ακριβώς κάνεις χώρο για μια δεύτερη ζωή.