• Ντυθείτε και ...ενισχύστε το Merlin's

    Ντυθείτε και ...ενισχύστε το Merlin's


    Μετά την επιτυχία της νέας «μονο-λεξιόν» με το t-shirt, πάνω στο υπέροχο μινιμαλιστικό σχέδιο της Eva M. Grey (Eva M. Grey Designs),αποφασίσαμε να την αναβαθμίσουμε σε «κολεξιόν» με την προσθήκη φούτερ με κουκούλα και κούπας.

    Read More
  • Merlin's Music Box

    Merlin's Music Box



    Το Merlin's Music Box ήταν, είναι και θα είναι ένα φανζίν που κυκλοφόρησε το πρώτο του τεύχος τον Οκτώβριο του 1989 και έκλεισε τον έντυπο κύκλο του το 1995, έπειτα από 26 τεύχη. Ενεργοποιήθηκε εκ νέου την άνοιξη του 2014, αυτή τη φορά ηλεκτρονικά, μέσω του facebook και της ιστοσελίδας του, με σκοπό την παρουσίαση μουσικών σχημάτων και καλλιτεχνών από το χώρο της rock (και όχι μόνον), τη διοργάνωση εκδηλώσεων και, κυρίως, την τέρψη των φίλων του.
  • 1
  • 2
sponsors inExarchia Μετα δεύτερο ΙΝΤΡΙΓΚΑ
  • Ζανκτ Πάουλι: Ποδόσφαιρο και ιδεολογία...

    Ζανκτ Πάουλι: Ποδόσφαιρο και ιδεολογία...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    «Άλλα ποδοσφαιρικά σωματεία δεν δίνουν δεκάρα για τη γνώμη των φιλάθλων τους και αν τα προσεγγίσει μια μεγάλη εταιρεία όπως η Qatar Airways την καλοδέχονται επειδή πιστεύουν ότι θα είναι λάθος αν αρνηθούν. Αν όμως  η Qatar Airways προσεγγίσει τη Ζανκτ Πάουλι, εμείς θα της πούμε σάλτα και γαμήσου»...

    Read More
  • Conny Plank: Ο θόρυβος και οι δυνατότητές του...

    Conny Plank: Ο θόρυβος και οι δυνατότητές του...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Ο Γερμανός Conny Plank είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της μεγάλης σημασίας που έχει ο παραγωγός σε ένα άλμπουμ και, γενικότερα σε ένα ηχογράφημα. Ο Plank υπήρξε θεμέλιος λίθος στη διαμόρφωση του ήχου του krautrock ή «kosmische Musik», όπως ονομάστηκε ένα είδος πειραματικής μουσικής στη ροκ σκηνή της Δυτικής Γερμανίας στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της επομένης.

    Read More
  • Πεθαίνουν στο Τέλος: «Η τέχνη έχει τη δυνατότητα να διαμορφώνει γραμμές άμυνας ή εγρήγορσης, χωρίς αυτό να αντικατοπτρίζεται απαραίτητα στο περιεχόμενο ή τη μορφή της...»

    Πεθαίνουν στο Τέλος: «Η τέχνη έχει τη δυνατότητα να διαμορφώνει γραμμές άμυνας ή εγρήγορσης, χωρίς αυτό να αντικατοπτρίζεται απαραίτητα στο περιεχόμενο ή τη μορφή της...»

    Συνέντευξη στον Αντώνη Ζήβα

    Ανέκαθεν μου άρεσαν τα διαφορετικά κι έξω από τις συνήθεις νόρμες ονόματα συγκροτημάτων. Αν αυτό συνδυάζεται και με καλή μουσική τότε πραγματικά υπάρχει κατά την υποκειμενική μου γνώμη κάτι ξεχωριστό. Μια τέτοια περίπτωση είναι και οι Πεθαίνουν στο Τέλος. Δεν ντρέπομαι να δηλώσω φαν της μπάντας, πράγμα που ενισχύεται τόσο με τη προσωπική γνωριμία που έχω εδώ και πολλά χρόνια με κάποια από τα μέλη της, όσο κι ακόμη περισσότερο από το μουσικό τους παρελθόν. Ένα παρελθόν που έχει χαρίσει καταπληκτικά άλμπουμ και ακόμη περισσότερο φρενήρη , γεμάτα ιδρώτα και μπύρα λάιβ.

    Read More
  • Πολαρόιντ...

    Πολαρόιντ...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας  

    Οι πιο ωραίες αναμνήσεις είναι οι θολές. Δεν θα έπρεπε αλλά ισχύει. Μα οι αναμνήσεις μας είναι το καταφύγιο μέσα στο χωροχρόνο μας, η επιστροφή στην αθωότητα στα παιδικά χρόνια. Η μνήμη είναι η μόνη μας ιδιοκτησία. Η μόνη που επέτρεπε το Κράτος να έχουμε. ´Η μήπως το απαγόρευε και αυτό; Θολές οι όμορφες οι αναμνήσεις λοιπόν, έτσι τις πρέπει, θολές. Σαν τον καθρέφτη που οι υδρατμοί από το καυτό νερό τον θαμπώνουν και το είδωλο αχνοφαίνεται αφήνοντας την αντανάκλαση στην φαντασία. Η έλλειψη διαύγειας της εικόνας σε πλήρη αρμονία με την έλλειψη καθαρής σκέψης. Μια παλιά φωτογραφία. Χωρίς φίλτρα...

    Read More
  • «Ζωντανές» παρακαταθήκες (πρώτο μέρος): Motörhead - «No Sleep ’Till Hammersmith» (Bronze, 1982)

    «Ζωντανές» παρακαταθήκες (πρώτο μέρος): Motörhead - «No Sleep ’Till Hammersmith» (Bronze, 1982)

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    «Είμαστε οι Motörhead και παίζουμε rock and roll!»

