Πόλεμος χωρίς τέλος
Στο βιβλίο του με τίτλο Οι Ηνωμένες Πολιτείες του Πολέμου (Εκδόσεις Σάλτο, 2025), ο David Vine καταγράφει πώς οι ηγέτες των ΗΠΑ αγκάλιασαν τη χρήση στρατιωτικών βάσεων σε όλο τον κόσμο για την προώθηση των συμφερόντων των ΗΠΑ. Σήμερα, σε ογδόντα χώρες, η κυβέρνηση των ΗΠΑ διατηρεί περίπου οκτακόσιες στρατιωτικές βάσεις - πράγματι αμερικανική ιδιαιτερότητα.

Στρατιωτική επέκταση, πόλεμος χωρίς τέλος και η διάχυτη βία στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ διεξάγουν πολέμους χωρίς σταματημό εδώ και πολλές δεκαετίες. Η δεκαετία πριν από τον 21ο αιώνα, πριν δηλαδή από τον επονομαζόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας και των επακόλουθων εκστρατειών του, είδε αμερικανικές αποστολές στον Πόλεμο του Κόλπου, στις συγκρούσεις στα Βαλκάνια, στην Αϊτή, στην ΠΓΔΜ και στη Σομαλία. Στην πραγματικότητα, από το 1945, όταν η Ουάσιγκτον αυτοαναγορεύεται σε παγκόσμιο ειρηνευτή, ο πόλεμος είναι τρόπος ζωής. Η ταξινόμηση των στρατιωτικών εμπλοκών μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά αναμφισβήτητα υπήρξαν μόνο δύο χρόνια στις τελευταίες επτάμισι δεκαετίες -το 1977 και το 1979- που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εισέβαλαν ή δεν πολεμούσαν σε κάποια ξένη χώρα.

Το ερώτημα είναι γιατί. Είναι κάτι βαθιά ριζωμένο στην κουλτούρα; Νομοθέτες στην τσέπη του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος; Μια εκτός ελέγχου αυτοκρατορική προεδρία; Σίγουρα όλοι έχουν παίξει κάποιο ρόλο. Ο David Vine αναφέρει έναν άλλο κρίσιμο παράγοντα, έναν παράγοντα που πολύ συχνά παραβλέπεται: τις στρατιωτικές βάσεις. Από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούσαν βάσεις σε ξένες χώρες. Αυτές έχουν έναν τρόπο να προσκαλούν τον πόλεμο, τόσο υποδαυλίζοντας δυσαρέσκεια προς τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και ενθαρρύνοντας τους ηγέτες των ΗΠΑ να απαντήσουν με βία. Καθώς οι συγκρούσεις κλιμακώνονται, ο στρατός αναπτύσσει περισσότερες, οδηγώντας σε έναν φαύλο κύκλο. Οι βάσεις δημιουργούν πολέμους, οι οποίες δημιουργούν βάσεις, και ούτω καθεξής.

Η Κίνα, σε μια εντυπωσιακή αντίθεση, έχει μόνο μία ξένη βάση, στο Τζιμπουτί. Και οι στρατιωτικές της αντιπαραθέσεις από τη δεκαετία του 1970 έχουν περιοριστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου σε συνοριακές συγκρούσεις και αψιμαχίες για μικρά νησιά. Αν και μια ανερχόμενη δύναμη με τεράστιο στρατό, λίγες ενδοιασμούς για τη βία και χωρίς έλλειψη πιθανών εχθρών, η Κίνα μόλις πρόσφατα έσπασε το δεκαετές σερί της να μην χάνει κανένα μάχιμο στράτευμα στη μάχη. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες πολεμούσαν κάθε χρόνο εκείνης της περιόδου, μια τέτοια ειρήνη είναι αδιανόητη. Το ερώτημα είναι αν, αποσύροντας τις βάσεις τους, θα μπορούσε να θεραπευτεί από τη μάστιγα του συνεχούς πολέμου.

