The Last Drive: "Always The Sun", το τρίτο κομμάτι μέσα από το νέο, ομώνυμο άλμπουμ που κυκλοφορεί στις 20 Απριλίου...

φωτο: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

"Always The Sun", το τρίτο κομμάτι μέσα από το νέο ομώνυμο άλμπουμ των Last Drive που κυκλοφορεί στις 20 Απριλίου από τις Labyrinth Of Thoughts/The Lab Records

Η επίσημη παρουσίαση του άλμπουμ στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί στο κλαμπ Fuzz το Σάββατο, 19 Μαΐου, ενώ την Πέμπτη 10 Μαΐου οι Drive θα εμφανιστούν στην Κερκυρα (Πολύτεχνο), την Παρασκευή 11 Μαΐου στα Ιωάννινα στον Πολυχώρο Αγορά μαζί με τους "ντόπιους" Tristessa και Δε Luckies, ενώ την επομένη, Σάββατο 12 Μαΐου, το συγκρότημα θα βρίσκεται στην Πάτρα (Ghetto Bar and more).

Eddie Cochran - C’mon Everybody

Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

Σάββατο 16 Απριλίου του 1960 και λίγο πριν τα μεσάνυχτα ένα ταξί διαβαίνει με μεγάλη ταχύτητα τον αυτοκινητόδρομο του Wiltshire κάτω στην Νοτιοδυτική Αγγλία. Μέσα στο ταξί οι επιβαίνοντες συζητούν για την μουσική τους περιοδεία που λαμβάνει χώρα κατά μήκος του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο μάνατζερ της περιοδείας Pat Thompkins, ο τραγουδιστής και υπεύθυνος για την μεγάλη επιτυχία Be-Bop-A-Lula, Gene Vincent, ο 21ος χρόνων Eddie Cochran μαζί με την αρραβωνιαστικιά του και τραγουδοποιό Sharon Sheeley οδεύουν προς την επόμενη πόλη για ένα επόμενο live. Μέσα στην βαριά νύχτα και στην ιλιγγιώδη ταχύτητα ένα από τα λάστιχα του οχήματος θα σκάσει, το ταξί θα καρφωθεί πάνω σε ένα φανάρι του δρόμου και πριν τη σύγκρουση ο Eddie Cochran θα πέσει πάνω στην μέλλουσα γυναίκα του για να την προστατεύσει από το μεγάλο κακό. Ο ίδιος δυστυχώς θα εκσφενδονιστεί έξω από το αμάξι θα χτυπήσει σοβαρά το κεφάλι του και μετά από κάμποσες ώρες θα καταλήξει, νέος, όμορφος και άδοξα χαμένος στο πλησιέστερο νοσοκομείο της κοντινής πόλης έχοντας σώσει την γυναίκα του από βέβαιο θάνατο και με τους υπόλοιπους δυο φίλους του να ‘χουν γλιτώσει από καθαρή τύχη.

Read more ...

Bill Callahan: Ο φυσικός ήχος της κάθε μικρής ιστορίας

Γράφει η ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

Αν ψάξει κανείς στο διαδίκτυο τη μουσική του Bill Callahan, θα βρει ταμπέλες τύπου “lo-fi”, “underground rock”, “alternative country’’. Ο Callahan γεννήθηκε το 1966 στο Maryland των ΗΠΑ. Από το 1990 έως το 2005 κυκλοφόρησε δώδεκα δίσκους με το όνομα Smog και από 2007 ως το 2013 άλλους τέσσερις με το όνομά του. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για έναν παραγωγικό καλλιτέχνη, ο οποίος ξεκίνησε με μικρές πειραματικές φόρμες ήχου και εξελίχθηκε σε τραγουδοποιό που ενσωματώνει στοιχεία του παραδοσιακού αμερικάνικου ήχου σε μια lo-fi αισθητική.

Read more ...

O Brian Jones, ένα μπλάκαουτ στη Νέα Υόρκη και μια... πρώτη φορά.

"Την πρώτη φορά που πήρα χάπια ήμουν με τον Brian Jones. Θα έλεγα ότι ακόμα και τότε είχα καταλάβει ότι κάποια μέρα θα πέθαινε από υπερβολική δόση. Το έκανε με ένα τρελό τρόπο, αναμιγνύοντας βαρβιτουρικά με μπενζεντρίνες  - κόκκινα χαπάκια, κίτρινα χαπάκια, ριγέ χαπάκια.  «Πρέπει να δοκιμάσεις», είπε ο Brian και μου πάσαρε μια χούφτα πολύχρωμες κάψουλες.

Read more ...

Tango With Lions: "The Light", κύκλος γύρω απ’ το φως...