    Οι Motörhead είναι μια από τις λίγες μπάντες που κάθε φορά που τις ακούω, το χαμόγελο που χαράζεται στο πρόσωπό μου είναι πλατύτερο από το συνηθισμένο. Περιττό, λοιπόν, να αναφέρω (που το αναφέρω) ότι εκείνη, η πρώτη συναυλία τους που παρακολούθησα στο Σπόρτινγκ το 1988 χάρη στη γενναιοδωρία του Μιχάλη και του Βασίλη ήταν μια από τις top-3 rock and roll βραδιές της ζωής μου (οι άλλες δυο ήταν των Birthday Party, επίσης στο Σπόρτινγκ, και των Mano Negra στο Ρόδον). Επομένως, μου φαίνεται πολύ φυσικό να ξεκινήσω την περιήγηση στα αγαπημένα μου live άλμπουμ με το No Sleep ’Till Hammersmith, το πρώτο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν οι Motörhead και τον μοναδικό δίσκο του βρετανικού συγκροτήματος που καρφώθηκε στο νούμερο 1 του καταλόγου επιτυχιών της πατρίδας του την πρώτη κιόλας εβδομάδα της κυκλοφορίας του.

    Read More
  • Mike’s puzzle: Από τους Flowers of Romance και τους Nexus στους New Zero God και πάλι πίσω...

    Mike’s puzzle: Από τους Flowers of Romance και τους Nexus στους New Zero God και πάλι πίσω...

    Μια αναδρομή στις μουσικές αναζητήσεις του Μιχάλη Πούγουνα από τη Φαίη Φραγκισκάτου με αφορμή την εμφάνιση των New Zero God στο An club στις 01/10/2022

    Oι Flowers of Romance ήταν ίσως η πιο ξεχωριστή μπάντα αυτής της πόλης στο φάσμα του λεγόμενου post punk. Δημιουργήθηκαν το 1981, ξεκίνησαν να ηχογραφούν το 1986 και το 1990 κυκλοφόρησαν με τη σφραγίδα της Wipe Out Records το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο Dorian Grey, με μια ηχητική χροιά που, δίχως να μπαίνει σε καλούπι, διατηρούσε τις goth επιρροές. Η υποδοχή του άλμπουμ από κοινό και κριτικούς ήταν θετική και οι Flowers έκανα μερικές εμφανίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το 1992 ακολούθησε ένα Ε.Ρ. με τίτλο Love Means Death ενώ τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε το άλμπουμ τους με τίτλο Pleasure and The Pain με κεντρικό άξονα το αέναο παιχνίδισμα μεταξύ έρωτα και θανάτου μέσα από τον συνδετικό κρίκο του ανθρώπινου πόνου που συνδέει όλα τα στάδια της ανθρώπινης ύπαρξης.

    Read More
  • Thee Holy Strangers –

    Thee Holy Strangers – "Diary Of The Shadow" (LP/CD/digital, Inner Ear Records 2022)

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    φωτογραφία: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (QoQ Photography)

    Στο σημερινό αστικό τοπίο των μητροπόλεων, ανάμεσα στη διαρκή κίνηση λαμαρινών και ανθρώπων, υπάρχουν οι άνθρωποι-σκιές. Άνθρωποι με βλέμμα λίγο χαμένο, άνθρωποι μοναχικοί που περπατούν με σκυμμένο το κεφάλι. Άνθρωποι που μοιάζουν απόμακροι, άνθρωποι αόρατοι που οι περισσότεροι δεν τους δίνουν σημασία όταν περνούν από δίπλα τους, θαρρείς και δεν υπάρχουν. Άνθρωποι που οι άλλοι θα τους κοιτάξουν με απαξιωτική ματιά και, ακόμη περισσότερο, αποστρέφοντας τα μάτια τους από αυτούς. Άνθρωποι που αν μπεις στον κόπο να τους χαρίσεις ένα βλέμμα, θα τους δεις να ατενίζουν το κενό, να βρίσκονται σε έναν κόσμο δικό τους, βυθισμένοι στις σκέψεις τους, μελαγχολικοί, αργοσέρνοντας το βήμα τους. Άνθρωποι που είτε από επιλογή, είτε από έναν εσωτερικό εγκλωβισμό θα είναι πάντα μόνοι, ακόμα κι όταν βρίσκονται σε μια παρέα...

    Read More
  • Stevie Ray Vaughan (3 Οκτωβρίου 1954 – 27 Αυγούστου 1990): Μια σύντομη αλλά γόνιμη διαδρομή...

    Stevie Ray Vaughan (3 Οκτωβρίου 1954 – 27 Αυγούστου 1990): Μια σύντομη αλλά γόνιμη διαδρομή...

    Θα έλεγε κανείς ότι ο Stevie Ray Vaughan έφτασε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή για να αναζωογονήσει το ηλεκτρικό blues σε μια εποχή, στα τέλη της δεκαετίας του '70 και στις αρχές της επομένης, όταν οι μεγάλοι του blues είχαν σχεδόν ξεχαστεί και το hair metal, με τις λακ και στα σπάντεξ του, είχε αρχίσει να κατακλύζει τον μουσικό βιότοπο με κιθαρίστες που προσπαθούσαν (ως επί το πλείστον, μάταια) να ανακαλέσουν το πνεύμα του Jimi Hendrix. Ο Stevie Ray όμως ήταν διαφορετικός. Όσο κι αν λάτρευε τον Jimi, όσο κι αν αισθανόταν έντονα την επιρροή του στα δάχτυλά του, κοιτούσε ακόμα πιο πίσω αντλώντας ιδέες από τους Muddy Waters, Albert King, Freddie King, Chuck Berry, Lonnie Mack και Otis Rush, ενώ ενσωμάτωνε στο στυλ του ιδέες από τον Django Reinhardt, τον Kenny Burrell και τον Wes Montgomery. Και δεν ντρεπόταν να το ομολογεί...

