Μιχάλης Τζάνογλος

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Η ιστορία του “War Pigs” ξεκινάει πολύ πριν την κυκλοφορία του και με πολύ διαφορετική μορφή. Το κομμάτι άρχισε να διαμορφώνεται το 1968 όταν οι Black Sabbath έδιναν μία σειρά συναυλίες που διοργάνωνε το Beat Club στην Ζυρίχη. Επειδή ο αριθμός των κομματιών που είχαν προβαρισμένα δεν ήταν μεγάλος, συχνά αναγκάζονταν να τζαμάρουν για να γεμίσουν το χρόνο. Μέσα από αυτά τα τζαμαρίσματα προέκυψαν τα βασικά ριφ και η δομή του κομματιού. Μετά από αυτό, όλα τα υπόλοιπα έμοιαζαν εύκολα.

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Ήταν Απρίλης του 1968, λίγο μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, και μια 25χρονη μουσικός από τη Φιλαδέλφεια βρέθηκε να παρακολουθεί στο Λος Άντζελες μία συνέλευση των Μαύρων Πανθήρων. Γεμάτη νεανικό ενθουσιασμό, οργανώνεται στο κόμμα και βοηθάει όσο περισσότερο μπορεί. Μοιράζει προκηρύξεις, πουλάει εφημερίδες, συμμετέχει σε συγκεντρώσεις, παρακολουθεί σεμινάρια, στέλνει επιστολές, καθαρίζει τα όπλα των μαχητών και κάνει ό,τι τέλος πάντων κάνει ένα συνεπές κομματικό μέλος.

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Στην Ελλάδα, μερικοί έμαθαν το όνομα Georges Brassens διαβάζοντας τα credits του «Γορίλα» όταν τον τραγούδησαν ο Χρήστος Θηβαίος και οι Συνήθεις Ύποπτοι. Κάποιοι άλλοι, πιο ψαγμένοι, τον ήξεραν ήδη σαν έναν ενδιαφέροντα Γάλλο τραγουδοποιό, εκπρόσωπο του chanson. Μάλιστα, σε κάποια λίστα με τους δέκα σημαντικότερους εκπροσώπους του chanson, ανάμεσα σε ονόματα όπως του Maurice Chevalier, του Yves Montand κι του Jacques Brel, δίπλα στο όνομα του Brassens φιγουράριζε ο χαρακτηρισμός 'Ο Αναρχικός'. Ποιος ήταν τελικά αυτός ο τύπος; Ο χαρακτηρισμός του είχε αποδοθεί «ποιητική αδεία» λόγω ασυμβίβαστου ή αντισυμβατικού καλλιτεχνικού ύφους ή μήπως σήμαινε κάτι ποιό ουσιαστικό;

  • Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που κάποιο μεσημέρι χτύπησε το κινητό μου και ακούω μια γνώριμη φωνή να με ρωτά αν ψήνομαι να φτιάξουμε ένα κλιπάκι. Η γνώριμη φωνή ήταν του δόκτορα Albert Flipout. Ρωτάω "Περί τίνος πρόκειται;" για να πάρω την απάντηση, "Να μωρέ... ξέρεις... είναι ένα παλληκάρι* που παίρνω μαζί μου στα live και βοηθάει... Καταλαβαίνεις... Στήνει τα όργανα, κουρδίζει, φέρνει νερό, βαράει παλαμάκια... τέτοια πράγματα... Προσπαθεί να σκαρώσει μερικά τραγουδάκια και να... επειδή δεν του δίνω και τίποτα... είπα μπας και τον βοηθήσω και πω κανένα από αυτά. Ξέρεις... να τονώσω τη ματαιοδοξία του για να μη μου φύγει...". Φιλεύσπλαχνοι όπως είμαστε, μαζευτήκαμε κάποιοι φίλοι, άλλος μπροστά και άλλος πίσω από τις κάμερες με τη σκηνοθετική διεύθυνση του εν λόγω παλληκαριού και ιδού το αποτέλεσμα. Ααααα... Ξέχασα να σας πω. Το παλληκάρι το λένε Mickey Pantelous κι όπου τον πετύχετε να πάτε να τον δείτε. Είναι όντως καλός !!!

