Αντώνης Ζήβας

  • Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    “Είμαστε οι άνθρωποι που δεν θέλετε να ξέρετε
    Ερχόμαστε από μέρη που δεν θέλετε να πάτε”.
    (Sham 69-”Angels With Ditry Faces”)

    Για το νόημα και τη φιλοσοφία του punk rock έχουν γραφτεί πολλά. Το βιβλίο όμως για το οποίο πρόκειται να διαβάσετε παρακάτω, προσεγγίζει το φαινόμενο του punk πιο πολύ μέσα από μια καθαρά κοινωνιολογική ματιά (και όχι μουσική), σαν αποτέλεσμα του τέλματος που βρισκόταν η μουσική βιομηχανία στα τέλη της δεκαετίας του ’70, εξαιτίας των πολυέξοδων ροκ σταρ και της έλλειψης μουσικής φαντασίας από την πλευρά τους προς κάτι πιο νέο και πιο δημιουργικό.

  • ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    Τους Holy Monitor είχα τη τύχη να τους δω στη παρθενική τους εμφάνιση μπροστά στο κοινό, όταν είχαν ανοίξει τη συναυλία των Αμερικανών Warlocks. Το δελτίο τύπου του ΑΝ Club σχετικά με την εμφάνισή τους εκείνη τη βραδιά ανάφερε ότι η μπάντα θα παρουσίαζε για πρώτη φορά “ζωντανά” σε κοινό τη δουλειά της. Αυτό που είδα και άκουσα όμως ήταν ένα συγκρότημα πολύ δεμένο μουσικά, το οποίο πατούσε γερά στα πόδια του πάνω στη σκηνή και γνωρίζοντας άριστα τον ήχο και το είδος που έχει επιλέξει για να εκφράζεται, δεν άφηνε την παραμικρή ένδειξη πρωτοεμφανιζόμενης μπάντας. Αυτό το καλοδουλεμένο αποτέλεσμα, επιβεβαιώνεται σήμερα με τον καλύτερο τρόπο μέσα από  τη κυκλοφορία του πρώτου ομώνυμου δίσκου τους, ενός άλμπουμ που θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για ένα από τα καλύτερα της χρονιάς που διανύουμε.

  • Η συνέντευξη με τους Junkheart θα μπορούσε να θεωρηθεί ως “στημένη”, για τον λόγο του ότι ο υπογράφων αυτή συνδέεται με τα μέλη της μπάντας με μακροχρόνια φιλία, της οποίας αφετηρία είναι οι κοινοί τόποι αγώνα, πολιτιστικής και πολιτικής πράξης, όπως ορίζονται μέσα από την αυτοοργανωμένη αντίληψη των αναρχικών/αντιεξουσιαστικών καταλήψεων. Αντιλήψεις ιδεών και αλληλεπιδράσεων που διέπονται πρωτίστως από τις αρχές της ισότιμης, οριζόντιας σχέσης, απαλλαγμένες από κάθε συμφεροντολογικό, εμπορικό και διαφημιστικό κομφορμισμό. Επομένως, αυτή η συνέντευξη δεν είναι καθόλου “στημένη”.
    Οι Junkheart σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 2013. Παίζουν ελληνόφωνο punk rock, και αρκετές φορές “ξεκουμπώνουν” τα καλώδια από τους ενισχυτές και με ακουστικά στοιχεία δίνουν μία διαφορετική -ας τη χαρακτηρίσω “ευαίσθητη”- διάσταση στη τραχύτητα του punk.
    Έχουν κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ σε βινύλιο, το «Καμιά Πατρίδα» (2014) και το «Τραγούδια του Ανέμου» (2016), ενώ αυτόν τον καιρό ηχογραφούν τον τρίτο τους δίσκο «Άνοιξη Ρε», ένα LP με δέκα κομμάτια.

  • ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    Οι Kemerov μας έρχονται από τις Σέρρες και είναι μία μπάντα όπου μέσα από μία μουσική “διπολική διαταραχή” συνυπάρχουν στο ύφος της και στον ήχο της το old school death metal, το stoner/doom και το death punk, όπως τα έχουμε γνωρίσει μέσα από τη σχολή των Entombed, των Cathedral αλλά και των τεράστιων Turbonegro, Hellacopters και Backyard Babies.

  • φωτο: Birthday Kicks

    Συνέντευξη: Αντώνης Ζήβας και Γιάννης Καστανάρας

    Φωτογραφίες Birthday Kicks: Γιάννης Χατζηαντωνίου

    Μεθαύριο και αντιμεθαύριο, την Παρασκευή 27 και το Σάββατο 28 Ιανουαρίου αντίστοιχα, οι Birthday Kicks από τη Λάρισα και οι Craang από τη Θεσσαλονίκη θα οργώσουν τη σκηνή του ΙΛΙΟΝ plus καλεσμένοι του Merlin’s Music Box, παρέα με άλλες τέσσερις εκλεκτές rock μπάντες: τους The Snails και τους Youth in Outer Space την πρώτη μέρα, και τους Fuel Eater και τους Golden Nugget τη δεύτερη.

     Ο Αντρέας Αλμπάνης (κιθάρα και φωνή στους Birthday Kicks) και ο Μάνος Τσελεπής (κιθάρα στους Craang και μπάσο στους Birthday Kicks) ανέλυσαν τις ερωτήσεις του Merlin’s, και τις κουβέντιασαν μεταξύ τους.  Κατηφορίζουν στην Αθήνα για να κάνουν σαματά έχοντας στις αποσκευές τους παλιό και νέο υλικό και δηλώνουν ότι η παρέα τους είναι έτοιμη να γκρεμίσει το μαγαζί. Υπάρχει κάποιος λόγος να μην τους πιστέψουμε;

  • Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    (φωτό: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος)

    Αγαπώ ιδιαίτερα τα άλμπουμ που διηγούνται προσωπικές στιγμές και ιστορίες των δημιουργών τους. Είναι απογυμνωμένα από κάθε τι το επιτηδευμένο, στέκονται έτσι άδολα γυμνά απέναντί σου χωρίς να περιμένουν να πάρουν κάτι από σένα. Σου προσφέρονται έτσι απλά, λιτά και απέριττα, δίνοντας σου όλα τα συναισθήματα που τα απαρτίζουν. Έτσι, όπως ο έρωτας. Αν είσαι τυχερός και τα νιώσεις είσαι κερδισμένος. Αν, πάλι, σου ξεφύγουν, είσαι διπλά χαμένος γιατί άφησες άλλη μια μικρή απόλαυση στο μεγάλο πλου της ζωής να περάσει δίπλα σου χωρίς να την απολαύσεις και να την κάνεις δική σου, μέρος σου, να γίνει Εσύ.
    Ακριβώς μια τέτοια περίπτωση είναι το δεύτερο άλμπουμ του Πάνου Μπίρμπα που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες με τίτλο Finchley Road. Ο Πάνος δεν είναι άγνωστος στους κατοίκους της ελληνικής rock and roll κοινότητας μιας και είναι o frontman των σπουδαίων Dustbowl. Τη φωνή του έχουμε ήδη απολαύσει στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ Mournful (2013) και, ακόμη περισσότερο, στο καλύτερο (κατά τη γνώμη μου, και όχι μόνον) άλμπουμ που κυκλοφόρησε πέρυσι στη χώρα μας, το καταπληκτικό The Great Fandango των Dustbowl.