    Read More
  •  «Το '78 με κάποιους φίλους»: Ο Βασίλης Σπυρόπουλος μιλάει στο Merlin's για την ηχογράφηση του «Φλου» και την εποχή του...

    «Το '78 με κάποιους φίλους»: Ο Βασίλης Σπυρόπουλος μιλάει στο Merlin's για την ηχογράφηση του «Φλου» και την εποχή του...

    (Πάνω σε μια ιδέα της Φαίης Φραγκισκάτου)

    Υπάρχουν δίσκοι που κάθε νότα τους είναι μια συμπύκνωση και μια παρακαταθήκη. Που στα αυλάκια τους εκφράζουν ότι έχει προηγηθεί και αφομοιωθεί και την ίδια στιγμή ενεργοποιούν τη φαντασία του μέλλοντος, θέτοντας τα όρια με τα οποία θα «παίξουν» οι μουσικοί που θα ακολουθήσουν στο συγκεκριμένο είδος. Αποτυπώνουν αβίαστα το κλίμα μιας εποχής καθώς οι δημιουργοί τους λειτουργούν σαν δίαυλοι της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, όπως ορίζεται τη στιγμή που το παλιό αναμετριέται με το νέο. Αναδύονται σχεδόν σιωπηλά, διαχειρίζονται με λεπτότητα και επίγνωση τον πόνο και τις ελπίδες της γενιάς που τους έπλασε και στη συνεχίζουν την πορεία τους μέσα στον χρόνο σχεδόν άφθαρτοι, ασφαλείς μέσα στην πανοπλία της αυθορμησίας που τους γέννησε.

    Read More
  • Elliot Smith: Επιτυχία και συντριβή...

    Elliot Smith: Επιτυχία και συντριβή...

    Γράφει ο Προκόπης Σαμαρτζής

    Η τέχνη του και η μουσική του συνδύαζαν τον παράδεισο και την προσωπική του κόλαση, αποδεικνύοντας ακόμα μια φορά ότι μάλλον δεν υπάρχει μεγάλος καλλιτέχνης χωρίς προσωπική κόλαση. Παιδί χωρισμένων γονιών, από μικρός βρήκε ανακούφιση ακούγοντας δίσκους των Beatles, του Dylan, της Nico, του Nick Drake, των Clash, των Television, και στις σελίδες των βιβλίων του Samuel Beckett και του Dostoyevsky. Τελικά τον κέρδισε η μουσική και ήρθε σε επαφή με την hardcore σκηνή του Portland δημιουργώντας τους Heatmiser το 1991. Κυκλοφόρησε μαζί τους τρεις δίσκους αλλά ο θάνατος του Kurt Cobain των Nirvana το 1994 τον συγκλόνισε σε βαθμό που δεν ήθελε πλέον να παίζει σε μπάντα και έτσι αποφάσισε να ακολουθήσει το μοναχικό δρόμο του τραγουδοποιού.

    Read More
  • Εξάρχεια: 45 χρόνια πολιορκία, «αρετή» και αστυνομική βία...

    Εξάρχεια: 45 χρόνια πολιορκία, «αρετή» και αστυνομική βία...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    φωτογραφίες: Τατιάνα Μπόλαρη / Ευρωκίνηση

    Μέχρι και πριν περίπου επτά χρόνια,τα Εξάρχεια ήταν μια από τις πιο ζωντανές γειτονιές του κέντρου της Αθήνας, όπου οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νύχτας οι κάτοικοι και οι επισκέπτες κυκλοφορούσαν αμέριμνοι ακόμη και τις πιο προχωρημένες ώρες χωρίς να νιώθουν ότι κινδυνεύουν. Μοναδική εξαίρεση αποτελούσαν ως τότε οι ώρες που οι συνήθεις ρυθμοί της περιοχής παραβιάζονταν από τους «εξωτερικούς εισβολείς» των ΜΑΤ της ΕΛΑΣ. τα οποία αντιμετώπιζαν τους Εξαρχειώτες (γηγενείς και επισκέπτες), με πρότυπο τη συμπεριφορά του ισραηλινού στρατού στη κατεχόμενη Λωρίδα της Γάζας. Τα μετέπειτα χρόνια αυτό άλλαξε μιας και εκτός των κατασταλτικών μηχανισμών του Κράτους στη περιοχή εγκαταστάθηκαν με τη προτροπή και την υπόγεια αρωγή του κράτους και διάφοροι ναρκέμποροι και άλλα λούμπεν άτομα σε σημείο εκεί που κάποτε η γειτονιά ήταν ασφαλής να υπάρχει ειδικά τις νυχτερινές ώρες τόσο ο κίνδυνος να σε ληστέψουν ή αν είσαι γυναίκα ακόμη και να σε βιάσουν. Αυτό δεν αποτελεί φυσικά κάποιου είδους κριτική προς τα υποκείμενα που ζουν εκεί ούτε φυσικά και για την ίδια τη περιοχή αφού όπως είπα όλα αυτά έγιναν υπό τη σκέπη του Κράτους. Ενός Κράτους που όπως θα διαβάσετε παρακάτω χρησιμοποιούσε και χρησιμοποιεί από τις

    Read More
  • Ανέστης Δελιάς: «Ένας άγγελος πεταμένος στα σκουπίδια...»

    Ανέστης Δελιάς: «Ένας άγγελος πεταμένος στα σκουπίδια...»

     
    Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1912 και ήρθε στην Ελλάδα μετά την μικρασιατική καταστροφή. Ο Ανέστης (ή Ανέστος) Δελιάς πρωτοεμφανίζεται στα στέκια του Πειραιά το 1928 παίζοντας κιθάρα στην παρέα του Μπάτη, του Μάρκου, του Στράτου και άλλων Πειραιωτών ρεμπέτηδων. Από το 1930, έπειτα από προτροπή του Μάρκου, θα παρατήσει την κιθάρα και θα πιάσει το μπουζούκι. Πολύ γρήγορα θα εξελιχτεί σε δεινό παίχτη και θα συμμετέχει στην «Τετράδα του Πειραιά», την πρώτη αμιγώς μπουζουξίδικη λαϊκή ορχήστρα. 