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Ο Josh White ή Pinewood Tom ή Tippy Barton, δηλαδή ο Joshua Daniel White, γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1914 στο Greenville της Βόρειας Καρολίνας. Οι γονείς του ήταν αφροαμερικανοί που, αν και φτωχοί, ήταν ένα αξιοπρεπές και καλλιεργημένο ζευγάρι για τα μέτρα της εποχής. Τα χρόνια εκείνα κυριαρχούσαν οι ρατσιστικοί νόμοι. Η ζωή στο γκέτο της πόλης δεν ήταν εύκολη. Στο Νότο κυριαρχούσαν οι “νόμοι φυλετικού διαχωρισμού” (Jim Crow Laws όπως είναι γνωστοί). 

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    • Η οργή ανάβει τη φωτιά, αλλά μόλις ανάψει αναλαμβάνει η φτώχεια. (Ice T)
    • Ακόμα και οι περιστασιακοί χρήστες πρέπει να σέρνονται στον δρόμο και να εκτελούνται (Daryl Gates, Αρχηγός της Αστυνομίας του Λος Άντζελες)
    • Το “Cop Killer” είναι το “Born to Be Wild” της δεκαετίας του ’90 (Jello Biafra)
    • [Το “Cop Killer”] Είναι αρρωστημένο (President George H. W. Bush)

    Ήταν αρχές της δεκαετίας του ’90 και το ποτάμι της οργής φούσκωνε απειλητικά. Χρόνια καταπίεσης, διακρίσεων και ανέχειας …

  • Το όνομα του Léo Ferré το συνάντησα για πρώτη φορά κάπου στα τέλη του Απρίλη του 1984 πάνω σε ένα δίσκο με μαύρο εξώφυλλο και γραμμένο με κατακόκκινα γράμματα: Léo Ferré - Amour Anarchie. Ήταν ένας δίσκος που ξεχώριζε σε περίοπτη θέση στο βιβλιοπωλείο της Fédération Anarchiste στο Παρίσι. Το εξώφυλλο αυτό έμεινε καρφωμένο στο μυαλό μου. Πολλά χρόνια, αργότερα συζητώντας για τον Ισπανικό Εμφύλιο ο αρχισυντάκτης και συνεκδότης του Merlin’s με ρώτησε αν έχω ακούσει το Les Anarchistes του Léo Ferré. Το ψάχνω στο YouTube και... αυτό ήταν!

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Ήταν 15 Σεπτεμβρίου 1963 και η Nina Simone βρισκόταν στο πατρικό της σπίτι, στο Μάουντ Βέρνον της Νέας Υόρκης, και συγκεκριμένα σε ένα δωματιάκι πάνω από το γκαράζ, το οποίο χρησιμοποιούσε σαν ησυχαστήριο και σαν χώρο προετοιμασίας και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Από το ανοιχτό ραδιόφωνο πληροφορήθηκε την τραγική είδηση για τέσσερα κορίτσια ηλικίας 11-14 χρονών που είχαν σκοτωθεί από έκρηξη βόμβας σε μια Εκκλησία Βαπτιστών στο Μπέρμπινγχαμ της Αλαμπάμα. Στο ίδιο περιστατικό είχαν τραυματιστεί σοβαρά άλλα δεκαεπτά άτομα. Μέλη της Κού Κλούξ Κλαν, μεταξύ των οποίων και ο Robert E. Chambliss, ο μετέπειτα τοπικός αρχηγός της, είχαν ζώσει την εκκλησία με μασούρια δυναμίτη και τα είχαν πυροδοτήσει την ώρα που τέλειωνε το κατηχητικό και συγκεντρωνόταν κόσμος για να παρακολουθήσει τη λειτουργία.

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Ο γιός του δραπέτη σκλάβου που ήταν πάντα στη πρώτη γραμμή των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Ο φίλος της Έμα Γκόλντμαν που βρέθηκε στον Ισπανικό Εμφύλιο, συμπαραστάθηκε στους αγώνες των Βρετανών ανθρακωρύχων, που υποστήριξε τη Σοβιετική Ένωση και συνομίλησε με τους ηγέτες της. Ο κομμουνιστής "εχθρός της Αμερικής" που κυνηγήθηκε από το FBI, τη CIA και τον γερουσιαστή Μακάρθι. Ο διεθνιστής που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν οι βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Ο καταξιωμένος ηθοποιός και τραγουδιστής. Ο εραστής.

