Ανάποδο Top-10 για το 2018 από τον Πάνο Μπόμπολα...

Idles

Λίγο πριν το τέλος της χρονιάς, ο Πάνος Μπόμπολας μικροαναλύει δέκα δίσκους που τον εντυπωσίασαν για το Merlin's Music Box...

 

Read more ...

Ο Raymond Pettibon και οι τέσσερις "μπάρες" που έγραψαν (και εξακολουθούν να γράφουν) ιστορία...

Γράφει η Eva M. Grey

Γύρω στα τέλη του 1970, κι εκεί που είχαν λίγο πολύ όλοι βαρεθεί τους Beatles και τους Eagles και τους Kiss υπήρξε ανάγκη για κάτι καινούριο. Εντάξει, σίγουρα υπήρχε το punk των Ramones και των Sex Pistols, αλλά η επορευματοποίηση και αυτού του είδους ξενέρωνε λίγο τους πιο θερμόαιμους. Έτσι λοιπόν, τα πιτσιρίκια του τότε μαζεύτηκαν και δημιούργησαν την καινούρια, πολλά υποσχόμενη σκηνή του hardcore. Minor Threat, Bad Brains, Germs, Adolescents… Black Flag.

Read more ...

Ο ελληνικός Δεκέμβρης που συντάραξε τον κόσμο...

Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΗΒΑΣ

«Η ιστορία αδιάκοπα αιμορραγεί μέχρι θανάτου
Από μύριες κρυφές πληγές πείνας , ευτέλειας και φόβου
Οι ιδιωτικές συμφορές των μετόχων της
Γίνονται αθάνατες με κάθε καταστροφή».
(Kenneth Rexroth )

Το κράτος προσπάθησε να μετατρέψει την εξέγερση σε μια θεαματική βεντέτα μεταξύ μπάτσων και «αναρχικών», σε μια γκροτέσκα και χιλιοπαιγμένη θεατρική παράσταση για δύο ρόλους. Όμως, οι χιλιάδες των οργισμένων που κατέκλυσαν και κατέλαβαν τους δρόμους των πόλεων έκαναν το μύθο των «εκατό-διακοσίων κουκουλοφόρων» να καταρρεύσει Δεν κατάφερε να στιγματίσει σαν «εγκάθετους, προβοκάτορες και υποκινούμενους από ξένα κέντρα» χιλιάδες ανθρώπους από άκρη σε άκρη της χώρας και ακριβώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι έκαναν αυτόν τον μύθο να καταρρεύσει...

Read more ...

Ο Staggolee πυροβόλησε τον Billy Lyons...

 Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΛΙΑΝΑΙΟΣ

Ένας παγωμένος κι απόκοσμος άνεμος φυσούσε μέσα στους κεντρικούς δρόμους του St. Louis εκείνα τα Χριστούγεννα του 1895. Στο Third Ward, πιο γνωστό και ως η Κοιλάδα με τις Καστανιές, καλοντυμένοι Νέγροι έκαναν βόλτες πάνω κάτω στην Οδό Market, όπου βρίσκονταν στη σειρά ένα σωρό χαϊκλασάτα μπουρδέλα. Ένα μεγάλο πλήθος είχε μαζευτεί στο σαλούν του Tom Turpin, στο 2222 της Market, όπου ο ιδιοκτήτης Turpin καθόταν δίπλα σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο το οποίο ήταν πανέμορφα φωτισμένο με λαμπάκια και στολίδια όλων των χρωμάτων.

Read more ...

O Κώστας Θεοδώρου και το Ρουσίλβο: φαντάσματα στο φως...

Γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

Oι πρόσφατες μαθητικές διαδηλώσεις εθνικιστικού χαρακτήρα που έγιναν στη Θεσσαλονίκη, μου έφεραν συνειρμικά στο μυαλό τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ήμουν ακόμα έφηβη και τα σχολεία κατέβαιναν υποχρεωτικά σε διαδηλώσει με συνθήματα’ του στυυλ «Η Μακεδονία είναι ελληνική». Μου θύμισαν όμως και ένα μικρό, εγκαταλελειμμένο χωριό, όπως τόσα και τόσα στην ελληνική ύπαιθρο.