Η επέκταση της Αυτοκρατορίας
Ο Vine χαρακτηρίζει τις ΗΠΑ ως Αυτοκρατορία. Η έννοια αυτή θεωρείται ξεπερασμένη επειδή παρακμάζει ή εξαφανίζεται μαζί με το έθνος-κράτος. Ωστόσο, σαν να φωνάζει ότι «ο Αυτοκράτορας δεν έχει ρούχα», ο Vine ανασυνθέτει την ιστορία του συνόλου των στρατιωτικών βάσεων που οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ έχτισαν και ξαναχτίστηκαν σε όλα τα μέρη του κόσμου για να στηρίξουν την Αυτοκρατορία μιας αμερικανικής ελίτ με υπερεθνικούς δεσμούς με υποδεέστερες ομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, η οικοδόμηση βάσεων στο εξωτερικό έχει γίνει μια ισχυρή μηχανή πολέμου και κέρδους.

Για τον Vine, η διαδικασία ανεξαρτησίας σηματοδοτεί την αρχή της μετάβασης από τη Βρετανική Αυτοκρατορία στην Αμερικανική Αυτοκρατορία. Όπως και οι πρώην αποικιοκράτες, οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν το δίκτυο στρατιωτικών οχυρών για να καταλάβουν εδάφη και να ελέγξουν πληθυσμούς. Λίγο μετά την ανεξαρτησία, οι αμερικανικές κυβερνήσεις ανέλαβαν μια διαδικασία εισβολής, κατάκτησης και κατοχής. Αυτό το δίκτυο οχυρών υλοποιούσε τις βεβαιότητες της υπεροχής των λευκών ανδρών και των χριστιανών έναντι των «άλλων». Επιπλέον, ενίσχυσε τη μυθική αφήγηση των Αμερικανών ως εκλεκτού λαού, η οποία είναι θεμελιώδης για τη φαντασία του νεοσύστατου έθνους. Κατά τη διαδικασία, τα αμερικανικά στρατεύματα διέπραξαν τις ίδιες καταχρήσεις και σφετερισμούς με τους Βρετανούς αποικιοκράτες.
Αν και δεν αποτελεί καινοτόμο επιχείρημα, ο Vine αμφισβητεί την παραδοσιακή ιστοριογραφία και την τρέχουσα ανάλυση των διεθνών σχέσεων, αποδεικνύοντας σωστά ότι η επέκταση προς τη Δύση ήταν μια διαδικασία αποικιακής εισβολής και υποδούλωσης ξένων εδαφών. Οι ιστορικοί και οι αναλυτές των διεθνών σχέσεων που φυσικοποιούν και ρομαντικοποιούν την επέκταση προς τη Δύση, νομιμοποιούν τη διαδικασία της εισβολής, της διεθνούς κατάκτησης και μιας μόνιμης κατάστασης πολέμου.

Κατά την επέκταση προς τη Δύση, ο Vine εντοπίζει την Αυτοκρατορία στην πιο ορατή της δομή: τα πρώτα στρατιωτικά οχυρά στο έδαφος των αυτοχθόνων. Ο Vine υποστηρίζει ότι τα στρατιωτικά οχυρά επέτρεψαν μια μόνιμη κατάσταση πολέμου εναντίον των αυτόχθονων πληθυσμών, διαμορφώνοντας τις στρατιωτικές πρακτικές των ΗΠΑ, όπως η χρήση βίας εναντίον αμάχων, οι λεηλασίες, οι δολοφονίες ηγετών και η καταστροφή χωριών και φυτειών. Αυτή η άσκηση βίας, αναπαράγοντας την ευρωπαϊκή αποικιακή κληρονομιά, επιβεβαίωσε την υποτιθέμενη ανωτερότητα των λευκών ανδρών έναντι των αυτόχθονων πληθυσμών, διαμορφώνοντας την αμερικανική ταυτότητα. Επιπλέον, η αφήγηση του πολιτισμού ενάντια στη βαρβαρότητα που υλοποιήθηκε στα οχυρά νομιμοποίησε τους οικισμούς. Για τους λευκούς αποίκους, τα οχυρά λειτουργούσαν ως βάση για την επέκταση των οικισμών, εμπορικά κέντρα και σημείο διάχυσης για χριστιανικές ιεραποστολές και εθνικισμό. Για τους αυτόχθονες, τα οχυρά ήταν όπλο μαζικής καταστροφής στις κοινότητές τους.

