Πάμπλο Νερούδα: "Το μόνο που χρειάζομαι για να γράφω είναι η θέληση, ένα χαρτί κι ένα μολύβι"...

Επιμένω ότι δεν είμαι πολιτικός ποιητής. Απεχθάνομαι αυτή την ταξινόμηση, η οποία επιμένει να με περιγράφει ως εκπρόσωπο μιας ιδεολογικά στρατευμένης ποίησης. Η φιλοδοξία μου ως συγγραφέας, αν υπάρχει κάποια φιλοδοξία, είναι να γράφω για πράγματα που βλέπω, που αγγίζω, που γνωρίζω, που αγαπάω, ή που μισώ. Όταν όμως με τοποθετείς «στον κόσμο των εργατών» με κάνεις, με έναν ασυνείδητο και γενναιόδωρο τρόπο, εκπρόσωπο της αγωνίας των μαζών ή των λεγεώνων των οργανωμένων εργατών, και δεν είναι αυτό το ζήτημα. Σε κάποιο κομμάτι της ποίησής μου γίνομαι απλώς η ηχώ της αγωνίας του σύγχρονου κόσμου, της αγωνίας του κόσμου της Λατινικής Αμερικής. Ωστόσο, αρνούμαι να με χαρακτηρίζουν πολιτικό ποιητή.

Read more ...

Με αφορμή τον ένα χρόνο από τη δολοφονία της Zackie...

Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

Κι αν με ρωτούσατε, θα σας απαντούσα
ότι η ομαλότητα
είναι ένα τετράπλευρο τρίγωνο
ή ένας τετραγωνικός κύκλος…  - Thomas Szasz

Ανέκαθεν η κυρίαρχη ιδεολογία παρουσίαζε την ομοφυλοφιλία ή την διεμφυλική διαφορά ως μια μορφή (ψυχο)παθολογίας, με τους ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες να θεωρούνται το νοσηρό προϊόν μιας «διαταραγμένης» ανατροφής, οι οποίοι χρήζουν θεραπευτικής «μεταστροφής». 

Read more ...

Planet Of Zeus - "All These Happy People", από το νέο άλμπουμ της αθηναϊκής μπάντας που θα κυκλοφορήσει στις 27 Σεπτεμβρίου...

Στις 27 Σεπτεμβρίου θα κυκλοφορήσει το νέο άλμπουμ των Planet of Zeus και μέχρι τότε ας πάρουμε μια γεύση για το τι μας επιφυλάσσουν. Ο τίτλος του δίσκου είναι Faith in Physics και με ένα θαυμάσιο βίντεο σε σενάριο-σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αντωνόπουλου η... καλή μέρα φαίνεται από το πρωί... Oι προπαραγγελίες άνοιξαν και σας περιμένουν εδώ: https://www.heavypsychsounds.com/shop

Read more ...

Συνέντευξη με έναν ταπεινό πιστό...

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Η παρακάτω «συνέντευξη», ως αποτέλεσμα ενός φανταστικού διαλόγου, έχει βασιστεί σε ένα κείμενο του Paul Lafargue γραμμένο το 1890.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς ονομάζεσαι;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εργάτης. Συχνά με φωνάζουν και Άνεργο.
Ε: Ποιοι είναι οι γονείς σου;
Α: Ο πατέρας μου ήταν εργάτης, καθώς και ο παππούς μου και ο προπάππος μου. Αλλά οι πρόγονοί μου ήταν δουλοπάροικοι και σκλάβοι. Η μάνα μου ονομάζεται Φτώχεια.

Read more ...

Χάρι Ντιν Στάντον: "Όλα είναι μακρόκοσμοι του εγώ..."