    Read More
  • Βίαιοι, Βρώμικοι και Κακοί (

    Βίαιοι, Βρώμικοι και Κακοί ("Brutti Sporchi E Cattivi", Ettore Scola, 1976)...

     
    Ο Scola οπλίζεται με τον παροιμιώδη αμοραλισμό των σπαγγέτι γουέστερν και την ιταλική κωμωδία και ρίχνει μια στο δόξα πατρί του ιταλικού νεορεαλισμού θάβοντάς τον για πάντα. Η Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη (η ταινία-γέννηση του ιταλικού νεορεαλισμού του 1945 απ’ τον Roberto Rossellini) τώρα είναι μια μεγάλη πρωτεύουσα και η κοινωνία του Κλέφτη των Ποδηλάτων μεταφέρεται πλέον στις παρυφές της ξεχνώντας για πάντα την οποιαδήποτε ηθική της. Το τελικό αποτέλεσμα βρωμάει και ζέχνει από μίλια μακρυά. Όπως ακριβώς τα πάντα βρωμάνε σ’αυτό το φτωχομαχαλά στην άκρη της Ρώμης. Τίποτα δε μένει όρθιο σ’αυτή τη μικροκοινωνία που όλα κυλούν αργά, βασανιστικά χωρίς καμιά ελπίδα. Η περιφερειακή λεωφόρος που χωρίζει τη γειτονιά απ’τη μαγική πρωτεύουσα είναι το ανθρώπινο σύνορο που χωρίζει τους δυο κόσμους που δεν έχουν τίποτα κοινό.
  • Μια κραυγή, μια ταινία, ένα τραγούδι για τον George Floyd...

    Μια κραυγή, μια ταινία, ένα τραγούδι για τον George Floyd...

    Έχουν περάσει δύο χρόνια από τη δολοφονία του George Floyd και τις τεράστιες σε όγκο διαδηλώσεις σ’ όλο τον κόσμο κατά της αστυνομικής βίας.  Ήταν 25 Μαΐου του 2020, όταν ο - για τους φίλους και γνωστούς του- «Big» Floyd άφηνε την τελευταία του πνοή με βασανιστικό τρόπο, ασφυκτιώντας για οχτώ λεπτά κάτω από το γόνατο του αστυνομικού Derek Chauvin. Λίγα λεπτά νωρίτερα είχε κατηγορηθεί ότι χρησιμοποίησε ένα πλαστό χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων στο κατάστημα Cup Foods. Το βίντεο που κατέγραψε τη δολοφονία του και μέσα σε λίγες ώρες κυκλοφόρησε παντού, ήταν ένα βίαιο σοκ για όλο τον πλανήτη και δεν έμεινε αναπάντητο. Οι κινητοποιήσεις κατά της αστυνομικής βίας και του ρατσισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και αλλού υπήρξαν άμεσες. Το κίνημα Black Lives Matter με την εξεγερμένη παρουσία του, ξύπνησε μνήμες αντίστασης σε μία ρατσιστική Αμερική, που όπως έχει φανεί τα τελευταία χρόνια, μόνο παρελθόν δεν αποτελεί.

    Read More
  • Kevin Haskins: Μια κάπως παλιότερη (αλλά αποκλειστική) συνέντευξη με τον ντράμερ των Bauhaus...

    Kevin Haskins: Μια κάπως παλιότερη (αλλά αποκλειστική) συνέντευξη με τον ντράμερ των Bauhaus...

    Αποκλειστικά συνέντευξη: Μιχάλης Πούγουνας

     Όταν εκείνο το Σάββατο 14 Μαΐου του 1983 οι Bauhaus επισκέφθηκαν την Αθήνα για την μια και μοναδική τους συναυλία στο Σπόρτινγκ, εκπληρώθηκε ένα μεγάλο μου όνειρο. Βλέποντας τον Peter Murphy να περνά πάνω από το γυμνό του στήθος μια λεπτή σωλήνα φωτισμού σαν λάμπα φθορίου που πλημμύρισε το αδύνατο σώμα του με πράσινο φως, μου φάνηκε ότι μπορούσα να διακρίνω τον σκελετό του.

    Read More
  • «Raw Power»: Η παρακμή του δυτικού πολιτισμού τυπωμένη σε βινύλιο...

    «Raw Power»: Η παρακμή του δυτικού πολιτισμού τυπωμένη σε βινύλιο...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

    Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί υπάρχουν μπάντες ή καλλιτέχνες που οι περιοδείες τους ξεπουλούν ακόμα, ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο και φανατίζουν τον κόσμο για τη μουσική τους έπειτα από 50 χρόνια καριέρας; Μιλώντας προσωπικά, αισθάνομαι ότι μερικά έργα είναι διαχρονικά, αλλά πέρα από τις ηχογραφήσεις σε στούντιο η απόλυτη κρίση γίνεται πάνω στη σκηνή… Έτσι λοιπόν δεν μου προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια οι Kiss έχουν τόσους πολλούς θαυμαστές αφού όταν τους είδα «ζωντανά» διαπίστωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει να είσαι μοναδικός στο είδος σου. Γνώρισα το θεατρικό rock στη συναυλία του Alice Cooper, ενώ όταν είδα τον Iggy πάνω στη σκηνή κατάλαβα  τι σημαίνει επαναστατικό και επικίνδυνο rock and roll…

    Read More
  • Kyuss: 30 χρόνια «Blues for the Red Sun»...