Από την οπτική γωνία του Vine, ο Ισπανοαμερικανικός Πόλεμος, ο οποίος για πολλούς αναλυτές εγκαινίασε την επέκταση των ΗΠΑ στον κόσμο, ήταν, στην πραγματικότητα, μια συνέχεια της επέκτασης προς τη Δύση. Ο Ισπανοαμερικανικός Πόλεμος ήταν ένα αποφασιστικό κεφάλαιο στην σπειροειδή και διαλεκτική αλυσίδα μεταξύ εισβολής, κατασκευής στρατιωτικών οχυρών, επαναπροσδιορισμού συνόρων και νέων εισβολών, με την αφήγηση της επέκτασης του πολιτισμού έναντι της βαρβαρότητας ως βάση της νομιμότητας. Σύμφωνα με τον Vine, η νίκη των ΗΠΑ στον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο ανέδειξε τις φυλετικές και ιδεολογικές αντιφάσεις που είναι εγγενείς στην προσάρτηση νέων εδαφών και την απορρόφηση νέων μη λευκών πολιτών. Αυτές οι αντιφάσεις, σύμφωνα με τον Vine, διαμόρφωσαν την Πολιτική Ανοιχτών Πορτών, ένα διαφορετικό είδος ιμπεριαλισμού που επιβάλλει πολιτικό έλεγχο και πρόσβαση στις αγορές χωρίς να προωθεί την προσάρτηση, την ιθαγένεια και οποιαδήποτε δικαιώματα στους κατακτημένους λαούς. Σύμφωνα με τον Vine, αυτό θα ήταν το πρότυπο για τον αμερικανικό αποικισμό τον 20ό αιώνα. Σε αυτό το σενάριο, οι στρατιωτικές βάσεις έγιναν ακόμη πιο κρίσιμα κομμάτια για να διατηρήσουν τις πόρτες ανοιχτές στους Αμερικανούς.

Βάσεις και οχυρά παντού
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι ΗΠΑ εδραίωσαν το παγκόσμιο δίκτυο στρατιωτικών βάσεων στο εξωτερικό που στήριζε την οικοδόμηση της ηγεμονίας. Οι στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό αποθηκεύουν και διανέμουν κάθε είδους στρατιωτικά εφόδια, πληροφορίες και ανθρώπους μέσω του συστήματος μέχρι να φτάσουν στους συμμάχους και στα πεδία των μαχών. Ακόμη και απομονωμένα και ακατοίκητα νησιά φιλοξενούσαν δίκτυα μετάδοσης, καλώδια και μετεωρολογικούς σταθμούς. Μετά το τέλος της σύγκρουσης, οι ΗΠΑ διατήρησαν ένα ισχυρό δίκτυο στρατιωτικών βάσεων στο εξωτερικό που κάλυπτε τον κόσμο. Σύμφωνα με τον Vine, η μεταπολεμική συγκέντρωση στρατιωτικών βάσεων στο εξωτερικό άλλαξε τη σχέση της Αμερικής με τον κόσμο. Η Εθνική Άμυνα άρχισε να υποθέτει την παρουσία αμερικανικού στρατιωτικού προσωπικού στο εξωτερικό για να παρεμβαίνει οικονομικά και πολιτικά οπουδήποτε και ανά πάσα στιγμή.