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Ο Χάρι Ντιν γεννήθηκε σε μια κωμόπολη του Κεντάκι το 1926. Ο πατέρας μικροκαπνοπαραγωγός, αλλά δούλευε επίσης σαν μπαρμπέρης και σαν μάγειρας. Ο Χάρι Ντιν πήγε στον πόλεμο. Στον Δεύτερο, στον Πρώτο ήταν ακόμα αγέννητος. Στον Ειρηνικό. Εκεί με τους Γιαπωνέζους. Στην Οκινάουα. Βετεράνος, δηλαδή, όχι τίποτε φοβερό, μάγειρας ήταν σε αρματαγωγό. Μετά τον πόλεμο πήγε και στο πανεπιστήμιο. Κι εκεί κόλλησε το μικρόβιο. Το δράμα του άρεσε, είχε κι εκείνη την οστέινη φάτσα, εκείνο το διαπεραστικό βλέμμα, εκείνο το χαμόγελο που δεν έσκαγε ποτέ. Μπούχτισε, και τρία χρόνια αργότερα αποχαιρέτησε το πανεπιστήμιο και μετακόμισε στο Ελ Έι για να σπουδάσει υποκριτική. Αγαπούσε τις γάτες, το μπέρμπον και να γράφει μουσική. Είχε και μια φυσαρμόνικα και μια κιθαρούλα και ζάλιζε τους γύρω του.

Read more ...

Thymics: "Nothing" (ντεμπούτο άλμπουμ, self-release, 2019, CD και ψηφιακή κυκλοφορία)

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Η Κρήτη και ειδικότερα το Ηράκλειο στον Ελληνικό μουσικό χάρτη είναι άρρηκτα συνδεδεμένα στο μυαλό του περισσότερου κόσμου με τον πλούτο της παραδοσιακής κρητικής μουσικής. Ελάχιστοι θα τη συνδέσουν με την rock and roll σκηνή και ο λόγος δεν είναι γιατί δεν έχει να παρουσιάσει κάτι ανάλογο (που έχει, μιας και πάντα διέθετε μια μικρή μεν, αλλά αξιόλογη underground σκηνή από τη δεκαετία του ’80 έως σήμερα, με μπάντες όπως οι Sex Beat, Σάρκα, Igitur, Εν Εμοί, Fugitives, Fountoukia, Biri-Biri, AAS, Cosmic Plunge και πολλές άλλες).

Read more ...

Ρίτσαρντ Μπρόντιγκαν: Ψαρεύοντας πέστροφες στο Αμέρικα...

Mεταφράζει η Φαίη Φραγκισκάτου

(από το βιβλίο του Ρίτσαρντ Μπρόντιγκαν, Το Ψάρεμα της Πέστροφας στην Αμερική)

Ο Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1935 στην Τακόμα της Ουάσινγκτον και στα μέσα της δεκαετίας του 1950 μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου ήρθε σε επαφή με το κίνημα των beat, αν και θεωρείται κυρίως ως μετα-beat λογοτέχνης. Δημοσίευσε ποιητικές συλλογές με πολύ οριακή επιτυχία και η αναγνώριση ήρθε μετά τη δημοσίευση του βιβλίου Το Ψάρεμα της Πέστροφας στην Αμερική που για πολλούς είναι και το καλύτερό του. Από το 1972 αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή, δίνοντας περιστασιακές διαλέξεις, ενώ για ένα διάστημα έζησε ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Τον Οκτώβριο του 1984, ενώ ζούσε μόνος του σε μια κωμόπολη της Καλιφόρνιας, αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι και η σορός του ανακαλύφθηκε μετά από 4-5 εβδομάδες. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι από το Ψάρεμα...  

David Byrne: Ποδήλατο και πόλη...

Γράφει ο David Byrne

Μεταφράζει ο Γιάννης Καστανάρας

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 χρησιμοποιώ το ποδήλατο ως βασικό μέσο μεταφοράς στη Νέα Υόρκη. Στην αρχή το δοκίμασα διστακτικά αλλά σύντομα κατάλαβα ότι μου ταίριαζε, ακόμα και σε μια πόλη όπως η Νέα Υόρκη. Αισθάνθηκα αναζωογονημένος και απελευθερωμένος. Είχα ένα παλιό τριών ταχυτήτων, κατάλοιπο της παιδικής μου ηλικίας στα προάστια της Βαλτιμόρης, που πραγματικά είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεσαι για τη Νέα Υόρκη.

Read more ...