  •  

    OI DISMISSERS ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ANFO ΣΤΟ ILION plus ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017 ΣΕ ΜΙΑ PUNK ROCK ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΟ MERLIN'S MUSIC BOX ΣΤΟ ΙΛΙΟΝ plus. (Για περισσότερες πληροφορίες... ΕΔΩ)

    Οι Dismissers ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2012, αρχικά σαν κουαρτέτο με τον Νίκο Τσουλούφη στη φωνή και στην κιθάρα. Άρχισαν να γράφουν κομμάτια και το 2015 προστέθηκε στην παρέα τους ο κιθαρίστας και παλιός συνεργάτης των Outsiders, των Dustbowl και των Duo Jet Band Ίωνας Νικολάου, οπότε ο Νίκος ανέλαβε αποκλειστικά το ρόλο του τραγουδιστή. Η πρώτη μπάντα του Νίκου ήταν οι Αδιέξοδο για να ακολουθήσει η θητεία του στους Deus X Machina και, στη συνέχεια, στους Bad Luck Souls, ενώ παράλληλα με τους Dismissers παίζει μπάσο στους ANFO. Ο κιθαρίστας Δημήτρης Βάσσης έπαιζε σε διάφορες punk μπάντες όπως οι Shackle Me Not, οι Healthy Drain, και οι 3 Chord Sinners, ο μπασίστας Γιώργος Καρβουνίδης υπήρξε μέλος των Red Out, των Άρνηση Eκτέλεσης Kαθήκοντος, και των Bad Luck Souls και ο ντράμερ Νίκος Βάσσης επίσης προέρχεται από τους punks Shackle Me Not, και τους 3 Chord Sinners, έχοντας συμμετάσχει σε σχήματα που πειραματίστηκαν με το funk και τη reggae όπως οι Paranga Sound System.

    Ο Νίκος μίλησε στον Αντώνη Ζήβα και στον Γιάννη Καστανάρα και ιδού το αποτέλεσμα…

    φωτογραφίες: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ Photography)

     

  • Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Φωτό: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

    Το 1996 ο γνωστός (και υπερεκτιμημένος) ραδιοφωνικός παραγωγός, πρόεδρος του eλληνικού παραρτήματος της πολυεθνικής δισκογραφικής εταιρίας Virgin και αρχισυντάκτης του μουσικού περιοδικού Ποπ και Ροκ Γιάννης Πετρίδης, είχε γράψει στο editorial ενός από τα τεύχη εκείνης της χρονιάς: “Το Rock στην Ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι ελληνόφωνο. Δεν ταιριάζει στον Έλληνα ο aγγλικός στίχος και όσα συγκροτήματα τραγουδούν στα aγγλικά ακούγονται ως καρικατούρες χωρίς να γνωρίζουν καμία επιτυχία. Ακόμη και το πιο γνωστό aγγλόφωνο συγκρότημα, οι Last Drive παίζουν ανάμεσα σε πενήντα φίλους τους.”

  • Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    «Όταν χρησιμοποιώ μια λέξη, είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, σημαίνει ακριβώς ό,τι εγώ την επιλέγω να σημαίνει, μήτε περισσότερα μήτε λιγότερα.»
    «Το ζήτημα, επέμεινε η Αλίκη, είναι αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν πολλά διαφορετικά πράγματα.»
    «Το ζήτημα, είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, είναι να ξέρεις ποιος κάνει κουμάντο, αυτό είναι όλο».
    (Λούις Κάρολ. Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων )

    Ζούμε σ’ έναν κόσμο που κυβερνάται από μυθοπλασίες, συνομωσιολογίες και θρησκευτικούς φανατισμούς κάθε είδους. Τη μαζική εμπορευματοποίηση, τη διαφήμιση, την πολιτική που ασκείται ως κλάδος της διαφήμισης τη παντοδυναμία της τηλεόρασης. Ζούμε σ’ ένα πελώριο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Οι δρόμοι είναι διάσπαρτοι με τεράστιες πινακίδες των οποίων οι απεικονίσεις είναι το προκάλυμμα, ενώ από κάτω τους βρίσκονται τυπωμένες οι λέξεις με το πραγματικό ενδιαφέρον: «Αγόρασε!», «Νέο!», «Τώρα!». Δεν χρειάζεται κανείς να είναι λάτρης των βιβλίων επιστημονικής φαντασίας που περιγράφουν έναν μελλοντικό ζοφερό, δυστοπικό κόσμο. Ο ζόφος είναι ήδη εδώ και η δυστοπία μας κυβερνά.
    Το πρώτο πράγμα που κάνει μια ολοκληρωτική κυβέρνηση, ένα φασιστικό καθεστώς προκειμένου να χειραγωγεί τους υπηκόους του είναι να διαστρεβλώνει το νόημα των λέξεων ή να αλλάζει τις “ενοχλητικές” λέξεις και νοήματα προς το... ευπρεπέστερο. Μπορεί (ακόμη) να μη ζούμε στην ολοκληρωτική κοινωνία που περιγράφουν στα βιβλία τους ο Τζόρτζ Όργουελ, ο Άλντους Χάξλι και ο Ρέι Μπράντμπερι, (1984, Θαυμαστός Νέος Κόσμος και Φαρενάϊτ 451, αντίστοιχα) αλλά οι επικοινωνιολόγοι της αυτοκρατορίας του χρήματος έχουν αποδειχτεί οι καλύτεροι αναγνώστες και μαθητές των βιβλίων επιστημονικής φαντασίας που περιγράφουν τις δυστοπικές κοινωνίες του μέλλοντος.

  •  Ο Μπάμπης Λάσκαρις εκτός από συγγραφέας της rock n roll κουλτούρας (έχει γράψει ήδη ένα βιβλίο για το punk) ήταν (και είναι) ένας από τους πιο χαρισματικούς κιθαρίστες της δεκαετίας του 80. Ηγέτης των θρυλικών garage-punks Sex Beat (1985-2016) από το Ηράκλειο Κρήτης όπου τραγουδούσε κι έπαιζε κιθάρα, με τη σύνθεση των κομματιών τους να είναι δική του υπόθεση και πάντα σε κίνηση, μας χαρίζει αυτή τη φορά άλλη μια καταπληκτική έρευνα-κατάθεση για την αγγλόφωνη ελληνική rock n roll σκηνή της δεκαετίας του 80.

  • Αν η δεκαετία του ’70 ήταν το πρόταγμα μιας επανάστασης, η δεκαετία του ’80 ήταν μια ζωντανή και διαρκώς ανανεούμενη διαδικασία εξέγερσης. Είναι η εποχή που η μαζική κουλτούρα αποικίζεται από ένα σαφώς αντιεξουσιαστικό πρόταγμα – όχι όμως με την έννοια μιας ορισμένης πολιτικής ταυτότητας, αλλά ως μια διάχυτη άρνηση σχεδόν αποκλειστικά της νεολαίας. Η μητρόπολη της Αθήνας είναι το πεδίο όπου νέες υποκουλτούρες (αδιανόητες τότε για τον συντηρητισμό του Έλληνα) βρίσκουν έδαφος για να αναπτυχθούν, ώστε λίγο αργότερα να εξυψωθούν συνειδησιακά μέσα από μια πολεμική σύγκρουση που κηρύσσει  το Κράτος και οι πρόθυμοι σύμμαχοί του, τα Μ.Μ.Ε. εναντίον τους. Τα Εξάρχεια, ως το κεντρικό σημείο αναφοράς στον πόλεμο για το έδαφος που κήρυξε η εξουσία, γίνονται το σημείο εκείνο όπου οι αυτόνομες νεανικές ταυτότητες συντίθενται για να δημιουργήσουν όχι μόνο το σύγχρονο αντιεξουσιαστικό/αναρχικό χώρο, αλλά και «υπόγειες» μουσικές  υποκουλτούρες όπως το punk, το new και το dark wave, αλλά και το garage-punk.