Αντιμέτωπες με την υποτιθέμενη απειλή της Σοβιετικής Ένωσης, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τη «Στρατηγική Προώθησης», κατασκευάζοντας βάσεις κοντά στο Σιδηρούν Παραπέτασμα για να εμποδίσουν γρήγορα οποιαδήποτε εχθρική κίνηση του σοβιετικού εχθρού. Αντιμέτωπες με την εμφάνιση νέων χωρών στην Αφρική και την Ασία, οι ΗΠΑ θα έπρεπε να αποτρέψουν την επιρροή των Σοβιετικών και να εγγυηθούν την «Πολιτική Ανοιχτών Πορτών», ειδικά για να διασφαλίσουν το μονοπώλιο της εξερεύνησης πετρελαίου. Για τον Vine, η πληθώρα βάσεων στο εξωτερικό νομιμοποιούσε τον Ψυχρό Πόλεμο, ενισχύοντας την εικόνα ενός εγγενώς επικίνδυνου και απειλητικού κόσμου. Ως εκ τούτου, νομιμοποιούσε την ιδέα ότι το Πεντάγωνο θα έπρεπε να κινητοποιήσει μόνιμα τον αμερικανικό στρατό για να υποστηρίξει και να υπερασπιστεί αυταρχικές συμμαχικές κυβερνήσεις, διατηρώντας τις πόρτες ανοιχτές για τις ΗΠΑ και βοηθώντας στην καταπολέμηση της προέλασης της ΕΣΣΔ. Η έλευση της Ατομικής Βόμβας ενίσχυσε αυτή την αντίληψη. Για τον Vine, οι ΗΠΑ διατήρησαν και επέκτειναν αρκετές βάσεις λόγω αμφίβολης ορθολογικότητας και κυκλικής λογικής: η ανάγκη υποστήριξης αυταρχικών καθεστώτων για την υπεράσπιση των υπερπόντιων στρατιωτικών βάσεων οδηγεί στην ανάγκη για υπερπόντιες στρατιωτικές βάσεις για την υπεράσπιση των αυταρχικών καθεστώτων.
Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο υποτιθέμενος αρχικός λόγος για την παρουσία των ΗΠΑ στο εξωτερικό έπαψε να ισχύει. Πολλές αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην Ευρώπη έκλεισαν. Ωστόσο, ο Vine επισημαίνει ότι δεν υπήρξε σημαντική αλλαγή στην υποκείμενη δομή του συστήματος και οι ΗΠΑ διατήρησαν περισσότερες από 750 στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό και 200.000 στρατιωτικούς στο εξωτερικό. Για τον Vine, το δίκτυο των στρατιωτικών βάσεων στο εξωτερικό παρέμεινε τεράστιο και ενεργό επειδή εξασφαλίζει μια άνετη ζωή για τους στρατιωτικούς στο εξωτερικό και διευκολύνει την εκπροσώπηση των συμφερόντων των εταιρειών και των επενδυτών. Οι στρατιωτικές δαπάνες, άμεσα και έμμεσα, έχουν γίνει ένα τεράστιο δημόσιο πρόγραμμα εργασίας και πρόνοιας. Με άλλα λόγια, το στρατιωτικό σύστημα των ΗΠΑ έγινε ο λόγος ύπαρξής του. Σύμφωνα με τον Vine, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι ΗΠΑ επανέλαβαν την κατασκευή νέων στρατιωτικών βάσεων στο εξωτερικό, ακόμη και πριν από την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Στη Λατινική Αμερική, οι ΗΠΑ δικαιολόγησαν τις νέες στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό σε σχέση με τον Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών και την Ανθρωπιστική Βοήθεια για να βοηθήσουν τους ανθρώπους που υποφέρουν από περιβαλλοντικές καταστροφές. Ως αποτέλεσμα, ο προϋπολογισμός της SOUTHCOM έχει αυξηθεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περιφερειακή διοίκηση.

Ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο με την προσπάθεια να κλείσει τις στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό. Ωστόσο, ο Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας άλλαξε τα πάντα. Η κυβέρνηση του νεότερου Μπους προώθησε μια νέα επέκταση των στρατιωτικών βάσεων στο εξωτερικό στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Κεντρική Ασία. Ο Vine συνειδητοποιεί πολύ καλά ότι και η στρατηγική έχει αλλάξει. Η κυβέρνηση του νεότερου Μπους συγκέντρωσε προμήθειες, εξοπλισμό, όπλα και προσωπικό σε δύο δωδεκάδες μεγάλες στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό, γνωστές ως Κύριες Επιχειρησιακές Βάσεις (MOB). Το Πεντάγωνο συνδύασε τις MOB με νέες μικρότερες και πιο ευέλικτες βάσεις, που ονομάζονται Προωθημένες Επιχειρησιακές Βάσεις (FOS), και με στρατιωτικές εγκαταστάσεις και εγκαταστάσεις συνεργασίας ασφαλείας. Μεταξύ 2001 και 2009, η χρηματοδότηση για στρατιωτικές κατασκευές σχεδόν τριπλασιάστηκε. Οι εταιρείες που εμπλέκονται στην κατασκευή και την προμήθεια βάσεων και στρατευμάτων, όπως η KBR (θυγατρική της Halliburton), έχουν γίνει σημαντικοί δωρητές πολιτικών εκστρατειών από τη δεκαετία του 1990. Σύμφωνα με τον Vine, το σύστημα βάσεων στο εξωτερικό δημιούργησε ένα δίκτυο εταιρειών και ανθρώπων που εξαρτώνταν οικονομικά, κοινωνικά, θεσμικά, ακόμη και ψυχολογικά από τη λειτουργία του. Το Υπουργείο Άμυνας έγινε μια καπιταλιστική επιχείρηση.