Γράφει η ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΤΟΥ

φωτο: Ευτυχία Βλάχου


Οι Tango With Lions σχηματίστηκαν το 2007 από την Κατερίνα Παπαχρήστου. Ξεκίνησαν σαν μια μεταβαλλόμενη μουσική κολεκτίβα και εξελίχθηκαν στη σημερινή, σταθερή πλέον, σύνθεση τους. Στο παρελθόν έχουν κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ, το Verba Time (2010) και το A Long Walk (2013). Τον Ιανουάριο του 2018 κυκλοφόρησαν το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ τους με το τίτλο The Light.

Read more ...

O ανήθικος κος Russ Meyer

Του Ηρακλή Ρενιέρη
Το κείμενο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο τεύχος #23 του Merlin’s Music Box (Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 1994)

Ο Russ Meyer είναι ίσως ο μοναδικός σκηνοθέτης sexploitation[1] ταινιών που μπορεί ταυτόχρονα να θαυμάζεται από κατεστημένους κινηματογραφικούς κριτικούς χωρίς να ξεφεύγει απ’ αυτό το χώρο και το ανάλογο κοινό. Οι ταινίες του μας ξαναγυρίζουν στην εποχή που οι άντρες ήταν άντρες και οι γυναίκες ονειρικά πλάσματα. Ο ίδιος ο Meyer συνηθίζει να περιγράφει τις γυναίκες που παίζουν στις ταινίες του ως “υδραυλικές” αλλά δεν υπάρχει πιο καλή περιγραφή αυτής της ιδέας από την αφήγηση στην ταινία του Mondo Topless «μέχρι τώρα πιστεύατε πως τέτοιες γυναίκες υπήρχαν μόνο στα όνειρά σας κι όμως είναι πραγματικές! Απίστευτα πραγματικές!»

Read more ...

The Karamazov Project: Out Of The Woodwork (βινύλιο, digital download)

γράφει ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ

Οι Karamazov Project είναι ουσιαστικά το προσωπικό πόνημα του Πάνου Πανταζόπουλου, ο οποίος δημιούργησε εξολοκλήρου τα τραγούδια του Out of the Woodwork ενώ κάποιοι από τους μουσικούς που συμμετείχαν στην ηχογράφηση του δίσκου εμφανίζονται και στις συναυλίες της μπάντας αυτή την εποχή.

Read more ...

The Last Drive: Το νέο, ομώνυμο άλμπουμ τους από μια δεύτερη σκοπιά...

Γράφει ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ

Φωτο: ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (QoQ photos)

Οι παλαιότεροι τους θεωρούν ως την καλύτερη μπάντα garage punk , ή και post punk garage στη χώρα, ή ως το καλύτερο αγγλόφωνο συγκρότημα του 20ου αιώνα στην Ελλάδα.
Έλα όμως που οι θρυλικοί πλέον Last Drive, έκρυβαν εκπλήξεις και για τον 21ο και την igeneration. Το να πω ότι είναι σαν το παλιό καλό κρασί, δεν αποδίδει την αίσθηση που σου δημιουργούν όταν ακούς το νέο τους άλμπουμ The Last Drive, για πρώτη φορά.  Η μπάντα που πήρε το όνομά της από την ονομασία ενός κοκτέιλ που σέρβιρε στα 80's ένα μπαρ στην περιοχή των Αμπελοκήπων, μας "σερβίρει" ένα απίθανο νέο κοκτέιλ ήχων με τίτλο το όνομά της. 

Read more ...

Μαθήματα Ιστορίας: Tampa Red, ο μάγος της κιθάρας...

Γράφει ο Mickey Pantelous

Ο Tampa Red έχει μείνει στην ιστορία των blues κυρίως για τις κιθαριστικές του ικανότητες και τη χαρακτηριστική single-string slide τεχνική του, αλλά και για τα τραγούδια που έγραφε επηρεάζοντας μεγάλους κιθαρίστες της blues σκηνής του Σικάγο όπως τον Big Bill Broonzy, τον Robert Nighthawk και τον Muddy Watters , αλλά και άλλους μουσικούς όπως τον Elmore James και τον Mose Allison. Από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι τα «Anna Lou Blues», «Crying Won’t Ηelp You», «It Hurts Μe Τoo» (το ποίο είχα την τύχη να ακούσω ζωντανά από τον Luther Allison στο κατάμεστο Ρόδον το 1996, σε μια εκτέλεση όπου ο Luther ζήτησε από το κοινό να μάθει επιτόπου τους στίχους και να το τραγουδήσει μαζί του), «Love Ηer With A Feeling», «Black Angel Blues», κ.α.

Read more ...

