Πρωτοχρονιάρες μέρες...
- Details
- Published: Tuesday, 31 December 2024 18:37
- Written by Merlin's Music Box
Γράφουν οι Γεωργία Συριoπούλου (Abies Sylos), Βαγγέλης Χαλικιάς, Αχιλλέας ΙΙΙ, Βασίλης Καμπούρης
Γράφουν οι Γεωργία Συριoπούλου (Abies Sylos), Βαγγέλης Χαλικιάς, Αχιλλέας ΙΙΙ, Βασίλης Καμπούρης
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Το 1971, η Joni Mitchell, σε μια περίοδο καλλιτεχνικής ακμής αλλά και προσωπικής αναταραχής, κυκλοφόρησε το Blue. Το άλμπουμ δεν ήταν απλώς ένας δίσκος• ήταν μια ωδή στη συναισθηματική ευθραυστότητα και στην ανθρώπινη εμπειρία. Με τραγούδια που αιχμαλωτίζουν την ουσία της ψυχής, η Mitchell δημιούργησε έναν κόσμο όπου κάθε νότα και κάθε στίχος αποκαλύπτουν βαθύτερες αλήθειες. Ας βουτήξουμε σε αυτό το αριστούργημα που παραμένει εξαιρετικά σημαντικό μέχρι σήμερα.
Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας
Το The Sky’s Gone Out είναι το τρίτο άλμπουμ των Bauhaus. Κυκλοφόρησε από την Beggars Banquet στις 22 Οκτωβρίου του 1982 και για εμένα είναι ίσως το καλύτερο άλμπουμ τους. Εδώ έχουμε την ολοκλήρωση μιας εικόνας αντίστοιχης με εκείνη του David Bowie και του Mick Ronson, με τον Peter Murphy και τον Daniel Ash να έχουν πάρει αντίστοιχα τις θέσεις τους, ηχογραφώντας μουσικές συμφωνίες ίσκιων...
Γράφει ο Γιώργος Τσέκας
«Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό/Ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι/Ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω/Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι/Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό/Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη/Ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω/Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι....»
Γράφει ο Γιώργος Τσέκας
Διαβάζω το βιβλίο του Αλμοδόβαρ Το Τελευταίο Όνειρο και βρίσκω στην ιστορία με τίτλο Ένα Κακό Μυθιστόρημα μια συμβουλή που μου άρεσε πολύ. O Iσπανός σκηνοθέτης βρίσκει στο Γιόγκα το βιβλίο του Εμμανουέλ Καρρέρ που και εκείνος με τη σειρά του παίρνει από ένα βιβλίο που θαυμάζει το Περίπατοι με τον Ρόμπερτ Βάλζερ του Καρλ Σήλιγκ, μια συμβουλή για ανυπόμονους συγγραφείς που μέσες άκρες προτρέπει σε συναδέλφους με υπερβολικό ενθουσιασμό να πιάσουν μερικές σελίδες και να γράψουν για τρεις συνεχόμενες μέρες χωρίς να χάσουν στιγμή το χαρακτήρα τους, τη φυσικότητα τους και χωρίς να υποκρίνονται και να καταγράψουν οτιδήποτε περνάει απ’ το μυαλό...
Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας
Ο DeVille είχε όλα τα προσόντα για να γίνει ένας μεγάλος ροκ σταρ: εντυπωσιακή εμφάνιση, θεατρική αλλά και πανούργα σκηνική παρουσία, ψυχωμένη φωνή, συνθετικές ικανότητες και μια μουσική ευελιξία που υπερέβαινε τα είδη και περιελάμβανε ροκ και R&B των αρχών της δεκαετίας του '60, ροκαμπίλι, μπλουζ, R&B της Νέας Ορλεάνης, γαλλικό chanson, κάντρι και λάτιν ποπ. Ως επικεφαλής του συγκροτήματος Mink DeVille (1974-1986) και ως σόλο καλλιτέχνης στη συνέχεια, κέρδισε τον έπαινο των κριτικών και τον θαυμασμό πολλών συναδέλφων του.
Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας
Μεσημέρι. Σκάει ο τζίτζικας. Ανεβαίνω την εσωτερική σκάλα του οικείου, πλέον, διώροφου σπιτιού , φτάνω στο κεφαλόσκαλο και χτυπάω δυνατά την πόρτα, σαν μπάτσος. Το κουδούνι ξεχαρβαλωμένο και εκτός λειτουργίας. Ακούγεται θόρυβος, τριξίματα, θαρρείς και κάποιος μετακινεί λαμαρίνες σέρνοντάς τις πάνω σε ξύλινο δάπεδο. Βήματα που σέρνονται σαν ανακόντα στις λόχμες, η πόρτα ανοίγει και εμφανίζεται ο Β. Με κοιτάζει μ’ εκείνο το λειψό, μονίμως υπναλέο βλέμμα – φοράει ξεφτισμένες καρό παντόφλες 46 νούμερο, πατομπούκαλα, και το ένα του μάτι είναι διαφορετικό απ’ το άλλο, όχι τόσο συναρπαστικό όσο του Bowie, αλλά… κάνει ό,τι μπορεί. Κάπου κάτι είχε στραβώσει, αλλά για χρόνια απέφευγα να ρωτήσω.
Γράφει ο Αντώνης Ζήβας
Πριν λίγες μέρες μου στέλνει ένα μήνυμα ο πάτερ φαμίλιας Καστανάρας, του ταπεινού αυτού φανζίν που διαβάζετε, και μου γράφει: «Μπρο, να σου στείλω το νέο Ομίχλη να το ακούσεις και να γράψεις δυο λόγια, μιας και είναι της… φυλής σου;» Την ίδια μέρα που είχα λίγο χρόνο να ακούσω το Till The End, το νέο δίσκο των Σαλονικιών Ομίχλη, ο οποίος κυκλοφόρησε λίγες μόνο μέρες πριν γράψω αυτήν την παρουσίαση, πέφτω επάνω σε ένα δημοσίευμα του φίλτατου Γιάννη για το ντεμπούτο άλμπουμ των FRENZEE, όπου ο σοφός «Γέρος» του Βουνού σχολίαζε τη δυσκοιλιότητα που πιάνει ορισμένους της Generation X (50+) για τη σημερινή punk σκηνή. Στην πραγματικότητα, δεν λένε τίποτε διαφορετικό από αυτό έλεγαν οι αντίστοιχοι πενηντάρηδες τότε που είχε βγει το punk.
Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας
Τις προάλλες διάβαζα σε μια ανάρτηση φεϊσμπουκικού φίλου τα σχόλια διαφόρων κουλτουριαραίων γερομπισμπίκηδων που για αυτούς η μουσική αν δεν είναι jazz, Beefheart και Μπετόβεν, δεν είναι μουσική. Αυτοί, λοιπόν, οι σαπιόγεροι, γκρίνιαζαν και ταυτόχρονα χλεύαζαν τους Amyl & The Sniffers με αφορμή την επικείμενη (και, τελικά, θριαμβευτική) εμφάνιση των Αυστραλών στην Αθήνα: του στυλ, «αυτή δεν είναι μουσική», «χάσιμο χρόνου», «σκουπίδια», «τους ακούω και γελάω», «ωραία η μικρούλα, αλλά από φωνή…» (εντάξει, το τελευταίο δεν το έλεγαν ακριβώς έτσι, καθόσον είναι καλλιεργημένοι άνθρωποι, πάντως τα σάλια τους κόντευαν να εκτοξευτούν από την οθόνη) – κάτι τέτοιες παπαρολογίες, από αυτές που οι πιτσιρικάδες, οι οποίοι κατέκλυσαν το χώρο της συναυλίας και το διασκέδασαν με την ψυχή τους, τις έχουν γραμμένες, ξέρετε που.