Μαθήματα Ιστορίας: Η Σοσιαλιστική Κοινότητα Ασθενών της Χαϊδελβέργης και ένα μουσικό ερώτημα που παραμένει...

Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

Η Σοσιαλιστική Κοινότητα Ασθενών (Sozialistisches Patientenkollektiv–SPK) αποτελεί μια χαρακτηριστική και ιδιαίτερη περίπτωση αυτοοργάνωσης που ξεφεύγει από το συνηθισμένο πλαίσιο αντιδράσεων του κινήματος της αντιψυχιατρικής. Η επιρροή της ήταν αρκετά μεγάλη, μέλη της υποστήριξαν ενεργά τον ένοπλο αγώνα της RAF (όπως η Μπριγκίτε Μόνχαουπτ και ο Σίγκφριντ Χάουζνερ), και έφθασε σε σημείο να ασκήσει έμπνευση ακόμα και στη μουσική. Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε διεξοδικά σε αυτή την άγνωστη κοινότητα που αν και διαφοροποιημένη πλέον συνεχίζει ως και τις μέρες μας. Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο αποτέλεσε η συζήτηση που είχα με τον Αντώνη Ζήβα επειδή επανέφερε στην μνήμη μου την ιστορία αυτή και με προέτρεψε να γράψω το εν λόγο κείμενο (και τον ευχαριστώ γι’ αυτό) γνωρίζοντας την ενασχόληση μου στον χώρο της ψυχικής υγείας.

Read more ...

Ποιο punk, ρε γατάκια... KEITH MOON ή αλλιώς “Moon the Loon”...

γράφει ο Μίκης Παντελούς

Μία από τις μεγαλύτερες “αποκαλύψεις” της ζωής μου ήταν όταν ήμουν 8 ή 9 χρονών και έβλεπα με τα αδέλφια μου το περίφημο τότε Μουσικόραμα που παρουσίαζε ο Γιώργος Γκούτης. Κάποια στιγμή προαναγγέλλει το επόμενο τραγούδι, το οποίο ήταν των The Who. «Των ποιών;» ρωτάω την αδελφή μου, «των ποιών» μου απαντάει αυτή. Πάνω στον εκνευρισμό μου που δεν μπορούσα να καταλάβω ποιοι ήταν αυτοί, αλλά ούτε και το καλαμπούρι της αδελφής μου, βλέπω αυτό το κτήνος που έμοιαζε με άγγελο καβάλα στα τύμπανα να στρέφει όλο το φως που εκπέμπει η τηλεόραση πάνω μου σαν προβολέα και να με καταδικάζει σε μουσικό για το υπόλοιπο της ζωής μου. Ή έστω, να λέω ότι είμαι μουσικός στα ίδια πλαίσια που κι εκείνος έλεγε ότι ήταν ντράμερ, πριν καν αποκτήσει το πρώτο του σετ – ήταν ντράμερ στη ψυχή. Κυρίες και κύριοι, ο Keith Moon.

Read more ...

Το κουτί με τις εμμονές (μέρος 6ο) : By the way...

Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

Δε θα πω ποιος είναι ο Ed Kuepper, ποιοι ήταν οι Saints και τι έκανε στις σόλο του δουλειές. Όλα αυτά είναι γνωστά λίγο πολύ. Τον Αύγουστο του 1994 κυκλοφόρησε μια πολύ όμορφη, σχεδόν αμιγώς κιθαριστική δουλειά με τίτλο Character Assasination (Hot Records). Ο δίσκος παίχτηκε αρκετά στο ελληνικό ανεξάρτητο ραδιόφωνο της εποχής και τo αυτί μου τότε τσίμπησε το κομμάτι που τον ανοίγει με τίτλο «By the Way».

Read more ...

Η Κοινωνική Αναπαράσταση των Αναρχικών: Ο ιδεολογικός χειρισμός των ΜΜΕ και η κατασκευή ψευδών αναπαραστάσεων του αναρχικού χώρου στην Ελλάδα...

Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

Ο αναρχικός χώρος στην Ελλάδα διανύει την τέταρτη δεκαετία παρουσίας στον κοινωνικό αγώνα από την «μεταπολίτευση» και μετά. Εξακολουθεί όμως να παραμένει αντικείμενο  ιδεολογικής διαστρέβλωσης της πραγματικότητας από τα ΜΜΕ, με το θέαμα να επιστρέφει κατά έναν μη μυστηριακό τρόπο και να αποτελεί τον εσωτερικό καταπιεστή σε σχέση με μια εικόνα αναντίστοιχη της απεύθυνσης και της απειλής που έχει ή θα έπρεπε να έχει ο Αναρχισμός ως προς το σύστημα.

Read more ...

Rock Against Racism: Μια ιστορία που το τέλος της δεν έχει γραφτεί ακόμα...

Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

Η δεκαετία του ’70 μόλις έχει ξεκινήσει. Το Swinging London, αν υπάρχει ακόμα, έχει καταντήσει καρικατούρα. Το ίδιο και τα κινήματα της αμφισβήτησης. Τα ναρκωτικά γίνονται όλο και πιο σκληρά. Στη rock μουσική, το πάνω χέρι έχουν πιά οι πολυεθνικές. Οι παλιοί «επαναστάτες» μουσικοί έχουν αφήσει πίσω τους τις εργατικές καταβολές τους και έχουν γίνει μέλη της «καλής» κοινωνίας: φανταχτερά ρούχα, ακριβά αυτοκίνητα, ποτά, ναρκωτικά, γκόμενες, σνομπισμός, απολιτίκ και βαρεμάρα, όλα ανάμεικτα με ένα πληγωμένο αίσθημα υπεροχής, με ιστορίες για το περασμένο μεγαλείο της αυτοκρατορία και αποκρυφιστικές τελετές. Η έμπνευση στερεύει και η καλλιτεχνική δημιουργία αναμασάει τα ίδια και τα ίδια.

Read more ...

Όταν οι Blues Brοthers είδαν το φως...

Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

Το The Blues Brothers είναι μια αμερικανική μουσική κωμωδία του 1980 που σκηνοθέτησε ο John Landis. Πρωταγωνιστούν ο John Belushi και ως Dan Aykroyd ως "Joliet" Jake και Elwood Blues, χαρακτήρες που ξεκίνησαν από το The Blues Brothers, ένα σκετς που οι δυο τους έπαιζαν στο Saturday Night Live του καναλιού NBC. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τον Aykroyd και τον Landis. Στην ταινία παίρνουν μέρος τραγουδώντας ή ερμηνεύοντας ως ηθοποιοί, οι rhythm’n’blues και soul καλλιτέχνες James Brown, Cab Calloway, Aretha Franklin, Ray Charles και John Lee Hooker. Η ταινία εξελίσσεται στο Σικάγο, όπου και γυρίστηκε. Εμφανίζονται ακόμα οι Carrie Fisher, Henry Gibson, Charles Napier και John Candy.

Read more ...

Μια αναμνηστική γκαζιά...

Γράφει ο Σωτήρης Θεοχάρης

Περιμένοντας στο συνεργείο να παραλάβω το γιαπωνέζικο μικρομεσαίο αμαξάκι μου, στα ρουθούνια μου χτύπησε κάτι που μου ξύπνησε μνήμες.
Αυτή τη μυρωδιά την αγαπούν πολύ λίγοι και την απεχθάνονται σχεδόν όλοι. Λίγοι την ανέχονται, όπως λίγοι εκτιμούν πραγματικά την ιδιόρρυθμη γεύση του χαβιαριού, τον ήχο της υπόκωφης βροντής του σεισμού, την τρικυμισμένη θάλασσα τον χειμώνα, την παγωμένη αφή στο βελούδινο δέρμα των ερπετών, ή την αντίδραση όλων των αισθήσεων όταν σέρνεις κόντρα μια λεπίδα στην παλάμη σου για να ελέγξεις την κόψη, μετά το τελετουργικό ακόνισμα της, πάνω σε πέτρα με σάλιο.

Read more ...

Eγραφείτε για το λαμβάνετε το Newsletter του Merlin




Joomla Extensions powered by Joobi

FEATURED VIDEOS

  • 1