Χώρα το όνειρο

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Πριν μερικές ημέρες διάβασα εδώ στο Merlin’s Μusic Βox, ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο της Φαίης Φραγκισκάτου, σχετικό με το ότι στην Ελλάδα δεν αναπτύχθηκε ποτέ μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η αστυνομική νουάρ λογοτεχνία. Μια «σχολή», η οποία την ίδια περίοδο γνώρισε μεγάλη άνθιση τόσο στην Ευρώπη, με κυριότερες χώρες τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία, όσο και στις ΗΠΑ. Η Φαίη προβάλλει τα δικά της επιχειρήματα για ποιους λόγους δεν συνέβη αυτό στην Ελλάδα, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο της. Τα επιχειρήματα που αναπτύσσει είναι σωστά, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι μόνο αυτοί οι λόγοι. Η δική μου άποψη είναι ότι το μετεμφυλιακό κράτος προσπάθησε να κάθε τρόπο να κρύψει στα “υπόγεια” κάθε τι που «χαλούσε» την αφήγησή του γύρω από τη πραγματικότητα της καθημερινής ζωής μιας ρημαγμένης χώρας που μόλις είχε βγει από έναν άγριο ιδεολογικό εμφύλιο πόλεμο. Γιατί, όπως το ελληνικό κράτος της εθνικοφροσύνης δεν ήθελε επ’ ουδενί να παραδεχτεί ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν στην Ελλάδα φτωχοί αλλά και ψυχικά πάσχοντες, έτσι δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι στην Ελλάδα υπήρχαν παραβατικές συμπεριφορές -πόσο μάλλον εγκλήματα- ειδικά αν αυτές οι συμπεριφορές προέρχονταν από την αστική κυρίαρχη τάξη. Μια τάξη η οποία πολύ εύστοχα χαρακτηρίστηκε τα κατοπινά χρόνια ως «λούμπεν αστική τάξη», μιας και είχε (και συνεχίζει να έχει) όλα τα λούμπεν χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά της απέναντι στους αποκάτω.
Η ιστορία που θα σας διηγηθώ έρχεται να συμπληρώσει κατά κάποιο τρόπο το σκεπτικό της Φαίης και ταυτόχρονα επιχειρηματολογεί υπέρ της άποψης που σας ανέφερα πιο πάνω.

Read more ...

Jeffrey Lee Pierce - Ο Κήρυκας των Punk - Blues

Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

Τον αποκαλούσαν «Marilyn Monroe απ’ την κόλαση» λόγω του παρουσιαστικού και του αυτοκαταστροφικού του βίου που μόνιαζε με το τρίπτυχο sex, drugs & rock n’ roll. Είχε αυτή την περίεργη θεωρία πως όλοι οι σεισμοί που συνέβαιναν στο Los Angeles προκαλούνταν από την ένταση που δημιουργείτο όταν υπήρχε μαζική χρήση ηρωίνης από τα πρεζάκια της πόλης. Κουβαλούσε πάντα μαζί του ένα σημείωμα που του είχε χαρίσει η Debbie Harry και περιείχε οδηγίες για το πώς έβαφε τα μαλλιά της καθώς και τα συγκεκριμένα προϊόντα που χρησιμοποιούσε. Ο ίδιος υπήρξε κάπου εκεί στα 70s πρόεδρος του Blondie’s U.S fan club ενώ αργότερα όταν συνάντησε την Debbie συνεργάστηκαν στο άλμπουμ Miami με την δεύτερη να του κάνει backing vocals και να αναγράφεται στα credits ως D.H. Laurence, Jr.! Βαριά τοξικομανής και αλκοολικός, όταν βρισκόταν κοκαλωμένος από ουσίες μετατρεπόταν σε έναν κακό άνθρωπο προς τους φίλους και συνεργάτες του, όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές με όλους τους εθισμένους. Οι καραμπίνες του μυαλού του όπλιζαν συνέχεια στίχους παράφορα παρανοϊκούς και η μουσική του ιδιοφυία ήθελε να φέρει κοντά σε αυτούς, τα blues του Mississippi με το punk της δικής του γενιάς που συνέβαινε εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Οι Οι Gun Club πήραν μπροστά και με τρία άλμπουμ από το 1981 έως το 1984, έκαναν τον Jeffrey Lee Pierce να μείνει στην ιστορία ως ο κήρυκας των punk - blues.

Read more ...