    Kyuss: 30 χρόνια «Blues for the Red Sun»...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας

    Ανάθεμα εκείνα τα nineties! Όλοι εκθειάζουν τα seventies, τον χαρακτηριστικό ζεστό ήχο, την αναλογική αύρα, την ατμόσφαιρα, τα ναρκωτικά… Από κοντά, όλοι εκείνοι που λατρεύουν τα eighties επειδή ήταν η εποχή όπου το heavy metal τα είχε πάρει όλα σβάρνα και τίποτε δεν φαινόταν ικανό να το σταματήσει… Τα πράγματα τελικά μάλλον εξελίχθηκαν διαφορετικά, αλλά τα nineties είναι πάντα μια περίοδος όπου λίγοι θεωρούν πως ήταν κάτι σημαντικό ή σπουδαίο. Παπάρια!

    Read More
  • Spike Jones, ο Αμερικανός που έκανε (εμμέσως) τους Έλληνες να ξεκαρδίζονται...

    Spike Jones, ο Αμερικανός που έκανε (εμμέσως) τους Έλληνες να ξεκαρδίζονται...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Όλοι μας έχουμε γελάσει με τα ηχητικά εφέ των ταινιών του Θανάση Βέγγου. Τα περισσότερα, όπως η «Οβερτούρα του Γουλιέλμου Τέλλου» ήταν παρμένα από δίσκους του Αμερικάνου μουσικού Spike Jones και της ορχήστρας του. Ο Spike Jones ειδικευόταν σε παρωδίες επιτυχιών της εποχής (οι επιτυχίες του ξεκινούν τη δεκαετία του 1940) αλλά και κομματιών κλασικής μουσικής. Στα τραγούδια που παρωδούσε με την ορχήστρα του, τους Spike Jones and His City Slickers, χρησιμοποιούσε πυροβολισμούς, σφυρίχτρες, κουδούνες, λόξιγκες, ρεψίματα και παράξενα και κωμικά φωνητικά.

    Read More
  • Ακούστε το

    Ακούστε το "A Star is A Star", το πρώτο τραγούδι από το νέο άλμπουμ των Thee Holy Strangers που κυκλοφορεί στις 9 Σεπτεμβρίου...

    Έξι χρόνια μετά το ντεμπούτο άλμπουμ τους, οι Thee Holy Strangers επανέρχονται στη δισκογραφία με το δεύτερο LP τους, ένα Ημερολόγιο της Σκιάς. Με νέα σύνθεση και νέα αρχιτεκτονική στον ήχο τους, καταθέτουν επτά μαρτυρίες μιας αβέβαιης εποχής και ιχνηλατούν τα αποτυπώματα που αφήνει. Αντλώντας στοιχεία από την αστείρευτη δεξαμενή του rock’n’roll, της soul και της folk στήνουν τραγούδια για το σήμερα που μιλάνε για την παραίτηση και την ανθεκτικότητα, το σκοτάδι και το φως, τη θλίψη και την ελπίδα. 

    Read More
  • Propaganda: “Αγρανάπαυση” (Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες)

    Propaganda: “Αγρανάπαυση” (Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες)

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Πριν αρκετά χρόνια και συγκεκριμένα στη πρώτη δεκαετία του αιώνα που διανύουμε δύο-τρεις άνθρωποι με εργαλεία τους μουσικά όργανα, ήχους και λούπες, έμμετρους και άμετρους στίχους αποφάσισαν να δώσουν μορφή στην ανάγκη και την επιθυμία τους για ελεύθερη έκφραση και δημιουργία. Έτσι, γεννήθηκαν οι Propaganda. Το σχήμα είναι ένα από τα πρώτα αμιγώς αναρχικά πολιτικά και εμπράκτως diy hip-hop σχήματα του αθηναϊκού αστικού ιστού και μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει επτά ολοκληρωμένες δισκογραφικές δουλειές ,πάντα μέσα από το πολιτικά diy πρίσμα που σημαίνει ότι δεν πρόκειται να βρείτε τη δισκογραφία τους σε κάποιο κατάστημα παρά μόνο σε καταλήψεις και αυτοοργανωμένους χώρους και πάντα με προαιρετικό αντίτιμο.

    Read More
  • Fantastic Negrito: O θαυμαστός κόσμος του Xavier Amin Dphrepaulezz...

    Fantastic Negrito: O θαυμαστός κόσμος του Xavier Amin Dphrepaulezz...

    Συνέντευξη: Μιχάλης Λημνιός (blues.gr)|

    (Μετάφραση: Κατερίνα Λευκίδου)

    Ο Fantastic Negrito είναι ένας πολυβραβευμένος καλλιτέχνης, ο οποίος άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί ως μουσικό φαινόμενο, καθώς φαίνεται ότι ήρθε για να δώσει το φιλί της ζωής στα πολυαγαπημένα του blues, επαναπροσδιορίζοντας, μέσα από το εμπνευσμένο και ιδιοφυές παίξιμό του, τον ήχο ολόκληρου του είδους. O Xavier Amin Dphrepaulezz εμφανίστηκε στα μουσικά δρώμενα το 1996, κυκλοφορώντας ως Xavier το άλμπουμ X Factor, τιμώντας την αγάπη του για την ακμάζουσα rnb σκηνή, λοξοκοιτάζοντας πάντοτε προς τις blues και funk ρίζες του. Μεσολάβησαν πολλά χρόνια μέχρι να επανέλθει στο μουσικό προσκήνιο το 2014 κι ανάμεσα τους ένα σχεδόν θανατηφόρο δυστύχημα που τον άφησε σε κώμα για τρεις εβδομάδες, γεγονός που συνετέλεσε στην πολυετή αποχή του.

    Read More
  • Ο μύθος και το μεγαλείο του διαχρονικού σάουντρακ

    Ο μύθος και το μεγαλείο του διαχρονικού σάουντρακ "Blade Runner" του Βαγγέλη Παπαθανασίου...