    Το 1984, οι εφημερίδες της εποχής «ανακαλύπτουν» το «νέο εσωτερικό εχθρό»: τους punks. «Αφορμή» τα επεισόδια έξω από το Πολυτεχνείο, το οποίο η Πανσπουδαστική, η φοιτητική οργάνωση του ΚΚΕ, αποφάσισε ξαφνικά να «περιφρουρήσει» προκειμένου να μην πραγματοποιηθεί μια punk συναυλία αλληλεγγύης σε πολιτικούς κρατούμενους. Την επόμενη μέρα ενδεικτικά είναι τα ρεπορτάζ του τύπου («οι πανκς τα σπάνε», «πανκς καίνε την Αθήνα» κ.α.), τα οποία στην ουσία προανήγγειλαν την αστυνομική επιχείρηση «Αρετή» σε βάρος του αναρχικού/ακροαριστερού χώρου.

    Αυτή η εποχή αποτυπώνεται γυμνή και άγρια όπως ήταν και χωρίς κανένα ίχνος «εφηβικής νοσταλγίας» (και κατασκευασμένα αναδρομικής «έκθεσης-memorabilia») της δεκαετίας του ’80,   στο βιβλίο του φωτογράφου Γιώργου Νικολαΐδη Είμαστε τρελοί κι ευτυχισμένοι.* - Φωτογραφίζοντας την άγρια πλευρά της δεκαετίας του ’80.

    Ο Γιώργος είναι η ματιά πίσω από την εικόνα ,η οποία στέκεται πίσω από τη σωστή πλευρά των οδοφραγμάτων -άνθρωπος του κινήματος και ο ίδιος, εκτός από φωτορεπόρτερ- καταγράφοντας την ιστορία μίας εποχής και μίας γενιάς για την οποία η κυριαρχία της εποχής και οι φωνές των μέσων της δεν φειδόταν χαρακτηρισμών. Μια  γενιά, τα μέλη της οποίας χαρακτηρίστηκαν «ρεμάλια, αλήτες, πρεζάκηδες, υπόκοσμος, πούστηδες, πουτάνες και άπλυτοι».  Μια γενιά την οποία προσπάθησαν να τη τσακίσουν με κάθε μέσο και τρόπο που είχαν στη διάθεσή τους.

    Την ιστορία αυτής της γενιάς διηγείται ο Γιώργος Νικολαΐδης μέσα από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του, οι οποίες δεν αποτελούν συνοδευτικά τεκμήρια μιας ιστορικής αφήγησης που μένει να γραφτεί και σε καμία περίπτωση δεν συγκροτούν ένα αναμνηστικό λεύκωμα της νεότητας κάποιων. Μέσα από τον ρεαλισμό και την ωμότητά τους γίνονται οι ίδιες η αφήγηση μαζί με μερικά κείμενα-μαρτυρίες, σκιαγραφώντας εκείνες τις πολύ ζωντανές μέρες και νύχτες επιθυμίας και δράσης. Από τις punk και new wave συναυλίες σε πανεπιστημιακά ιδρύματα και σχολικά κτήρια, το Rock in Athens τον Ιούλη του ’85, τους θαμώνες της πλατείας Εξαρχείων, τους punks και την αντικουλτούρα τους, μέχρι τις μεγαλειώδεις και λυσσασμένες συγκρούσεις: στο Χημείο το Μάη του ’85 και στην Επιχείρηση «Αρετή»,  στο Κάραβελ το ’84 ενάντια στην επίσκεψη του Γάλλου φασίστα Λεπέν, αμέσως μετά τη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά τον Νοέμβρη του ’85… Όλον αυτό τον «άγριο χορό του ονείρου των εγκλωβισμένων» ** που στηνόταν τελετουργικά στους γκρίζους και βρώμικους δρόμους της Αθηναϊκής μητρόπολης, οι οποίοι με το παραμικρό μεταμορφώνονταν σε θαλάμους αερίων από τα δακρυγόνα και τις φλεγόμενες τράπεζες. Και για να τελειώνω, καθώς εδώ δεν γράφω κανένα μνημονικό λόγο που θα απαγγελθεί σε κάποιο γκαλά διανοουμενίστικης αφήγησης, η ιστορία της δεκαετίας του’ 80 στην Ελλάδα, όπως γράφει και στον πρόλογο του βιβλίου ο Γιάννης Κολοβός, δεν είναι επ’ ουδενί «pop». Είναι η εικονογραφημένη ιστορία κάποιων ανθρώπων που προσπάθησαν να διαχειριστούν το όραμά τους και ταυτόχρονα η πολιτική ιστορία του Κράτους και της κυβέρνησής του, που προσπάθησε να τους καταστείλει και να τους ποδοπατήσει. Ο θόρυβος από τις τζαμαρίες που σπάνε και οι φωτιές που τυφλώνουν ενίοτε τον φακό είναι οι λεπτομέρειες. Η ουσία βρίσκεται μέσα στο ίδιο το άγριο και εντυπωσιακό σκηνικό της σύγκρουσης, με «λύσσα και συνείδηση» ενάντια στη βαρβαρότητα του Κράτους και του συντηρητισμού του Έλληνα μικροαστού. Είναι η αφήγηση μιας γενιάς, της δικής μου γενιάς, η οποία κραυγάζει και αντιστέκεται ως το πιο «ζωντανό» κομμάτι του πολεοδομικού ιστού της Αθήνας. Και όπου υπάρχει ζωή, «ο θάνατος δεν θα έχει πια εξουσία».

    * Ιστορικό σύνθημα που καταγράφηκε σε προκήρυξη των καταληψιών του Χημείου τον Μάη του 1985

    ** Στίχος από το τραγούδι «Ο Χορός της Σιωπής» τηςpunk μπάντας Γενιά του Χάους


    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     
    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     
    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     

     

  • γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    Στην είσοδο του Νταχάου, του πρώτου ναζιστικού στρατοπέδου εξόντωσης, οι κρατούμενοι που διάβαιναν την αψιδωτή πύλη διάβαζαν στην κορυφή της: «Arbeit macht frei» (Η εργασία απελευθερώνει).
    Το Νταχάου δημιουργήθηκε το 1933 από τους Ναζί ως στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων. Στο στρατόπεδο αυτό συγκέντρωναν και βασάνιζαν αρχικά τους αντιστασιακούς Γερμανούς κομμουνιστές, σοσιαλιστές αλλά και φιλελεύθερους που ήταν αντίθετοι στο ναζισμό, και αργότερα αιχμαλώτους κάθε ηλικίας, εθνικότητας και φυλής, με κυριότερα θύματα τους Εβραίους και τους Ρομά, όπως και διάφορες άλλες πληθυσμιακές ομάδες (ομοφυλόφιλους) ή μειονότητες από τις χώρες που καταλάμβαναν.
    Πριν από μερικές ημέρες ο ακροδεξιός (δηλαδή ο φασίστας, για να είμαστε πολιτικά ορθοί με τις λέξεις) νέος καγκελάριος της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτς ζήτησε με πρότασή του, τόσο για τη χώρα του όσο και για την Ε.Ε., την αύξηση των ωρών εργασίας από οκτώ που είναι σήμερα σε δώδεκα. Η πρότασή του χαροποίησε τόσο τα συντηρητικά δεξιά ευρωπαϊκά κόμματα (όπως η δική μας Ν.Δ.) όσο και τα ναζιστικά (όπως η επίσης δική μας Χρυσή Αυγή), την οποία υπερψήφισαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στη χώρα μας βέβαια, το οκτάωρο στα χρόνια της χολέρας (δηλαδή της οικονομικής επίθεσης που έχει δεχτεί ο λαός της) μοιάζει σαν χαριτωμένο ανέκδοτο μιας περασμένης εποχής.