The Last Drive: S/T (Labyrinth of Thoughts /The Lab Records 2018)

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Φωτό: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ photos)

Το 1996 ο γνωστός (και υπερεκτιμημένος) ραδιοφωνικός παραγωγός, πρόεδρος του eλληνικού παραρτήματος της πολυεθνικής δισκογραφικής εταιρίας Virgin και αρχισυντάκτης του μουσικού περιοδικού Ποπ και Ροκ Γιάννης Πετρίδης, είχε γράψει στο editorial ενός από τα τεύχη εκείνης της χρονιάς: “Το Rock στην Ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι ελληνόφωνο. Δεν ταιριάζει στον Έλληνα ο aγγλικός στίχος και όσα συγκροτήματα τραγουδούν στα aγγλικά ακούγονται ως καρικατούρες χωρίς να γνωρίζουν καμία επιτυχία. Ακόμη και το πιο γνωστό aγγλόφωνο συγκρότημα, οι Last Drive παίζουν ανάμεσα σε πενήντα φίλους τους.”

Read more ...

Ελληνικό μεταπολεμικό νουάρ ή οι ιστορίες που δε γράφτηκαν...

Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

Αυτό τον καιρό ξαναδιάβαζα βιβλία του Γιάννη Μαρή και παρακολούθησα ξανά τις προσπάθειες μεταφοράς έργων του στο σινεμά (Έγκλημα στα Παρασκήνια, Έγκλημα στο Κολωνάκι κτλ.) Ακόμη και σήμερα, μετά από 25 χρόνια και βάλε που διαβάζω αποκλειστικά αστυνομικό μυθιστόρημα, δεν έχω απάντηση γιατί στην Αθήνα δεν υπήρξε μεγάλη παραγωγή νουάρ μεταπολεμικά. Βιβλία όπως το Έγκλημα του Ψυχικού του Νιρβάνα και ο Κίτρινος Φάκελος του Καραγάτση, απέχουν πολύ από το να είναι αστυνομικά νουάρ.

Read more ...

Fuel Eater: Νέο πόνημα, νέες ιδέες...

Χαμένοι στο δικό τους σύμπαν, οι Fuel Eater στέλνουν τα δικά τους σήματα προς γήινους και εξωγήινους. Έχουν ένα νέο, δεύτερο άλμπουμ και η μετάδοσή του μέσω κοσμικών ακτίνων θα μπορούσε να αποτελέσει ένα φανταστικό μέσον προσέγγισης αιφνιδιάζοντας ευχάριστα τον ακροατή.  Εξάλλου, είναι ζήτημα φαντασίας, όπως όλα. Το Soberian Kinship ακούγεται απνευστί και μέχρις ότου η άκατος των Fuel Eater φτάσει στον προορισμό της για να εξερευνήσει νέα μουσικά τοπία, αρκούμαι να ακούω ξανά και ξανά το δίσκο επειδή τις τελευταίες μέρες διευκολύνει τις πρωινές μου βόλτες στο Λόφο. Και μπορεί οι στίχοι να εκφράζουν ενίοτε μια παρατεταμένη απειλή και η μουσική να πηγάζει μέσα από μια doom/stoner, άκρως επιθετική διάθεση, αλλά οι μεταλλικές κλαγγές, οι οποίες στην ουσία διέπουν το συγκεκριμένο μουσικό έργο, είναι τόσο εύστοχες που μολονότι είσαι βέβαιος πως τις έχεις ξανακούσει χιλιάδες φορές, το Soberian Kinship χρησιμοποιεί ένα μαγικό ραβδί προκειμένου να σε πείσει για το αντίθετο. 

Τρία χρόνια μετά το Centralia, οι Πατρινοί Fuel Eater ετοίμασαν ένα άλμπουμ όπου δεν λείπουν τα κοινωνικά μηνύματα, κάτι σπάνιο για συγκρότημα του είδους, και αυτό σίγουρα είναι ένα ιδιαίτερο θετικό πρόσημο στο σύνολο της δουλειάς τους. Το Merlin’s θεώρησε επιβεβλημένo μια σύντομη, επεξηγηματική προσέγγιση από την ίδια την μπάντα - Γ. Κ. 

Read more ...

Cyclothymics: Aποκλειστική συνέντευξη εν αναμονή του πρώτου τους άλμπουμ...

 Συνέντευξη: apo arm

b/w photos: Elina Panik

«Οι Cyclothymics, ξεκίνησαν ως ένα τρίο το καλοκαίρι του 2014 για group therapy μεταξύ φίλων και το 2015, με κάποιες ανακατατάξεις, γίνανε κουαρτέτο για τα καλά», διαβάζω στο βιογραφικό τους! Αλήθεια λένε, τους γνωρίζω πολλά χρόνια! Επ’ αφορμή του δίσκου που πρόκειται να κυκλοφορήσουν αλλά κι ενός επερχόμενου live στο Αν, τους συνάντησα ένα κυριακάτικο απόγευμα στην Ίντριγκα, έναν χώρο αγαπημένο και οικείο για όλους μας. Μιλήσαμε για πολλά και διάφορα…

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1