Μολαταύτα, ο συγγραφέας δεν αρκείται σε μια απλοϊκή, μονοαιτιακή ερμηνεία. Γράφει: «Δεν λέω ότι οι βάσεις στο εξωτερικό είναι η μοναδική αιτία όλων των πολέμων των ΗΠΑ ή οποιουδήποτε πολέμου. Λέω ότι οι βάσεις πέρα από τα σύνορα των ΗΠΑ είναι μια ιδιαίτερα σημαντική αιτία». Ο Vine συνδέει τους πολέμους των ΗΠΑ με μια ιμπεριαλιστική εμβέλεια που στοχεύει στην επέκταση της πρόσβασης στις αγορές και τα κέρδη. Περισσότερος ιμπεριαλιστικός πόλεμος σήμαινε τη δημιουργία περισσότερων βάσεων και, με κυκλικό τρόπο, περισσότερες βάσεις αύξησαν την ικανότητα διεξαγωγής πολέμου.

Στην υπηρεσία του κεφαλαίου
Αποτέλεσμα έρευνας 18 ετών σε ξένες βάσεις, ως μοντέλο διεπιστημονικής μεθοδολογίας, το βιβλίο του David Vine βασίζεται σε εντυπωσιακή αρχειακή έρευνα. Αντλεί επείγοντα και κρίσιμα ερωτήματα από την ανθρωπολογία, την ιστορία και την αρχιτεκτονική και κάνει διαφωτιστικές αναφορές σε ακαδημαϊκές μελέτες από τις Αυτόχθονες, Ασιατικές/Ειρηνικές, Αφρικανικές και Λατινοαμερικανικές σπουδές. Οι είκοσι οκτώ χάρτες του καταγράφουν την πρόοδο του πολέμου και την ανάπτυξη των βάσεων με την πάροδο του χρόνου.

Κατά τη διάρκεια της εκτεταμένης επιτόπιας έρευνάς του, ο Vine επισκέφθηκε περισσότερες από εξήντα τρέχουσες και πρώην βάσεις σε δεκατέσσερις χώρες και εδάφη, διεξάγοντας περισσότερες από 100 επίσημες συνεντεύξεις (και εκατοντάδες άτυπες συνομιλίες) και παρατηρώντας από πρώτο χέρι τις δραστηριότητες αξιωματούχων της κυβέρνησης των ΗΠΑ, στρατιωτικού προσωπικού και των μελών των οικογενειών τους, καθώς και ντόπιων που ζουν κοντά σε αμερικανικές βάσεις στο εξωτερικό. Αυτές οι εθνογραφίες και οι συνεντεύξεις ζωντανεύουν τα ταξίδια του στον Μαυρίκιο, την Κούβα, το Γκουάμ, την Ονδούρα και τη Γερμανία, μεταξύ άλλων τοποθεσιών.