  • Γράφουν οι ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ και ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΤΑΝΑΡΑΣ

    Το Detroit βρίσκεται στη πολιτεία του Μίσιγκαν των Η.Π.Α. αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας και ήταν πρωτεύουσά της μεταξύ 1805 και 1847. Μπορεί να αποτέλεσε για λίγο πρωτεύουσα του Μίσιγκαν, αλλά στην αυγή του 20ου αιώνα, έγινε η μυθική πρωτεύουσα της αυτοκινητοβιομηχανίας σε όλο τον κόσμο για πάντα. Η πόλη που είναι γνωστή σήμερα ως το (εντελώς παρακμάζον πλέον) παγκόσμιο κέντρο της αυτοκινητοβιομηχανίας (επίσης γνωστή στις Η.Π.Α. με το προσωνύμιο “Paris of the West”) ονομάστηκε Detroit από τον ομώνυμο ποταμό που τη διασχίζει και που με τη σειρά του ονομάστηκε από τους Γάλλους Rivière du Détroit ήτοι "Το ποτάμι του Πορθμού".
    Το Detroit απέκτησε στη πορεία μερικά ακόμη ονόματα όπως Motor City και Motown, εκεί όπου ο κλάδος της βαριάς βιομηχανίας συναντούσε σε ένα παράλληλο σύμπαν τον κόσμο του πρωτόγονου rock n roll και της υπόγειας μουσικής πολλών άλλων ρευμάτων. Το Detroit εκτός από αυτοκίνητα δημιουργούσε και μουσική με μία σκηνή που τη δεκαετία του '60 έφτασε ως εκεί που έφτανε ο καπνός από τις υψικαμίνους των βιομηχανιών μετάλλου.

  • Φωτογραφίες-  Εικονογράφηση: Abies Sylos

     

    "Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς
    Μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα σε πάσα ώρα
    σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός…"
    (Α. Σικελιανός)

    Σε αντίθεση με άλλες καταστάσεις και επιλογές μπροστά στο ερώτημα “γεννιόμαστε ή γινόμαστε”, όσο αφορά τη τέχνη η απάντηση βγαίνει αβίαστα: Κάθε άνθρωπος γεννιέται καλλιτέχνης και όλοι/ες ανεξαιρέτως έχουμε υπάρξει καλλιτέχνες. Με τον όρο τέχνη ορίζουμε το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο διέπονται. Η τέχνη είτε στη καλλιτεχνική μορφή της ( μουσική, ποίηση, ζωγραφική, γλυπτική, κλπ ) είτε στην τεχνική εφαρμογή της (επιστήμη, κατασκευές, επαγγελματικές εφαρμογές, κλπ) αποδίδεται σε ανθρώπινες δημιουργίες και δραστηριότητες αυθαίρετες με τη ροπή του φυσικού κόσμου. Η τέχνη μπορεί να βασίζεται σε κανόνες αλλά αυτό δεν την υποχρεώνει να τους ακολουθεί και αυτό γιατί η φαντασία του ανθρώπου δεν δεσμεύεται από κανέναν κανόνα, οδηγία, ή διαταγή. Η φαντασία δεν ορίζεται από καμία αρχή, άρα είναι άναρχη και η τέχνη είναι φαντασία. Ο αρχικός ισχυρισμός μου αποδεικνύεται από το ότι δεν έχει υπάρξει ανθρώπινο ον που στα παιδικά του χρόνια να μην έχει ζωγραφίσει, κατασκευάσει, τραγουδήσει ορμώμενο από τη φαντασία του και μόνο.

  • Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    «Αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο
    ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω /
    αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε
    το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου /
    το εφήμερο της παράλογης ζωής του
    κι ανακαλύπτουνε διαφορές
    γιομάτοι μίσος διαφορές
    σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία»
    (Νίκος Εγγονόπουλος - Στην κοιλάδα με τους ροδώνες)

    Πως κατασκευάζουμε ένα στρατό φανατισμένων ηλιθίων που τα πιστεύουν όλα και είναι έτοιμοι για όλα;

  • TOY ANTΩΝΗ ΖΗΒΑ

    (Εικονογράφηση: Abies Sylos)

    Στο παζάρι με τα μεταχειρισμένα
    φορεμένες ζωές καρτερούν νέους ένοικους
    Η σιωπή ,η ερημιά ,
    το ηλεκτρικό φως των δρόμων
    η απώλεια που γεννά τη θλίψη
    δεν είναι βίζες για τον θάνατο
    Το χάος είναι η γεωγραφία της αγάπης
    Το όνομα δεν είναι παρά καπνός και αντάρα.
     

    Η απώλεια μας συντρίβει. Μπορεί να κάνει και τον πιο δυνατό άνθρωπο να στροβιλίζεται χωρίς προορισμό όπως τα κίτρινα φύλλα που τα χορεύει ο άνεμος. Μοιάζει με τη κήρυξη ενός λυσσασμένου πολέμου, όπου θύματα και θύτες είμαστε ανακατεμένοι χωρίς να ξεχωρίζουμε  ο ένας από τον άλλο, βουτηγμένοι στο αίμα από τη κορφή ως τα νύχια. Ίδιοι και απαράλλαχτοι στο τέλος, σαν τα σφαχτά που κρέμονται από το τσιγκέλι του χασάπη. Ρόλοι που συνεχώς εναλλάσσονται σε μία θεατρική παράσταση με πρωταγωνιστές το συναίσθημα με το παράλογο, η ζέστη, η επιθυμία με την απογοήτευση, το ασφαλές λιμάνι με το τσακισμένο στα βράχια ναυάγιο.

    Όλο το φαντασιακό μέσα στο οποίο πλέουμε, δεν είναι παρά ένα ταξίδι στο χρόνο με βάρκα το σώμα μας. Ξεκινάμε ρίχνοντας το στα νερά της ζωής νέο, άφθαρτο, χωρίς ζημιές και αβαρίες. Μπορεί να ονειρευόμαστε τη γαλήνη των ήρεμων θαλασσών, αλλά υπάρχει περισσότερη αγαλλίαση όταν πλέουμε μέσα στις καταιγίδες προσπαθώντας να τις κατευνάσουμε εξαντλώντας τη λύσσα τους – και αυτό είναι η δική μας οδύσσεια.
    Είναι η οδύσσεια της επιθυμίας να ανακαλύψουμε νέα λιμάνια, τη πολυμορφία νέων κόσμων.

    Το σώμα μας γερνά, όπως κάθε σκαρί που η αρμύρα της θάλασσας και τα χτυπήματα των κυμάτων με το πέρασμα του χρόνου του καταφέρνουν απώλειες και ζημιές. Είμαστε όμως χαμένοι, ταξιδιώτες χωρίς πυξίδα καταμεσής στον ωκεανό της ζωής. Προσπαθώντας να δαμάσουμε τις καταιγίδες και τα κύματα, έχουμε ξεχάσει προς τα πού είναι ο αρχικός μας προορισμός.