    Γράφει ο Nick Soulsby (Μετάφραση: Ειρήνη Πολίτου)

    Δεδομένης της επίδρασης και της διαρκούς γοητείας του πρωτότυπου, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το σάουντρακ του Blade Runner 2049 θα ήταν μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της νέας ταινίας. Παρακάμπτοντας αυτή τη διαμάχη, ο Nick Soulsby αποτίνει φόρο τιμής στη μουσική ιδιοφυΐα και τη μυθολογικών διαστάσεων λατρεία του αρχικού σάουντρακ του Βαγγέλη Παπαθανασίου από το 1982, το οποίο αναμφισβήτητα παραμένει η μεγαλύτερη μουσική επένδυση στην ιστορία των ταινιών επιστημονικής φαντασίας.

    Read More
  • The Chameleons: Αποκλειστική συνέντευξη του Mark Burgess, τραγουδιστή και μπασίστα της θρυλικής μπάντας από το Μάντσεστερ...

    The Chameleons: Αποκλειστική συνέντευξη του Mark Burgess, τραγουδιστή και μπασίστα της θρυλικής μπάντας από το Μάντσεστερ...

    Συνέντευξη: Μιχάλης Πούγουνας

    Όλοι μας έχουμε κάποια άλμπουμ που τα ακούμε νοσταλγικά. Η βελόνα του πικάπ αγγίζει το βινύλιο και φεύγουμε για ένα ταξίδι στο παρελθόν. Ένα από αυτά τα άλμπουμ είναι για μένα το Script of the Bridge που κυκλοφόρησαν οι Chameleons το 1983. Ανήκει σε μια ομάδα δίσκων του post punk οι οποίοι με επαναφέρουν στο σκοτεινό εφηβικό δωμάτιό μου που φώτιζαν τα πορτοκαλί φώτα του δρόμου καθώς έμπαιναν από το παράθυρο. Οι Sound, οι Joy Division, οι πρώιμοι U2 των δυο τριών πρώτων δίσκων, οι Cure, οι Bauhaus, οι Siouxsie & the Banshees. Κι όταν πριν μερικές εβδομάδες με ρώτησαν αν θα ήθελα να κάνω μια συζήτηση με τον Mark Burgess των Chameleons για την εκπομπή μου και για το Merlin's, άδραξα την ευκαιρία να μάθω κάτι ακόμα από αυτόν.

    Read More
  • "Ahead" από τους Dead Sidewalkers: τραγούδια που ανήκουν σε κάθε εποχή, στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας και παρεμβαίνουν οι Dead Sidewalkers

    Έχοντας ακούσει τα περισσότερα τραγούδια του Ahead, του πρώτου άλμπουμ των Dead Sidewalkers, εδώ και κάμποσους μήνες όταν η μπάντα βρισκόταν ακόμα στο στάδιο της προετοιμασίας του, ήμουν απολύτως σίγουρος για το τελικό αποτέλεσμα. Δέκα κομμάτια εμποτισμένα από κλασικό street-punk - τι άλλο μπορεί να ζητήσει κανείς για τα ταξίδια του; Οι Dead Sidewalkers κρατούν ψηλά τη σημαία ενός είδους διανθίζοντάς το με ροκαμπιλιές, θυμωμένες γκαραζιές και old school punk για να προσφέρουν στον ακροατή τη μέγιστη ακροαστική απόλαυση με έναν ήχο που παίρνει σβάρνα τα ηχεία φέρνοντας το αθηναϊκό κουαρτέτο ολοζώντανο στο σαλόνι του.

    Read More
  • Party Dozen: Παραλογισμός και αυτοσχεδιασμός για σαξόφωνo και τύμπανα...

    Party Dozen: Παραλογισμός και αυτοσχεδιασμός για σαξόφωνo και τύμπανα...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    "Κάνε ό,τι γουστάρεις αρκεί να μην είσαι μαλάκας". Αυτό είναι το motto των Party Dozen ενός σχετικά φρέσκου ντουέτου από το Σίδνεϊ. Η Kirsty Tickle (σαξόφωνο) και ο Jonathan Boulet (κρουστά και σάμπλερ) ένωσαν τις δυνάμεις τους το 2017 και κερδίζουν συνεχώς έδαφος στη χώρα τους και, πλέον, και στο εξωτερικό, έχοντας στα σκαριά το τρίτο άλμπουμ τους που θα κυκλοφορήσει τον Ιούλιο του 2022 με τίτλο The Real Work. Ένα σαξόφωνο, ένα σετ από τύμπανα και ξέφρενοι αυτοσχεδιασμοί και πειραματισμοί φαίνεται πως αρκούν και περισσεύουν για τις εμπρηστικές εμφανίσεις των Party Dozen και για να περιοδεύουν με εκρηκτικά  ονόματα όπως οι Viagra Boys, οι LIARS και οι Tropical Fuck Storm κλέβοντας κάπου κάπου την παράσταση. 

    Read More
  • Οι Chrisma, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και το... κινέζικο εστιατόριό τους...

    Οι Chrisma, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και το... κινέζικο εστιατόριό τους...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Διαβάζοντας για τον θάνατο του γνωστού συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου πριν μερικές μέρες θυμήθηκα την ιστορία του δίσκου των Chrisma Chinese Restaurant που κυκλοφόρησε το 1977 από την Polydor (στην εταιρεία που λίγο αργότερα θα ηχογραφούσε και ο ίδιος ο Παπαθανασίου). Οι Chrisma ήταν ένα Ιταλικό synth-punk ντουέτο που ξεκίνησαν στο Μιλάνο το 1976.  Τη σύνθεσή τους αποτελούσαν ο Maurizio Arcieri (απεβίωσε το 2015) και η σύζυγός του Christina Moser ενώ το όνομα του συγκροτήματος ήταν ένας συνδυασμός των μικρών ονομάτων τους.

    Read More
  • Οι Planet None από τα Χανιά συστήνονται στο  Merlin's και στον κόσμο του...