Εν ολίγοις, το βιβλίο του David Vine επαναλαμβάνει την απεικόνιση των ΗΠΑ ως παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ εκπληρώνουν συνεχώς καθοριστικές λειτουργίες για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου, αλλά εφαρμόζουν βαθιές στρατηγικές μεταμορφώσεις για να προσαρμοστούν στις χρονικές συγκυρίες και στις εσωτερικές και εξωτερικές αντιφάσεις. Η κατασκευή στρατιωτικών βάσεων στο εξωτερικό είναι το κύριο εργαλείο αυτής της Αυτοκρατορίας. Ενισχύει τους δεσμούς των ελίτ των ΗΠΑ με τους τοπικούς συμμάχους. Κατατροπώνει τις μειονότητες και τις επισφαλείς ομάδες σε μια μόνιμη κατάσταση πολέμου και συνεχιζόμενης βίας για να καταστήσει βιώσιμη την κερδοφορία των διεθνών επιχειρήσεων. Οι στρατιωτικές βάσεις στο εξωτερικό υλοποιούν την αίσθηση της αποστολής των ΗΠΑ στον κόσμο και, κατά συνέπεια, ενισχύουν την αφήγηση του πολιτισμού ενάντια στη βαρβαρότητα. Συμπερασματικά, ο Vine υποστηρίζει ότι το δίκτυο των στρατιωτικών βάσεων στο εξωτερικό έχει ωθήσει τις ΗΠΑ να λύσουν τα παγκόσμια προβλήματα μέσω πολέμων και εισβολών, εγγυώμενες τεράστια κέρδη για λίγα άτομα και επιβάλλοντας βάσανα στην ανθρωπότητα.

Ο συγγραφέας
Ο David Vine είναι συνεργατικός συγγραφέας και πολιτικός ανθρωπολόγος. Πιστός στη σημασία των δημόσιων εκπαιδευτικών συστημάτων, έλαβε το διδακτορικό και το μεταπτυχιακό του δίπλωμα από το Κέντρο Μεταπτυχιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου City της Νέας Υόρκης. Εκεί ανέπτυξε μια προσέγγιση σε μια ολιστική δημόσια, πολιτική ανθρωπολογία που επιχειρεί να συνδυάσει τα καλύτερα της ανθρωπολογίας, της ιστορίας, των πολιτικών επιστημών, των οικονομικών, της κοινωνιολογίας, της ψυχολογίας, της ερευνητικής δημοσιογραφίας, της αφηγηματικής μη μυθοπλασίας και άλλων πεδίων.

Ως μέλος του Δικτύου Ανησυχούντων Ανθρωπολόγων, συνέβαλε στη σύνταξη και συγγραφή των βιβλίων Militarization: A Reader (Duke University Press, 2019) και The Counter-Counterinsurgency Manual or, Notes on Demilitarizing American Society (Prickly Paradigm Press, 2009).

Άλλα γραπτά του έχουν δημοσιευτεί, μεταξύ άλλων, στους New York Times, Washington Post, The Guardian, Mother Jones, Boston Globe, Huffington Post και Chronicle of Higher Education. Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Costs of War Project και συνιδρυτής του Network to Dismantle the Military Industrial Complex και του Overseas Base Regaligment and Closure Coalition. Ο David συνεργάζεται με το TomDispatch.com και το Foreign Policy in Focus. Συμμετείχε επίσης στη συγγραφή του Μανιφέστου Παγκόσμιας Αλληλεγγύης για την COVID-19, το οποίο παραμένει εξίσου επίκαιρο σήμερα όσο και κατά τη διάρκεια της κορύφωσης της πανδημίας.

Το τελευταίο του βιβλίο The United States of War: A Global History of America's Endless Conflicts, from Columbus to the Islamic State (University of California Press), ήταν φιναλίστ για το βραβείο βιβλίου L.A. Times Book Prize in History 2020. Το The United States of War είναι το τρίτο σε μια τριλογία βιβλίων για τον πόλεμο και την ειρήνη. Τα άλλα βιβλία της τριλογίας είναι το Base Nation: How U.S. Military Bases Abroad Harm America and the World (Metropolitan/Henry Holt, 2015) και το Island of Shame: The Secret History of the U.S. Military Base on Diego Garcia (Princeton University).

David Vine, Ηνωμένες Πολιτείες του πολέμου / Mια παγκόσμια ιστορία των ατέρμονων συγκρούσεων από τον Κολόμβο μέχρι το ισλαμικό κράτος, μτφρ. Φώτης Τερζάκης, Εκδόσεις Σάλτο, σελ. 400

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

Πόλεμος και νεοφασισμός: η καταστατική συνθήκη του νεοφιλελευθερισμού

Richard Wright: η λογοτεχνική πρωτοπορία του Black Power...

Εξέγερση της καθημερινής ζωής: Henri Lefebvre, «Η εισβολή του Μάη»...