    Ωστόσο θα ήταν υπέροχο να καταλάβουμε τι καιρό κάνει μέσα μας και πόσο χρόνο χάνουμε στον πλου μας, μην έχοντας μάθει πότε και πώς να τον αλλάξουμε.

    Πόσα θα είχαμε να κερδίσουμε από τις απορίες της παιδικής μας ηλικίας για το χρώμα του ουρανού, την απαλότητα του αέρα, την καταιγίδα, τη θύελλα, αφού είναι παραδεκτό ότι η γνώση της γης είναι αδιαχώριστη από τη γνώση του σώματος; Αντί να πατάμε στις βεβαιότητες που μας εκπαίδευσε να πιστεύουμε ο υπάρχων κόσμος; Αντί να είμαστε χαμένα παιδιά στην ώριμη ηλικία με μόνιμη προσμονή τη λήψη μίας απάντησης σε μία σειρά από ατελείς ερωτήσεις;

    Για πόσο ακόμη θα συνεχίσουμε να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου τα πάντα αγοράζονται και πληρώνονται; Ο πληρωμένος χρόνος δεν επιστρέφει τίποτε πίσω. Η νεότητα θανατώνεται από τον χαμένο χρόνο με κυμαινόμενο επιτόκιο.

    Ο παλιός κόσμος που ψυχορραγεί μπροστά στα μάτια μας απονεκρωμένος από το χρήμα, θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι η εξαφάνισή του θα σημάνει το τέλος του κόσμου για όλους και όλες μας.

    Όμως αυτός ο κόσμος που πεθαίνει κάτω από τον παράλογο ζυγό της ετοιμοθάνατης οικονομίας δεν είναι ο δικός μας. Ο κόσμος που καταρρέει γύρω μας δεν είναι ο δικός μας. Ο δικός μας κόσμος είναι αυτός των ατόμων και των κοινωνιών που προσδοκούν τη ζωή. Ο άλλος δεν έχει τίποτα κοινό με μας.

    Τι μας μένει; Τίποτε περισσότερο από το να ζήσουμε σαν παιδιά τις ανολοκλήρωτες περιπέτειες μας.


    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     
    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     
    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     


    image

    Aylos Abies Sylos

    H Abies S. a.k.a. Γεωργία έχει μάθει να ζωγραφίζει, να γράφει μουσική και να διδάσκει κάτι από τα δύο. Τραβάει πολλές φωτογραφίες με φτηνές φωτογραφικές μηχανές. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μέρη που μετά έγιναν τα πιο βρώμικα και έρημα αυτής τη πολης. Ακόμα ζει στο κέντρο της.
     
     
     
    image

    Aylos Abies Sylos

    H Abies S. a.k.a. Γεωργία έχει μάθει να ζωγραφίζει, να γράφει μουσική και να διδάσκει κάτι από τα δύο. Τραβάει πολλές φωτογραφίες με φτηνές φωτογραφικές μηχανές. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μέρη που μετά έγιναν τα πιο βρώμικα και έρημα αυτής τη πολης. Ακόμα ζει στο κέντρο της.
     
     
     
    image

    Aylos Abies Sylos

    H Abies S. a.k.a. Γεωργία έχει μάθει να ζωγραφίζει, να γράφει μουσική και να διδάσκει κάτι από τα δύο. Τραβάει πολλές φωτογραφίες με φτηνές φωτογραφικές μηχανές. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μέρη που μετά έγιναν τα πιο βρώμικα και έρημα αυτής τη πολης. Ακόμα ζει στο κέντρο της.
     
     
     

  • Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    «Κάθε φορά που ένα νέο ον εκβάλλεται από τον Παράδεισο, του δίνουν κι ένα τετράδιο με το πρόβλημά του, για να το λύσει στη ζωή του. Ε, λοιπόν, εγώ το δικό μου τετράδιο το πέταξα από την αρχή!»
    (Γιώργος Μακρής )

    Το αφιέρωμα στον (άγνωστο στο ευρύ κοινό) υπαρξιστή ποιητή Γιώργο Μακρή και τον “Συνδεσμο Αισθητικων Σαμποτερ Αρχαιοτητων” (που ο ίδιος ο ποιητής «δημιούργησε» ), γεννήθηκε στη σκέψη από τις κατά καιρούς άναρθρες κραυγές των σύγχρονων Ελλαδέμπορων (τηλεοπτικών και μη), όταν διάφορες αριστερές πολιτικές παρατάξεις (νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ κλπ) και εργαζόμενοι (π.χ. συμβασιούχοι του υπουργείου πολιτισμού) στο πρόσφατο παρελθόν, επέλεγαν να διαμαρτυρηθούν κρεμώντας πανό στον «ιερό βράχο» της ακρόπολης της Αθήνας.
    Όπως αναφέρει ο συγγραφέας και φίλος του Λεωνίδας Χρηστάκης στο βιβλίο του «η ιστορία της αλητείας» (εκδόσεις Στύγα), ο Γιώργος Μακρής «…γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923 από καταπιεστικούς γονείς, μοναχογιός. Ο πατέρας του ήταν δικαστικός με εξουσιαστικές ροπές, δίκαζε ακόμη και στο σπίτι του. Μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που συνέβη όταν ήταν έξι χρονών, ο Γιώργος Μακρής παραμένει χωλός σε όλη του τη ζωή και βαδίζει με δυσκολία… γράφτηκε στην Νομική Αθηνών αλλά δεν φοίτησε ποτέ… μαθαίνει Γαλλικά και Αγγλικά και διαβάζει μετά μανίας όλους τους συγγραφείς της εποχής εκείνης (Σαρτρ κ.λπ.) στην γλώσσα τους. Ζει σχεδόν μόνος από το 1948. Δεν ενδιαφέρεται για τίποτα και περιφέρει το σαρκίο του από καφενείο σε καφενείο και από στέκι σε στέκι, ξοδεύοντας άσκοπα τα χρήματα της μητέρας του και μένοντας απένταρος για εβδομάδες… Ήταν λιγομίλητος και με πολύ χιούμορ. Πάντα με ένα βιβλίο ή ξένο περιοδικό στο χέρι, αραγμένος στις καρέκλες των ζαχαροπλαστείων ή των καφενείων της πλατείας Κολωνακίου διάβαζε… υπήρξαν περιπτώσεις που την έστηνε σε μια καρέκλα καφενείου και δεν σηκωνόταν ούτε μετά από εικοσιτέσσερις ώρες. Το ίδιο γινόταν στο δωμάτιο που έμενε… Έγραφε κείμενα δικά του, μετέφραζε και αλληλογραφούσε με φίλους και γνωστούς. Τα γραπτά του ακουμπούσαν τις υπαρξιακές φιλοσοφίες της μεταπολεμικής εποχής. Τα ποιήματα του, γιατί κυρίως ποιήματα έγραφε, αντανακλούσαν τις περισσότερες φορές τις ψυχικές και συναισθηματικές καταστάσεις. Οι μεταφράσεις πλησίαζαν περισσότερο τις φιλοσοφικές του διαθέσεις. Οι ολοκληρωμένες ήσαν τρεις. Του Άλντους Χάξλεϋ, του Οκτάβιο Παζ και του Ζαν Μιρό….»