    Οι Planet None από τα Χανιά συστήνονται στο Merlin's και στον κόσμο του...

    Είμαστε οι Planet None, ένα τετραμελές heavy rock crossover συγκρότημα από τα Χανιά της Κρήτης. Αρχικά ξεκινήσαμε ως πενταμελές σχήμα  το 2017 κάνοντας διασκευές κομματιών που μας άρεσαν και ύστερα από μερικές αλλαγές στη σύνθεσή μας έχουμε καταλήξει  από το 2019 ως σήμερα οι εξής: Λεωνίδας (φωνητικά), Ανδρέας (κιθάρα), Νικόλας (μπάσο) και Κυριάκος (τύμπανα)...

    Read More
  • Οι Beatles και ο Jimmie Nicol: Όσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή....

    Οι Beatles και ο Jimmie Nicol: Όσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή....

     
    Όλοι γνωρίζουμε τους Beatles ως κουαρτέτο. Κοιτάξτε όμως τη φωτογραφία. Ποιος μοιάζει να λείπει; Στη συγκεκριμένη περίπτωση λείπει ο Ringo, ωστόσο υπήρξαν κι άλλοι μουσικοί που πέρασαν από τις γραμμές τους με πιο ξεχωριστή περίπτωση, για εμένα τουλάχιστον, αυτή του Jimmie Nicol...

    Read More
  • Στιγμιότυπο: Γνώρισα τον Link Wray στα 18 μου...

    Στιγμιότυπο: Γνώρισα τον Link Wray στα 18 μου...

    Γνώρισα τον Link Wray στα 18 μου. Πήγα να τον δω παρέα με ένα φίλο να παίζει σε ένα λονδρέζικο στέκι που λέγεται Τhe Venue. Μετά τη συναυλία μείναμε εκεί να πίνουμε μέχρι να κατεβάσουν τα ρολά στο μπαρ...

    Read More
  • «You talkin' to me?»: Η θρυλική ατάκα του Robert de Niro και η ιστορία πίσω από αυτήν...

    «You talkin' to me?»: Η θρυλική ατάκα του Robert de Niro και η ιστορία πίσω από αυτήν...

    «You talkin' to me?» H ατάκα του «ταξιτζή» Robert de Niro σίγουρα είναι από τις διασημότερες στον κόσμο της Έβδομης Τέχνης και όπως έχει ομολογήσει ο σεναριογράφος του αριστουργήματος του Martin Scorsese, Paul Schrader, «Είναι ό,τι καλύτερο στην ταινία και δεν το έγραψα εγώ». Στην ουσία, ο de Niro αυτοσχεδίασε ολόκληρο τον παρανοϊκό του μονόλογο, αλλά η συγκεκριμένη ιστορική φράση των τεσσάρων λέξεων δεν ανήκε σε αυτόν αλλά ήταν εμπνευσμένη –αν αγαπάτε τον θεό σας– από τον… Bruce Springsteen!

    Read More
  • Ζαζού: Οι αντιφασίστες επαναστάτες «ρόκερ» της Γαλλίας στον καιρό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου...

    Ζαζού: Οι αντιφασίστες επαναστάτες «ρόκερ» της Γαλλίας στον καιρό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου...

    Κόβει και ράβει ο Γιάννης Καστανάρας 

    Στις 27 Μαρτίου 1942, η εγκάθετη γαλλική κυβέρνηση του Βισύ με επικεφαλής τον δοσίλογο και πρώην «ήρωα» του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στρατηγό Φιλίπ Πεταίν, συνεργαζόταν μέσω τους ψευδοκράτους της με τους Ναζί κατακτητές και εξέδωσε το «διάταγμα για τα κουρεία» απαιτώντας από τους κουρείς και τους κομμωτές να συγκεντρώνουν τα κομμένα μαλλιά και να τα δωρίζουν στη ναζιστική πολεμική προσπάθεια για να κατασκευάζονται... παντόφλες και πουλόβερ. 

    Read More
  • Black Sabbath: Αναμνήσεις από μια Τεχνολογική Έκσταση...

    Black Sabbath: Αναμνήσεις από μια Τεχνολογική Έκσταση...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Καλώς ή κακώς, όλοι μας έχουμε κάποια συγκεκριμένα άλμπουμ που ακούγαμε όταν ήμασταν παιδιά και όποτε μας πιάνει καμιά νοσταλγική διάθεση τα βάζουμε για να τα ξανακούσουμε. Για μένα, ένα από αυτά είναι το Technical Ecstasy των Black Sabbath, ο δεύτερος ή τρίτος δίσκος που αγόρασα στην ζωή μου (ο πρώτος ήταν το Genesis Live του 1973, ενώ το Technical Ecstasy το αγόρασα μαζί με το Greatest Hits των Abba – θέλω να πιστεύω ότι ψαχνόμουν ακόμη λόγω ηλικίας). Φαντάζομαι ότι όλα αγοράστηκαν την ίδια χρονιά, άντε να τα είχα αγοράσει με διαφορά ενός έτους. Εκείνη την εποχή είχα ένα Philips πικάπ των γονιών μου, με το ηχείο στο καπάκι που έκλεινε και γινόταν βαλιτσάκι αλλά αυτό που συνήθως κάναμε τα παιδιά της ηλικίας μου εκείνη την εποχή, ήταν να πηγαίνουμε σε κάποιο δισκοπωλείο και να ζητάμε να μας γράφουν σε κασέτες είτε επιλογές τραγουδιών από διάφορα άλμπουμ, είτε ολόκληρους δίσκους. TDK, BASF, Maxell, ήταν κάποιες από τις μάρκες. Εξήντα, ενενήντα, εκατόν είκοσι λεπτών, απλές, χρωμίου ή σιδήρου για καλύτερη πιστότητα…

    Read More
  • Σύντομο κείμενο για τη Σφαγή του Λάντλοου και δυο κατατοπιστικά ντοκιμαντέρ που πρέπει να παρακολουθήσετε οπωσδήποτε...