Read more ...

Όταν ο William S. Burroughs παρακολούθησε μια συναυλία των Led Zeppelin και κουβέντιασε με τον Jimmy Page...

 

Του William Burroughs

Μετάφραση: Γιάννης Καστανάρας

Εικονογράφηση: Conan Nanco

(Το κείμενο του Burroughs και η συνέντευξή του με τον Jimmy Page δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Crawdaddy , Ιούνιος, 1975)

"Όπως όλες οι τέχνες, έτσι και η μουσική έχει μαγική και τελετουργική καταγωγή. Μπορεί άραγε η ροκ μουσική να επιστρέψει σε εκείνες τις τελετουργικές ρίζες, παρασύροντας μαζί και τους θαυμαστές; Μπορεί άραγε η ροκ μουσική να  χρησιμοποιήσει παλιότερες μορφές, όπως την υπερβατική μουσική του Μαρόκου; Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον ανάμεσα στους νέους για τον αποκρυφισμό και για κάθε μέσον που διευρύνει τη συνείδηση. Μπορεί άραγε η ροκ μουσική να ανταποκριθεί άμεσα σε αυτό το ενδιαφέρον; Με λίγα λόγια, υπάρχουν διάφορες διάσπαρτες τάσεις που περιμένουν να συντεθούν. Μπορεί η ροκ μουσική να λειτουργήσει σαν όχημα για αυτή τη σύνθεση;"

Όταν μου ζήτησαν να γράψω ένα άρθρο για το συγκρότημα των Led Zeppelin, αφού πρώτα θα παρακολουθούσα μια συναυλία για να κουβεντιάσω στη συνέχεια με τον Jimmy Page, δεν ήμουν σίγουρος αν θα μπορούσα να το κάνω, καθώς δεν γνωρίζω τόσα για τη μουσική ώστε να δοκιμάσω οτιδήποτε έχει σχέση με μουσικοκριτική ή, έστω, με αξιολόγηση. Έτσι αποφάσισα απλά να παρακολουθήσω τη συναυλία και να μιλήσω με τον Jimmy Page, αφήνοντας το άρθρο να πάρει το δρόμο του. Αν μερικά στοιχεία εξεταστούν απροκατάληπτα, τότε όλο και κάποια άποψη θα διαμορφωθεί μέσα από τα στοιχεία.

Read more ...

Για τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι...

Γράφει ο Costinho

Αν κάτι μου μένει από τον Μπερτολούτσι, είναι ότι η τέχνη συνιστά τον τρόπο του ανθρώπου να μοιράζεται κοινές εμπειρίες, δημιουργώντας παράλληλα καινούριες. Είναι ο τρόπος να κλέβεις την ομορφιά του κόσμου, αφού προηγουμένως έχεις αποδεχτεί ότι ο κόσμος αυτός και η ομορφιά του σε έχουν κλέψει για τα καλά.

Απ'όσες έχω δει, και δεν είναι λίγες, η σπουδαιότερη ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι δεν είναι ούτε το Τελευταίο Ταγκό, ούτε το αριστουργηματικό Νοβετσέντο, ούτε το Τσάι στη Σαχάρα, ούτε ο Κονφορμίστας. Είναι η Κλεμμένη Ομορφιά – ακόμα πιο πετυχημένη, ως διφορούμενη, η αγγλική απόδοση: Stealing Beauty ενώ στην αυθεντική γλώσσα του δημιουργού της, ο τίτλος απηχεί ακόμα περισσότερο την πρόθεση: Ιo ballo da sola, δηλαδή «χορεύω μόνη μου». Το κοινό στις Κάννες το 1996 έκραξε, οι κριτικοί κυρίως έθαψαν, όλοι συγκράτησαν το σεξ του συμβόλου που έκανε τότε δυναμική είσοδο στο πανί: Liv Tyler.
Είναι από τις ελάχιστες φορές για ταινία που θυμάμαι πιο έντονα όχι το τι συνέβαινε κατά την διάρκεια της προβολής, αλλά το αμέσως μετά – ένα τεράστιο χαμόγελο που σχηματίστηκε ανεπαίσθητα λίγο πριν τους τίτλους τέλους και κράτησε όλη τη διαδρομή από το Άττικα της πλατείας Αμερικής μέχρι το σπίτι. Το ακόμα πιο απίθανο είναι ότι δεν γνώριζα καν τον λόγο αυτού του χαμόγελου. Η μαγεία της Τοσκάνης, του κοριτσιού, της καθαρότητας των προσώπων, της νεότητας κάθε ηλικίας, του δημιουργού, κατέβαλε ακόμα και κάθε ορθολογικό συμπέρασμα που προσπάθησα έκτοτε να εξάγω, προκειμένου να εξηγήσω, να τοποθετήσω, να στοχαστώ. Έκτοτε επίσης, έβλεπα αυτή την ταινία για να νιώσω καλύτερα αν είχα τις μαύρες μου, ή να επιβεβαιώσω την χαρά μου στις χαρές μου.