    Απλό Απογευματινό Διάλειμμα 2
    ένας καθολικός παπάς
    του τάγματος του άγιου Φραγκίσκου
    κόβει παπαρούνες…
    σήμερα αναπνέει περίφημα
    θα ‘ θελε να λερώσει το ράσο του
    να χαϊδέψει ένα πρόβατο
    να ερωτευθεί
    κόβει παπαρούνες αγνοώντας τον πειρασμό
    νομίζει πως τον παρακολουθούν και όλο γυρίζει το κεφάλι
    Personne!
    «Η θέα είναι ευχάριστη, περίφημη μπορώ να πω
    και ως οικόπεδο, περίφημο μπορώ να πω»,
    έλεγε ο μεσίτης.
    Η μαμά μας Δε μας κατάλαβε ποτέ
    Είναι μια ξένη
    Κι όταν κλαίγαμε μικροί στα ταξίδια μας
    Μας έλεγαν «κοίτα τη θάλασσα, κοίτα τα δέντρα
    Και κοίτα το παιδάκι που γελάει.
    «Ακατανόητο ετούτο το παιδί» έλεγαν μεταξύ τους.
    Ακατανόητοι, ακατανόητοι, ακατανόητοι,
    Από πείσμα μείναμε μόνοι.
    Πάψετε πιά να θολώνετε τα μάτια σας
    Μην κάνετε ρυτίδες σας κάνουν άσκημο
    Κανένας Δε μας τα Πε αυτά ούτε τα σκέφτηκε
    Ποιος θέλατε να μας τα πει.
    (Γ.Μακρής 1967)


    Ο «Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων»
    Το 1944 ο Μακρής συντάσσει τη περίφημη προκήρυξη του «Σ.Α.Σ.Α. να ανατινάξουμε την ακρόπολη!». Στόχος του «ΣΑΣΑ», σύμφωνα με την προκήρυξη, ήταν η ανατίναξη αρχαίων μνημείων και η προπαγάνδα εναντίον τους. Ως πρώτη καταστροφή ορίστηκε η ανατίναξη του Παρθενώνα, ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην προκήρυξη: «μας έχει κυριολεκτικά πνίξει».
    Η επιχειρηματολογία του Μακρή αποδεικνύεται διορατική: η τουριστική βιομηχανία που συνεπάγεται «υποτέλεια» και αισθητική ευτέλεια, ο διάχυτος υλισμός, η ακυρωμένη πολιτική χειραφέτηση, η επιδείνωση του αστικού περιβάλλοντος (ζητήματα επίκαιρα που σήμερα διαιωνίζονται μετά από κάθε “μετά”, εμφύλιος, δικτατορία και, τώρα, οικονομική κρίση)». Στο πλαίσιο αυτών των καταστάσεων και μέσα στην πολεμική ατμόσφαιρα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντάσσεται και η πρωτοπόρα, ανατρεπτική θέση της ομάδας στην οποία συμμετείχε και η οποία καταγράφεται στη λεγόμενη Προκήρυξη. Σύμφωνα με την ποιήτρια και φίλη του Μακρή Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, η προκήρυξη αυτή δεν έχει χαρακτήρα μανιφέστου, αλλά θα μπορούσε να συσχετιστεί με ανάλογα κείμενα των καλλιτεχνικών πρωτοποριών της Ευρώπης του μεσοπολέμου και ειδικότερα με το πρώτο φουτουριστικό μανιφέστο του 1909. Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να τη θεωρήσει ως εκδήλωση με στόχο το πάντρεμα τέχνης-δράσης, μέσα από μια πρωτόγνωρη ανατρεπτικότητα προτάσσοντας την καταστροφή των αρχαίων μνημείων της Ακρόπολης των Αθηνών. Και όχι τυχαία. Η Ακρόπολη ήδη από τότε, και πολύ περισσότερο με την πάροδο του χρόνου, αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν της εκμετάλλευσης είτε στο επίπεδο των κατά καιρούς προγονολατρών, είτε ως έμβλημα των αντίπαλων εμφυλιακών παρατάξεων της εποχής που κατέβαιναν με το σύνθημα «μέσα από τους καπνούς και τα χαλάσματα θα χτίσουμε νέους Παρθενώνες», είτε εκ μέρους της χυδαίας τουριστικής πλημμύρας, εκείνων που θαύμαζαν την ακρόπολη με μάτι απλώς τουριστικό, κενό από κάθε αυθεντικό αίσθημα. Τότε μάλιστα (1944), με τον ναζιστικό αγκυλωτό σταυρό να κυματίζει επάνω της, υπογραμμιζόταν επώδυνα όχι μόνο η κατάρρευση ολόκληρου του συστήματος αξιών του δυτικού πολιτισμού, αλλά και η πλαστότητά τους.
    Η προκήρυξη αυτή θεωρείται, και όχι άδικα, το πρώτο ανατρεπτικό νεανικό καλλιτεχνικό μανιφέστο στην Ελλάδα. Ένα κείμενο αντάξιο των κειμένων των Ντανταϊστών των αρχών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, των μετέπειτα καταστασιακών, αλλά και της punk υποκουλτούρας του τέλους της δεκαετίας του ’70:
    Σ.Α.Σ.Α. να ανατινάξουμε την ακρόπολη !


    ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ Υπ. Αριθ. 1
    Έχοντας κοινή αισθητική και κοσμοθεωρητική άποψη, πως η καταστροφή κι η θνητότητα της μορφής των όντων περιλαμβάνονται στο περίγραμμα της ολοκλήρωσης της ζωής.
    Έχοντας βάλει σκοπό μας την καταστροφή του Παρθενώνος, μ’ απώτερο σκοπό την παράδοσή του στην ουσιαστική αιωνιότητα, που δεν είναι παρά η χωρίς επίγνωση ροή κι η πλούσια σε πιθανότητες αυτόματη μετασκευή της ύλης, που κακώς ονομάζουμε ‘χαμό’.
    Αντιπαθώντας τη χρονική και ιστορική κατοχύρωση της Ακρόπολης, σαν κάτι ανήκουστο και ξένο προς τη ζωή.
    Νιώθοντας απαραίτητη την ανάγκη της αιωνιότητας στην τέχνη, μόνο κατά τη διάρκεια της ώρας της δημιουργίας.
    Καταλαβαίνοντας τον Φειδία, που έδωσε μεν στο έργο χρονοϊστορική υπόσταση, χωρίς όμως να είναι τίποτα παραπάνω στα πλαίσια της υποστασιακής αιωνιότητας, για την οποία δεν υπάρχει χρονική διάρκεια και που γι’ αυτήν ένα δευτερόλεπτο δεν έχει διαφορά από τρία δισεκατομμύρια αιώνες, χάρη στις βουλητικές της ιδιότητες και στη δυναμική της χροιά, που μόνο στ’ άτομα νοούνται και κανέναν δε νοιάζει ο αριθμός των ατόμων αυτών.
    Μισώντας τον Εθνικό Τουρισμό και τις εφιαλτικές- φολκλόρ αρθρογραφίες γι’ αυτόν.
    Νομίζοντας πως κάνουμε μια ανώτερη καλλιτεχνικά πράξη, όντας σίγουροι πως όλη η γελοία και ψεύτικη επιβίωση όχι μόνο δε συγκρίνονται, έστω και μειονεκτώντας, μ’ ένα λεπτό ενεργητικής δράσης κι απόλαυσης, αλλά και καλλιτεχνικά είναι βλαβερή, προετοιμάζοντας ερασιτέχνες περιηγητές και ευνούχους.
    ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ
    Να θέσουμε ως σκοπό μας την ανατίναξη αρχαίων μνημείων και την προπαγάνδα κατά αυτών.
    Πρώτη καταστροφή ορίζεται η ανατίναξη του Παρθενώνα, που μας έχει κυριολεκτικά πνίξει.
    Η προκήρυξη αυτή δεν αποσκοπεί παρά να δώσει ένα μέτρο απ’ το σκοπό μας. Είναι ένα βλήμα που ξεκινάει με λίγες πιθανότητες για στόχο τους πολλούς, μα δεν που επιζητάει παρά ελάχιστους.
    Γιώργος Βασιλείου Μακρής