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Ο Bob Dylan... Μια φιγούρα μυθική, τυλιγμένη στην ομίχλη του χρόνου και των θρύλων. Σαν να τον βλέπω να εμφανίζεται στο κατώφλι του στούντιο, μια σκιά κουρασμένη από ταξίδια ατέλειωτα, από στιγμές δόξας και πτώσεις απότομες. Τα μαλλιά του άσπρα, το πρόσωπο σκαμμένο από τις ρυτίδες, μα τα μάτια... αχ, αυτά τα μάτια! Σαν πηγάδια βαθιά, γεμάτα μυστικά και ιστορίες. Μια φλόγα ακόμα καίει εκεί μέσα, μια δίψα για δημιουργία, για έκφραση. Έρχεται κουβαλώντας στις πλάτες του όλο το βάρος της ιστορίας του, την κληρονομιά ενός αιώνα γεμάτου ανατροπές και μεταμορφώσεις.
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Φανταστείτε την Αμερική του 1964. Μια Αμερική βυθισμένη στο πένθος για τον χαμένο της ηγέτη, τον JFK, μια Αμερική διχασμένη από τον πόλεμο του Βιετνάμ, μια Αμερική που ψάχνει να βρει τον δρόμο της σε μια εποχή ραγδαίων αλλαγών. Και μέσα σε αυτό το κλίμα, σαν μια έκρηξη ενέργειας και αισιοδοξίας, φτάνουν από την Αγγλία τέσσερις νεαροί με μακριά μαλλιά και περίεργα τραγούδια. Οι Beatles. Και η Αμερική, ξαφνικά, τρελαίνεται.
Γράφει ο Προκόπης Σαμαρτζής
«Η παλαιά όσο η ανθρωπότητα διαμάχη που πυροδότησε πολέμους και επαναστάσεις έσβησε ελλείψει αντιπάλου. Η φιλελεύθερη δημοκρατία κέρδισε. Ιστορία τέλος!» Φρ. Φουκουγιάμα
Στα τέλη του Νοέμβρη του 1999 στο Σιάτλ των Ηνωμένων Πολιτειών θα λάμβανε χώρα η έναρξη της τρίτης διυπουργικής διάσκεψης του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), που στόχο είχε την επιτάχυνση και διεύρυνση της διαδικασίας οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Επιφανειακά, η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική. Συμμετείχαν αντιπρόσωποι 135 κυβερνήσεων, με τις ευλογίες της κυβέρνησης των ΗΠΑ, της Ε.Ε και όλων των μεγάλων πολυεθνικών, με την πανηγυρική έναρξη της συνόδου να έχει προγραμματιστεί για την 1η του Δεκέμβρη...
Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης
Λονδίνο, 18 Νοεμβρίου 1975. Ο νεαρός Bruce Springsteen, με το Born to Run να έχει μόλις εκτοξεύσει την καριέρα του στην Αμερική, πατάει για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος. Το Hammersmith Odeon σφύζει από ζωή, η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Κανείς δεν ξέρει τι να περιμένει. Αυτό που θα ακολουθήσει όμως, θα μείνει στην ιστορία.
Κείμενο-συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης
Φωτογραφίες: Μάνος Γεωργακόπουλος
Ο Σπύρος Σιδηρόπουλος, γνωστός και ως Iam Nothe, δεν είναι απλά ένας μουσικός. Είναι ένας εξερευνητής ήχων, ένας καλλιτέχνης σε διαρκή αναζήτηση, μια ψυχή που βουτάει στα βαθιά νερά της μουσικής, αφήνοντας πίσω του τα indie rock μονοπάτια των Cyanna και των Cyanna Mercury για να ξεδιπλώσει το προσωπικό του blues-rock σύμπαν. Με αφορμή την κυκλοφορία του Syd Session: Live at Barrett, μιας ηχογράφησης που αιχμαλωτίζει την ωμή ενέργεια και την αφοπλιστική ειλικρίνεια μιας ζωντανής εμφάνισης, συναντήσαμε τον Iam Nothe και μιλήσαμε μαζί του για το μουσικό του ταξίδι, τις επιρροές του, και την μαγεία της ζωντανής μουσικής.
Κείμενο - συνέντευξη: Γιάννης Καστανάρας