Στο μεταξύ, δεν χρειάστηκε πολύ για να κατανοήσω τους λόγους που αυτή η δημιουργία περιφρονήθηκε τόσο έντονα στον καιρό της – ζήτημα αν παίχτηκε δυο βδομάδες στην χώρα μας, όπου επίσης το κοινό σχεδόν γελούσε. Αυτό άλλωστε συμβαίνει συχνά με τις δημιουργίες που δεν διαφημίζουν την ποιότητά τους, δεν κραυγάζουν την ουσία τους˙ με εκείνες τις πολιτικές αναγνώσεις που δεν προτείνονται ως πολιτικές. Στην περίπτωση, αυτό που ίσως ενοχλούσε – ή φαινόταν ακατανόητο, μαζί συνήθως πάνε αυτά – ήταν η εικόνα μιας νεότητας που κατά την περιπλάνησή της μέσα από το παλιό και το νέο, μέσα από τα εμφυτευμένα ιδεώδη και τους κάθε λογής μνηστήρες της, μέσα από την αναζήτηση της καταγωγής της και το όνειρο ενός απογειωτικού έρωτα, κατορθώνει να απορρίπτει με σιγουριά και να επιλέγει με συνείδηση˙ στοιχίζει τις αρνήσεις προκειμένου να δώσει σχήμα σε μια θέση˙ μελετά προσεκτικά τον κόσμο για να βρει την θέση της σε αυτόν.


Έκτοτε, επίσης, η γεωγραφία της ταινίας διακλαδώθηκε όμορφα και απροσδόκητα με πρόσωπα, και επεισόδια της πραγματικής ζωής, από φωτεινά μέχρι τραυματικά – δηλαδή πραγματικά – και επιβεβαίωσε εντός μου την ξεχωριστή ποιότητά της και το πιο μοναδικό συστατικό της: την βεβαιότητα ότι κανείς δεν χορεύει μόνος του. Ότι δεν υπάρχει ομορφιά να κλέψεις παρά μόνο να σε κλέψει. Και ότι η χειρονομία του αληθινού δημιουργού – όπως αυτός που μας αποχαιρέτισε τις προάλλες – είναι ένα κουράγιο που σου προσφέρεται, αρκεί να' χεις κουράγιο να το δεχτείς. Και χαμόγελο που να κρατάει όσο μια διαδρομή.
Αν κάτι μου μένει από τον Μπερτολούτσι, είναι ότι η τέχνη συνιστά τον τρόπο του ανθρώπου να μοιράζεται κοινές εμπειρίες, δημιουργώντας παράλληλα καινούριες. Είναι ο τρόπος να κλέβεις την ομορφιά του κόσμου, αφού προηγουμένως έχεις αποδεχτεί ότι ο κόσμος αυτός και η ομορφιά του σε έχουν κλέψει για τα καλά.

Διαβάστε επίσης: Aretha Franklin: Take it like you give it...