    Γενικός Διοργανωτής της ΣΑΣΑ (Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων).Νοέμβριος 1944
    Για τον Μακρή η τέχνη και η σκέψη ήταν ριψοκίνδυνη υπόθεση και, κυρίως, διαφορετικότητα, απόσταση από το μέσο όρο. Αυτό ήταν το «μεγάλο λάθος» του, έλεγαν κάποιοι: Η διαφορά που είχε με την εποχή του. Ο Γιώργος Μακρής δεν ήταν παιδί της εποχής του, δεν ήταν η εποχή του, απλώς δαπανήθηκε μέσα της.
    Δαπανήθηκα στις λόχμες/ μες στην επιθυμία να μυρίσω δυνατά/
    έτσι που να ξεκαθαριστεί το αμάρτημα./ …
    Πότε θα μαζέψω τον εαυτό μου κομματάκι-κομματάκι;
    (1944)

    Τριλογία (μέρος δεύτερο)
    Χαϊδεύοντας με δάχτυλα χλωμά τα νέα αρνιά
    Κατάκτησε το μπαρ και τα ψηλά σκαμνιά,
    Από να του χαμόγελο απέδρασε το βράδυ
    Πήρε στην τύχη κάνα- δυο και τα’ άλλο του κοπάδι
    Τα’ άφησε στο εικόνισμα μονάχο αλλοίμονό του
    Καθώς και τη χλαμύδα του, το φωτοστέφανό του
    Το αργυρό αφιέρωμα, δώδεκα μαθητές του
    Δώδεκα εκατομμύρια Μαγδαληνές πιστές του.
    Κι έγραψε κάτι στο καρνέ «πρέπει να θυμηθώ
    Πως πρέπει εγκαίρως να’ ρθω και να σταυρωθώ».
    Να σε κοστούμι εξαίσια ραμμένο απ΄ το φως
    Κοιτάζει στο κρυστάλλινο ποτήρι ο Χριστός.

    Στο σύντομο χρονικό διάστημα που έζησε δεν δημοσίευσε κανένα έργο του. Τα ποιήματα του δημοσιεύτηκαν πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του από τον εξάδελφό του Άγγελο Καράκαλο. Τρεις ή τέσσερις φορές αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Την τελευταία φορά το κατόρθωσε. Εκείνο το απόγευμα, ανεβαίνοντας στη ταράτσα της πολυκατοικίας που έμενε στο έκτο πάτωμα, ο θυρωρός τον ρώτησε: «Πού πάτε κύριε Γιώργο;» Κι εκείνος απάντησε: «Μη σε νοιάζει, θα κατέβω αμέσως…». Με αυτή την «μαύρη» χιουμοριστική απάντηση έφυγε από τον κόσμο, αφήνοντας το σώμα του να πέσει από την ταράτσα του σπιτιού του, στη γωνία των οδών Μιχαλακοπούλου και Σεμιτέλου. Αναγνωρίστηκε από το διαβατήριο που βρέθηκε στην τσέπη του. Ο Χρηστάκης αναφέρει χαρακτηριστικά: «…Από το 1965 άρχισαν οι τάσεις για αυτοκτονία. Εάν προσθέσουμε και μερικές αδικαιολόγητες συγκρούσεις με το αυτοκίνητο του, που τελικά καταστράφηκε ,οι απόπειρες ήταν επτά αλλά ανεπιτυχείς. Στο τέλος του Γενάρη του 1968 ήρθε σπίτι μου μεσημέρι. Ήταν χλωμός και αδυνατισμένος. Φάγαμε και αμέσως μετά μου είπε: «Είναι ντροπή να μην μπορώ να δώσω ένα αποφασιστικό τέλος στη ζωή μου» κι έφυγε. Του τηλεφωνούσα συνέχεια. Δεν απαντούσε. Αργά στις 31 του ίδιου μήνα μου τηλεφώνησαν ότι έπεσε από την ταράτσα του σπιτιού του.»


    Έζησα Κοντά
    Μνήμη Γιώργου Μακρή
    Έζησα κοντά στους ζωντανούς ανθρώπους
    Κι αγάπησα τους ζωντανούς ανθρώπους
    Όμως ή καρδιά μου ήταν πιο κοντά
    Στους άγριους άρρωστους με τα φτερά
    Στους μεγάλους απεριόριστους τρελλούς
    Κι ακόμα στους θαυμάσια πεθαμένους
    (Μίλτος Σαχτούρης)


    *για τη συγγραφή του κειμένου χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το κείμενο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου «ο ειδικός της γενικότητας»


    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     
    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     
    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     

  • γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Το κείμενο που θα διαβάσετε-εφόσον δεν το παρατήσετε στα μισά ενοχλημένοι βρίζοντας τον συγγραφέα του-θέλει να είναι προκλητικό.
    Κατά κάποιον τρόπο, μου το παρήγγειλε ένας καλός φίλος μετά το live του (των) Dr. Albert's Flipout One CAN Band (feat. Mickey Pantelous) στο Closer alternative bar την Κυριακή της 3ης Ιούνη του 2018. Ο συγγραφέας του όμως έχει το «ελάττωμα» να μην γράφει κατά παραγγελία (όπως και απεχθάνεται να παίζει ως dj... παραγγελιές σε μη λογικά πλαίσια). Συνεπώς Αυτά που θα διαβάσετε ήθελα να τα γράψω εδώ και πολύ καιρό (και να σφάξω μερικούς/ές από εσάς χωρίς καν γάντι).
    Θα μιλήσω για το φαινόμενο του κυρίου και της κυρίας Μπουρουμπούρου στις συναυλίες. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν είναι νέο, ούτε έχει να κάνει με την όποια ποιότητα του θεάματος και των μουσικών που παίζουν σε αυτές, αλλά αποκλειστικά με αυτούς/ες που αποτελούν μέρος του κοινού.

  • Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    “Μια τέτοια μέρα είναι ωραία για να πεθάνεις
    Όμορφα κι όρθιος σε δημόσια θέα
    Με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία
    Ελληνας μ’ ό,τι συνάδει αυτό - όχι μια σημαία, μελανοχίτωνας γόνος του Αχιλλέα και του Καραϊσκάκη”..
    (Παύλος Φύσσας Killah P "Ζόρια”)

    Οι στίχοι που ξεκινούν αυτό το κείμενο έχουν γραφτεί και τραγουδηθεί από τον αντιφασίστα Παύλο, Φύσσα γνωστό στη μουσική κοινότητα του Hip-Hop σαν Killah-P, που στα 34 του χρόνια δολοφονήθηκε από τάγμα εφόδου της ναζιστικής Χρυσής Αυγής τη Τρίτη 17 Σεπτέμβρη 2013 στο Κερατσίνι. Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στη μνήμη του.