    Σύντομο κείμενο για τη Σφαγή του Λάντλοου και δυο κατατοπιστικά ντοκιμαντέρ που πρέπει να παρακολουθήσετε οπωσδήποτε...

    Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης 

    Από το 1870 και μετά στις ΗΠΑ κυριαρχούσε οικονομική, πολιτική και κοινωνική αστάθεια. Από την μία, υπήρχε έντονο ενδιαφέρον στους εργάτες για τις σοσιαλιστικές και τις αναρχικές ιδέες με αποτέλεσμα την μεγάλη εργατική εξέγερση του 1877, τα γεγονότα στο Σικάγο την Πρωτομαγιά του 1886, την απεργία Pullman το 1894, καθώς και τις αιματηρές απεργίες των ανθρακωρύχων στις δυτικές περιοχές των ΗΠΑ το 1890. Από την άλλη, με την καταστολή να εντείνεται, πολλά από τα συνδικάτα που συμμετείχαν στην καθεστωτική Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας (American Federation of Labour) -κάτι αντίστοιχο με την ΓΣΕΕ- επέλεξαν τον δρόμο της υποταγής, τον συντηρητισμό, τα κλαδικά μικροσυμφέροντα, και τον αποκλεισμό γυναικών, μαύρων και άλλων εθνικών ομάδων.

    Read More
  • Η «Ντοπαμίνη» του Κωνσταντίνου Τσάβαλου:  Μια σύγχρονη εσωτερική Οδύσσεια...

    Η «Ντοπαμίνη» του Κωνσταντίνου Τσάβαλου: Μια σύγχρονη εσωτερική Οδύσσεια...

    Γράφει ο Βαγγέλης Χαλικιάς

    Η Ντοπαμίνη του Κωνσταντίνου Τσάβαλου (εκδόσεις Βακχικόν) κυκλοφόρησε σχεδόν πριν ένα χρόνο και εγώ την είχα στη βιβλιοθήκη μου από την πρώτη σχεδόν στιγμή της εμφάνισής της στα βιβλιοπωλεία. Επειδή όμως οι καιροί δεν είναι και οι καλύτεροι, αντί να τη «δοκιμάσω» τότε αρκέστηκα, στα σιγουράκια μου για να διατηρήσω την ψυχική μου ηρεμία. Οπότε, Ferey, Kerr, Attia, Fallada και, φυσικά, αρκετά βιβλία για μουσική, και… άσε τον Τσάβαλο και μερικούς άλλους για… όποτε.

    Read More
  • Πάβελ Ζαρούτσκι: Ένας Ρώσος ποιητής και καλλιτέχνης που αγαπάει την ελληνική ποίηση, μιλάει για τη σημερινή κατάσταση στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας του και για τον πόλεμο του Πούτιν...

    Πάβελ Ζαρούτσκι: Ένας Ρώσος ποιητής και καλλιτέχνης που αγαπάει την ελληνική ποίηση, μιλάει για τη σημερινή κατάσταση στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας του και για τον πόλεμο του Πούτιν...

    Συνέντευξη: Αντώνης Ζήβας

    Photos: Olga Zykova, Roman Belorutsky

    Ο Πάβελ Ζαρούτσκι είναι Ρώσος ποιητής, μεταφραστής και μουσικός. Γεννήθηκε το 1988 στην Αγία Πετρούπολη (τότε Λένινγκραντ). Έχει μεταφράσει στα ρωσικά Έλληνες ποιητές όπως ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο Αντρέας Παγουλάτος, ο Δημοσθένης Αγραφιώτης, η Έρση Σωτηροπούλου, ο Βασίλης Αμανατίδης κ.α. Το 2018, ως ανθολόγος κι ένας από τους μεταφραστές από τα ρωσικά, προετοίμασε την Ανθολογία Νέων Ρώσων Ποιητών για τις Εκδόσεις Βακχικόν. Τα δικά του, κυρίως οπτικά, ποιήματα έχουν δημοσιευτεί στα ρωσικά, αγγλικά, ελληνικά και σουηδικά και ήταν μέρος εκδηλώσεων οπτικής ποίησης στη Ρωσία και ψηφιακά. Το πρώτο του ποιητικό βιβλίο «Единица» (Μονάδα) εκδόθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 2021. Την ίδια χρονιά στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ειρκτή το βινύλιο του συγκροτήματός του, Evrydika BA2O37 (Эвридика ВА2О37), ενώ ο ίδιος συμμετείχε στο 7ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου.

    Read More
  • Ησυχία! Η Jordan αποκοιμήθηκε...

    Ησυχία! Η Jordan αποκοιμήθηκε...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Με μαλλιά που θύμιζαν κυψέλη ή ουρανοξύστη, με το πρόσωπό της μια κυβιστική ζωγραφιά και αλλόκοτες σκιές γύρω από τα μάτια, η Pamela Rooke ήταν μια από τις πρώτες και αιώνιες μορφές του punk rock, ώσπου ένα γαμημένο χολαγγειοκαρκίνωμα αποφασίσει να τη μετακομίσει σε άλλο πλανήτη σε ηλικία 66 ετών. Μεγαλωμένη στο Seaford του Sussex από υπερσυντηρητικούς γονείς (η μαμά της ήταν μοδίστρα, ο πατέρας της καταδρομέας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου), η Pamela μετακόμισε στο Λονδίνο στα μέσα της δεκαετίας του '70 για να πιάσει δουλειά στη μπουτίκ Sex του Malcolm McLaren και της Vivienne Westwood στην King's Road και να γίνει  η αυθεντική βασίλισσα της punk «αντιαισθητικής», υιοθετώντας το όνομα Jordan Mooney. 

    Read More
  • 1
  • 2

Γραφτείτε στο newsletter του Merlin

FEATURED VIDEOS

  • 1