The Invisible Surfers: Desert King (CD, Lost In Tyme)

Γράφουν οι Γιάννης Κλειδής και Έλενα Παλαιολόγου

Οι Invisible Surfers σερφάρουν εδώ και 22 χρόνια στην Ελλάδα χειμώνα – καλοκαίρι.
Καμία έκπληξη λοιπόν, που βγήκαν για κύματα Νοέμβριο μήνα πάνω στη σανίδα του Desert King.

Read more ...

Oscar Wilde was a lonely child…

Γράφει ο Γιάννης Ζελιαναίος

«Η μουσική είναι η τέχνη που βρίσκεται πιο κοντά στο δάκρυ και την ανάμνηση»
Oscar Wilde

Φτωχός, άπορος, καταβεβλημένος από τα καταναγκαστικά έργα της φυλακής του Ρέντινγκ και εξόριστος στο Παρίσι, απήγγειλε τα στερνά χρόνια της ζωής του πεζοτράγουδα μέσα στα καπηλειά για ένα ποτήρι μπράντι. Με τη στάση ζωής και τα έργα του όμως πάνω στο χαρτί είχε προλάβει να γρονθοκοπήσει το αγγλικό κατεστημένο και να φέρει το τέλος της ηθικής του 19ου αιώνα. Κυνηγήθηκε άγρια για τα ομοφυλοφιλικά του πάθη, προκάλεσε θύελλες αντιδράσεων με τα βιβλία και τον τρόπο ζωής του, υπήρξε ένας κυνικός δανδής με δαντέλες και βελούδα αλλά πάνω απ’ όλα ένας εξαίσιος ρήτορας.

Read more ...

Χημείο ’85: Η κατάληψη, οι συγκρούσεις, μια ιπτάμενη … τυρόπιτα και μερικές φωτογραφίες εποχής του Γιώργου Νικολαΐδη!

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Φωτογραφίες της εποχής: Γιώργος Νικολαΐδης

Θυμάμαι τον Γιώργο Νικολαΐδη πανταχού παρόντα. Σε διαδηλώσεις και συγκρούσεις να τρέχει αριστερά δεξιά, να χώνεται παντού απαθανατίζοντας μοναδικές σκηνές δράσης με τη φωτογραφική του μηχανή, φορώντας το χειμώνα μια ανθρακί καμπαρντίνα και με το μαλλί να ανεμίζει… Οι φωτογραφίες του από τις «νύχτες του Χημείου» περιγράφουν ολοζώντανα τα γεγονότα που συγκλόνισαν την Αθήνα για πέντε μερόνυχτα.

Read more ...

Lament from Epirus: από τη Virginia ως το Πωγώνι

γράφει η Φαίη Φραγκισκάτου

«Όποιος ενδιαφέρεται για τη δύναμη της μουσικής – πνευματικά, πολιτιστικά, ιστορικά ή πολιτικά – θα βρει αυτή την Οδύσσεια αποκαλυπτική. Σαν μια ανθρωπολογική αστυνομική ιστορία, ο Christopher King αποκαλύπτει λεπτομέρειες με επιδεξιότητα και δημιουργεί συνδέσεις που προσωπικά ούτε καν φανταζόμουν. Συναρπαστικό». JIM JARMOUSCH

Τον Christopher C. King μπορεί κάποιος που ασχολείται με τη φολκ, να τον έχει ακουστά ως μουσικολόγο, παραγωγό και συλλέκτη δίσκων 78 στροφών. Κατάγεται και ζει στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών (Virginia) και έχει τιμηθεί με Grammy για την προσφορά του στην αμερικανική μουσική παράδοση. Εγώ προτιμώ μια άλλη του ιδιότητα, αυτή του συντάκτη στο αγαπημένο έντυπο του Νότου, Oxford American.
Το περασμένο καλοκαίρι, ο King εξέδωσε το βιβλίο Lament from Epirus, μια μελέτη για την παραδοσιακή μουσική της Ηπείρου, όπως τη μετέγραψε από 78αρες πλάκες των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα αλλά και από ζωντανές ηχογραφήσεις που πραγματοποίησε σε πρόσφατα ταξίδια του στην Ήπειρο. 

Read more ...

Sadhus ("The Smoking Community"): Vive le communauté de fumeurs...