    Αν υποθέσουμε ότι για τους πολλούς νεοέλληνες με την κοντή μνήμη, η Χρυσή Αυγή είναι ένα “νέο παιδί” που γεννήθηκε από την οικονομική επίθεση-κρίση που βιώνουμε σαν “άξιο τέκνο της οργής”, που λέει και το τραγούδι. Θα πρέπει όμως να γνωρίσουμε και τους γονείς της όπως και τα αδέλφια της, γιατί η ναζιστική συμμορία ούτε ορφανή είναι, ούτε αγνώστου πατρός, ούτε φυσικά παιδί αλλά, ιδεολογικά ένας απέθαντος γέρος που γεννήθηκε στο μακρινό 1920 στο Μόναχο. Από τότε και στο εξής, εκεί που όλοι τον είχαν για νεκρό και του έκαναν την κηδεία, εκείνος ξαναγεννιόταν ή ξεπηδούσε μέσα από το σκοτάδι κάθε φορά που η εξουσία των ολίγων κινδύνευε, σαν το ύστατο δυνατό χαρτί τους στη τελική παρτίδα του “όλα ή τίποτα”.
    Στη χώρα που κάποιοι βάφτισαν Ελλάδα οι φασισμός και οι ναζιστικές ιδέες -γιατί περί αυτού πρόκειται- έχουν γεννηθεί, πεθάνει και ξαναγεννηθεί κάτω από διάφορα πατριωτικά και εθνικόφρονα ονόματα, όποτε οι λίγοι ισχυροί του χρήματος και της πολιτικής εξουσίας τον χρειάζονταν για να σταθεί πλάι τους κέρβερος σωματοφύλακας, μπροστά στον κίνδυνο της απώλειας των προνομίων τους και της εξουσίας τους. Ένας άλλος Δόκτωρ Φάουστ, πάντα νέος, με “υψηλά” ιδανικά, άσπιλος και φρέσκος.

  • Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

    Τον Ορφέα Κ. τον γνωρίζω αρκετά χρόνια. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που αν ζούσε στις ΗΠΑ τον καιρό των Beatniks θα πρωταγωνιστούσε σε κάποιο βιβλίο του Κέρουακ, σε ένα ποίημα του Γκίνσμπεργκ, σε ένα στιγμιότυπο παρέα με τον Μπάροουζ. Εδώ όμως δεν θα αναλύσω τη πολυτάραχη, πολυσχιδή και τόσο ενδιαφέρουσα ζωή του, της οποίας στιγμές της μπορείτε να διαβάσετε στο blog του: http://okosmosapokatw.blogspot.gr/ , (η γραφή του στη beat “λογοτεχνία” είναι σπαρακτικά υπέροχη).
    Ο Ορφέας εκτός από ταξιδιώτης, γραφιάς σε στιγμές αναμονής από τα ταξίδια του σε διάφορες επαρχιακές πόλεις και νησιά, είναι πάνω από όλα μουσικός. Παίζει καταπληκτικό κλαρίνο, όχι από αυτό που ακούμε στα πανηγύρια, από το άλλο που ακούμε σε σκοτεινά παρακμιακά μπαράκια που βρωμάνε χυμένο μπέρμπον, ξερατά, μοναξιά και απόγνωση. Εκεί που ο καπνός από τα τσιγάρα δεν σε αφήνει να βλέπεις στα δύο μέτρα, κάνοντας τα μάτια σου να κλείνουν ερμητικά και αφήνοντας ανέπαφα μόνο τα αυτιά σου – να τα χαϊδεύει η μουσική.
    Μια τέτοια μουσική σαν του Ορφέα σε ταξιδεύει ταυτόχρονα σε κάποιο πεζόδρομο του Ηρακλείου Κρήτης, σε κάποιο στενό στο Μοναστηράκι της Αθήνας, σε κάποιο καταγώγιο της Θεσσαλονίκης, σε κάποιο μοτέλ της Νέας Ορλεάνης, από εκείνα που προβάλλει ο Τζάρμους με τις ταινίες του – μέσα από την απόγνωση του άστεγου Τομ Γουέιτς, τις ηδονές του Τζων Λιούρι σε ένα βρώμικο δωμάτιο αγκαλιά με μια ανήλικη, τα κελιά μιας επαρχιακής φυλακής του αμερικάνικου νότου ή ενός επαρχιακού αστυνομικού τμήματος κάποιας ελληνικής επαρχιακής πόλης όπου ξυπνάς με πόνους και μελανιές σε όλο σου το σώμα, δίχως να θυμάσαι πώς κατέληξες εκεί.
    Αυτή είναι η μουσική του Ορφέα, την οποία μεγαλόδωρα προσφέρει ελεύθερα σε όλο τον κόσμο, μιας και δεν είναι δυνατόν να ανήκει σε αυτόν αποκλειστικά, όπως και ο ίδιος δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο αποκλειστικά. Ο Ορφέας δεν έχει καμιά σχέση με τον «ένδοξο» μυθικό συνονόματό του. Ο Ορφέας είναι ένα αλέγκρο ματζόρε που αφηγείται μικρές, μεθυσμένες ιστορίες από αυτές που οι περισσότεροι θα ντρέπονταν να πουν ότι τις έχουν ζήσει, αλλά ακόμη περισσότεροι θα ήθελαν να τις ζήσουν χωρίς ωστόσο να το τολμήσουν. Ακούστε και κάνετε δική σας τη μουσική του Ορφέα και να είστε σίγουροι ότι ένα στραβό χαμόγελο θα σχηματιστεί στα χείλη του κι ένα βλέμμα γεμάτο αναίδεια θα εισβάλει στα μάτια σας. Αυτό θα είναι το “ευχαριστώ” του και να είστε βέβαιοι ότι θα γίνετε κι εσείς μέρος των ιστοριών του, έστω κι αν οι δρόμοι σας δε διασταυρωθούν ποτέ.
    Το EP “Ιt’s ΟΚ” ηχογραφήθηκε στο Underhouse Studio του Βόλου, γενέθλιας πόλης του Ορφέα Κάππα, από τον Λάμπρο Ζαφειρόπουλο και τον Σπύρο Χαρμάνη, μέσα σε μία λίμνη από μπύρες. Ο Ορφέας, εκτός από κλαρίνο, τραγουδά και παίζει κιθάρες, μπαγλαμά και τζουρά. Τύμπανα παίζει ο Σπύρος Χαρμάνης και κόντρα μπάσο ο Ben Fox.

    Κατεβάστε ελεύθερα από εδώ:

    bandcamp

    Επισκεφθείτε το blog του ΕΔΩ

    Διαβάστε κείμενο του Ορφέα Κάππα στο Merlin's ΕΔΩ


    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     
    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     
    image

    Αντώνης Ζήβας

    Ο Αντώνης Ζήβας είναι D.J. ραδιοφωνικός παραγωγός και record sellector εδώ και 28 έτη. Παράλληλα έχει υπάρξει μπασίστας σε διάφορες γνωστές-άγνωστες Punk και Alternative μπάντες από τη δεκαετία του '80 ως τις μέρες μας, ενώ ανήκει στο απροστάτευτο υπό εξαφάνιση είδος των δισκοπωλών. Γεννήθηκε στη Πάτρα, αλλά διάλεξε να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια στη Κρήτη, όπου και απέκτησε τη Κρητική υπηκοότητα, την οποία διατηρεί ακόμη με πείσμα. Τα τελευταία χρόνια κατοικεί στη κοιλιά του τέρατος που ονόμασαν Αθήνα, περιφέροντας το σάρκιον του σε διάφορα Booth της Αθηναϊκής νύχτας και μία φορά την εβδομάδα τα μεσημέρια των Σαββάτων, ξαποστένει στο μικρόφωνο του metadeftero.gr, μέσα από την εκπομπή Reclaim The Music
     
     
     

     

FEATURED VIDEOS

  • 1