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Για πολλούς, το τραγούδι «Revolution» των Beatles γεννάει ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία είναι η επανάσταση και από την άλλη αυτό το «… count me out» που προκαλεί αμηχανία ή και απέχθεια πολλές φορές. Για πολλά χρόνια δεν είχα ψάξει να μάθω λεπτομέρειες, μέχρι που επιτέλους έφτασε το πλήρωμα του χρόνου. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή …

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Η δεκαετία του ’70 μόλις έχει ξεκινήσει. Το Swinging London, αν υπάρχει ακόμα, έχει καταντήσει καρικατούρα. Το ίδιο και τα κινήματα της αμφισβήτησης. Τα ναρκωτικά γίνονται όλο και πιο σκληρά. Στη rock μουσική, το πάνω χέρι έχουν πιά οι πολυεθνικές. Οι παλιοί «επαναστάτες» μουσικοί έχουν αφήσει πίσω τους τις εργατικές καταβολές τους και έχουν γίνει μέλη της «καλής» κοινωνίας: φανταχτερά ρούχα, ακριβά αυτοκίνητα, ποτά, ναρκωτικά, γκόμενες, σνομπισμός, απολιτίκ και βαρεμάρα, όλα ανάμεικτα με ένα πληγωμένο αίσθημα υπεροχής, με ιστορίες για το περασμένο μεγαλείο της αυτοκρατορία και αποκρυφιστικές τελετές. Η έμπνευση στερεύει και η καλλιτεχνική δημιουργία αναμασάει τα ίδια και τα ίδια.

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Ήταν γύρω στις αρχές των ‘70s όταν ο Emory Douglas, Υπουργός Πολιτισμού των Μαύρων Πανθήρων, άκουσε τυχαία έναν νεαρό μέλος του κόμματος, με πολύ όμορφη φωνή, να τραγουδάει. Αφού τελείωσε ο νεαρός το τραγούδι, τον πλησιάζει ο Douglas και τον ρωτάει αν ενδιαφέρεται να συμμετέχει σε ένα συγκρότημα που σκέφτεται να φτιάξει με άλλα μέλη του κόμματος. Ο νεαρός James Mott ή Saturu Ned, όπως ήταν το επαναστατικό του όνομα, δέχεται και κάπως έτσι βρίσκεται να συμμετέχει στους Lumpen, το επίσημο συγκρότημα του κόμματος των μαύρων Πανθήρων.

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Σήμερα χωρίς καμία αμφιβολία θα τους αποκαλούσαμε supergroup. Τότε όμως, το 1974, ήταν μία από τις πολλές μπάντες που προσπαθούσαν να βρουν τα πατήματά τους σε ένα Λος Άντζελες που μόλις είχε αφήσει πίσω του τον ψυχεδελικό ήχο των hippies και διαμόρφωνε ένα νέο πολύ πιο δυναμικό μουσικό ιδίωμα.

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Ήταν λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα της 22 προς 23 Αυγούστου 1927, όταν οι αναρχικοί Νικόλα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι εκτελέστηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα στην πολιτειακή φυλακή του Charlestown. Η υπόθεση αυτή, μαζί με αυτή στο Σικάγο το 1886, την υπόθεση Ρόζενμπεργκ στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και μερικές ακόμα, έχει γραφτεί με τα μελανότερα χρώματα στην παγκόσμια αντιαναρχική και αντικομμουνιστική ιστορία. Η ιστορία των Σάκο και Βαντσέτι ευαισθητοποίησε τα υγιέστερα και δυναμικότερα στοιχεία παγκοσμίως. Προοδευτικοί πολιτικοί, διανοούμενοι, σοσιαλιστικές, κομμουνιστικές και αναρχικές οργανώσεις και, κυρίως, καθημερινοί άνθρωποι του μόχθου συμμετείχαν σε ένα από τα πιο σημαντικά και μαζικά κινήματα συμπαράστασης πολιτικών κρατουμένων. Η υπόθεση αυτή χαράχθηκε ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη σαν ένα από τα χαρακτηριστικά δείγματα κρατικής σκευωρίας και αυθαιρεσίας  Είναι πάρα πολλά τα βιβλία, οι ταινίες, τα θεατρικά έργα και τα τραγούδια που γράφτηκαν για την υπόθεση. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή …

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Δεν ήταν το πρώτο καλοκαίρι που ο μαύρος τραγουδιστής των gospel και ακτιβιστής Paul Robeson, σε συνεργασία με τον Pete Seeger, τη γυναίκα του Peggy Seeger, τον συγγραφέα Howard Fast και την ομάδα The People’s Artists, θα διοργάνωναν συναυλία λίγο πιο έξω από το Peekskill της Νέας Υόρκης. Για την ακρίβεια, θα ήταν η τέταρτη συναυλία σε αυτή την γραφική τοποθεσία. Οι ασήμαντες αντιδράσεις που υπήρξαν από κάτι νεοφασιστικές ομάδες και τους υπερσυντηρητικούς μικροαστούς της πόλης, δεν προκαλούσαν ιδιαίτερη ανησυχία. Κανείς ωστόσο δεν μπορούσε να προβλέψει αυτό που θα ακολουθούσε.

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Ήταν 15 Απρίλη του 1979, Κυριακή του Πάσχα, και στο Πάρκο Herman Hill στη Γουίτσιτα του Κάνσας ήταν προγραμματισμένη μία συναυλία τοπικών συγκροτημάτων...

  • Ήταν καλοκαίρι του ’64 και ο Jacques Brelπερνούσε τις διακοπές του στο κρησφύγετό του στο Roquebrune-Cap-Martin, στη Νοτιοανατολική Γαλλία, με τη Sylvie Rivet, φίλη και ατζέντισσά του. Ένα πρωί γύρω στις έξι πέρασε να πει μια καλημέρα ο εστιάτορας και φίλος του, Fernand, που πήγαινε να ψαρέψει χέλια και σκορπίνες για τη μεσημεριανή μπουγιαμπέσα. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο πρώτος που άκουσε τους στίχους του “Dans le port d’ Amesterdam” ή μάλλον του “Dans le port d’ Anvers”, όπως ήταν ο αρχικός του τίτλος. Όπως θυμόταν η Sylvie, μόλις το άκουσε ο Fernand άρχισε να κλαίει με λυγμούς και για να συνέλθει έκατσε σε μια γωνία και άρχισε να καθαρίζει αχινούς. Κανείς δεν ξέρει αν τελικά το εστιατόριο σέρβιρε μπουγιαμπέσα εκείνο το μεσημέρι.

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Οι Industrial Workers of the World ή Wobblies όπως είναι γνωστοί, είναι ίσως η σπουδαιότερη και σίγουρα η πιο ριζοσπαστική εργατική οργάνωση της Βόρειας Αμερικής. Το ιδρυτικό της συνέδριο έγινε στις 27 Ιουνίου 1905 στο Σικάγο και συμμετείχαν 200 σύνεδροι από 43 εργατικές οργανώσεις και ομάδες.

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Το σωτήριον έτος 1968 πλησίαζε στο τέλος του και οι Jethro Tull είχαν ξεμείνει από κιθαρίστα. O Mick Abrahams είχε φύγει από τη μπάντα μόλις ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις του This Was, του πρώτου άλμπουμ των Jethro Tull και ο Ian Anderson έψαχνε απεγνωσμένα κάποιον να τον αντικαταστήσει. Λίγους μήνες νωρίτερα είχαν εμφανιστεί σε ένα πανεπιστήμιο με μια άλλη μπάντα που είχε έναν τύπο που έπαιζε πολύ ωραία κιθάρα. Το όνομα της μπάντας ήταν Earth και του κιθαρίστα Tony Iommi...

  • Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Είναι 20 Φεβρουαρίου του 1989 και ο κόσμος βρίσκεται σε αναβρασμό. O ψυχρός πόλεμος πλησιάζει στο τέλος του και οι Αμερικανοί ετοιμάζονται να στεφθούν οι μοναδικοί κυρίαρχοι του κόσμου. Οι Σοβιετικοί εγκαταλείπουν το Αφγανιστάν, στη Πολωνία νομιμοποιείται η Αλληλεγγύη, εξεγέρσεις στη Τσεχοσλοβακία και σε άλλες χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί διατάζει τη δολοφονία του Σαλμάν Ρουσντί συγγραφέα των Σατανικών Στίχων, ο P. W. Botha παραιτείται από την ηγεσία του Εθνικού Κόμματος που κυβερνάει τη Νότια Αφρική και έχει επιβάλει το απαρτχάιντ, ο George Bush ο πρεσβύτερος ορκίζεται 42ος πρόεδρος των ΗΠΑ και ο Neil Young με τους Restless βρίσκονται σε περιοδεία.

FEATURED VIDEOS

  • 1