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Οι Sadhus λοιπόν… Οι Sadhus είναι Πειραιώτες, είναι sludgers, είναι stoners, είναι doom, είναι rockers, είναι όλα αυτά και κάτι παραπάνω. Είναι απειλητικοί, είναι τρομακτικοί, είναι αποκαλυπτικοί, είναι αμάσητοι του στυλ «εμείς μπρίκια δεν κολλάμε», είναι ένα κολάζ από αισθητικο-αντιαισθητικές παραφορές – στ’ αρχίδια μας η μελωδία κι όποιος γουστάρει. Κι εγώ γουστάρω πολύ, γιατί αγαπώ τους Sleep, αγαπώ τους Monolord, αγαπώ τους Om, γενικά αγαπώ τις δανειοδοτικές αναλήψεις από τις τράπεζες ήχου των Sabbath που, αντί να επιστρέφονται, επενδύονται σαν ένα νέο κεφάλαιο για να ρημάξουν αυτιά. Και ο τόκος της απόδοσης είναι μεγάλος.

Read more ...

Jim Morrison: Αυτο-συνέντευξη...

του JIM MORRISON

(από το βιβλίο Wilderness: The Lost Writings of Jim Morrison, Vintage Books, 1989)

Νομίζω ότι η συνέντευξη είναι η νέα μορφή τέχνης. Νομίζω ότι η αυτο-συνέντευξη είναι η ουσία της δημιουργικότητας. Να υποβάλεις ερωτήσεις στον εαυτό σου προσπαθώντας να βρεις απαντήσεις. Ο συγγραφέας απλώς απαντά σε μια σειρά από ερωτήσεις που δεν μπορούν να διατυπωθούν φραστικά.

Read more ...

iota: Part of Something (Ikaros Records)

Γράφει ο Π.Μ.

Δύσκολοι καιροί για τεχνικές μπάντες. Η μόδα θέλει γρήγορα αποτελέσματα, σαφείς επιρροές και «κάτι να θυμίζει» ώστε το πηγμένο μας μυαλό να γαντζωθεί σε γνώριμο πεδίο και να βάλει ταμπέλα.

Οι iota δεν είναι η συνηθισμένη ελληνική μπάντα. Πειραματίζονται εδώ και 10 χρόνια με τον ήχο, το φως και τα visuals. Συνδυάζουν φυσικά όργανα με programming και loops, ταξιδεύοντας σε trip hop και nu jazz μονοπάτια. Θέλετε μια ταμπέλα; ΟΚ, ας πούμε, λοιπόν, ότι οι iota είναι οι Έλληνες Cinematic Orchestra. Είναι ασφαλής αυτή η σύγκριση; Φυσικά και όχι, καθώς η μουσική είναι απέραντη και τα ηχοτοπία των iota μοναδικά!

Read more ...

Δαμάζοντας τα κύματα επάνω σε μία κιθάρα: Η μικρή-μεγάλη ιστορία της Surf μουσικής ( η γέννηση του rock and roll και ο ρόλος του Leo Fender)

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Το καλοκαίρι του 1958 στις ακτές της Καλιφόρνια ήταν άλλο ένα τυπικό καλοκαίρι. Λευκοί Αμερικανοί/ίδες (φαντάζομαι και αρκετοί Αφροαμερικανοί/ίδες) απολάμβαναν τη θάλασσα και τα κύματα του Ειρηνικού Ωκεανού. Οι πιο παράτολμοι έκαναν surfing καλπάζοντας επάνω τους με την βοήθεια μιας σανίδας που είχε φέρει από τη Χαβάη στις ακτές της Καλιφόρνιας (και συγκεκριμένα στo Ρεντόντο Μπιτς) ο George Freeth στις αρχές του 20ού αιώνα. Αυτός ήταν που καθιέρωσε το surfing όπως το γνωρίζουμε, ένας τρόπος θαλάσσιας διασκέδασης γνώρισε μεγάλη άνθηση τόσο στην Καλιφόρνια όσο και στην Αυστραλία (όπου επίσης τα κύματα είναι μεγάλα και οι καρχαρίες αφθονούν). 

Read more ...

FEATURED VIDEOS

  • 1