Μιχάλης Πούγουνας

  • Μικρές ιστορίες για μεγάλες σκιές (μουσική από ένα επισκευασμένο πικάπ, μέρος 3ο): Magazine: "Secondhand Daylight"

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Σήμερα έβαλα να ακούσω το άλμπουμ Secondhand Daylight των Magazine. Το εξώφυλλο είναι λίγο ταλαιπωρημένο γιατί ετούτος εδώ ήταν για πολλά χρόνια ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους. Ουσιαστικά, αυτό το συγκρότημα πήρε το punk (μαζί με μερικούς άλλους, φυσικά), το έκανε post-punk, και το πήγε προς μια ιδιαίτερη κατεύθυνση, δικαιολογώντας την περφεξιονιστική χρήση κάποιων οργάνων όπως τα πλήκτρα, και κάποιων διαφοροποιήσεων στην δομή των τραγουδιών (παραπάνω μουσικά μέρη από ένα απλό κουπλέ-ρεφρέν).

  • "Blackout 1" (του Μιχάλη Πούγουνα)

    Πέρα από την όποια γκρίνια μας για το internet ή τα social media όλοι πλέον ξέρουμε πως σε αυτόν τον ωκεανό παραπληροφόρησης, προπαγάνδας και προβολής της ανθρώπινης κουταμάρας, υπάρχουν και πολλά καλά πράγματα. Ίσως αυτά τα πρώτα χρόνια με το internet να ξεσαλώσαμε μέχρι να μάθουμε πως παίζεται αυτό το νέο παιχνίδι αλλά ελπίζω πως πολλοί από εμάς αρχίζουν πλέον να αντιλαμβάνονται που θα βρουν αυτό που τους ενδιαφέρει. Αυτό που πάντα φυσικά θα προβάλλεται ξεδιάντροπα, είναι σίγουρα το φθηνό προϊόν που προορίζεται για μαζική κατανάλωση. Το καλό πράγμα όμως, αυτό που ενδιαφέρει μια άλλη μερίδα ανθρώπων, υπάρχει στο internet και περιμένει να ανακαλυφθεί…

  • anarchistwood: Ο φόβος είναι ο δολοφόνος του μυαλού...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Με τους anarchistwood (το όνομά τους το γράφουν με μικρό “a”) είχα κάποιους κοινούς φίλους, όπως τον Shaun Histed-Todd, έναν από τους ιδιοκτήτες του Wicked Spins Radio που μεταδίδει κάθε εβδομάδα τη ραδιοφωνική εκπομπή μου από το Devon και διοργανωτή του φεστιβάλ Alice's Wicked Tea Party. Ο έτερος κοινός γνωστός μας είναι ο Steve Brunton των Jesus Hooligan και πρώην τραγουδιστής της αγγλικής hardcore μπάντας Gout/Lager Louts.

  • Aπό τους Flowers of Romance στους New Zero God: O Μιχάλης Πούγουνας μιλάει στον Bαγγέλη Χαλικιά αποκλειστικά για το Merlin's Music Box

     Το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης, ο Βαγγέλης Χαλικιάς βρέθηκε στο φιλόξενο σπίτι του Μιχάλη Πούγουνα με σκοπό να καλύψει τριάντα και πλέον χρόνια καριέρας ενός από τα πιο σημαντικά κεφάλαια του ελληνικού underground. Από τους Flowers of Romance των 8t’ s και των 9t’ s στους Nexus από τα τέλη των 9t’ s ως τα μέσα των 0’ s και από κει περίπου ως το σήμερα στους New Zero God. Μεταξύ αυτών, λίγη σκηνοθεσία, λίγη ηθοποιία, αρκετό ραδιόφωνο και πολύ δημιουργία. Με αφορμή αυτή την κουβέντα που ξεκίνησε με καφέ και προχώρησε με ουίσκι, έχοντας για αρκετή ώρα στην παρέα μας και το μπασίστα των New Zero God Μιχάλη Σεμερτζόγλου, αντλήθηκαν πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την εκάστοτε εποχή, ακούσαμε την άποψη του για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και τον κόσμο και για την άνοδο του φασισμού, για το λόγο που θεωρεί πως ό,τι κάνεις καλό είναι να το κάνεις underground και για πολλά άλλα.

    (Φωτό: George Lab)

  • Barry Gibb: «Υπάρχει η διασημότητα, αλλά υπάρχει και η υπερβολική διασημότητα που μπορεί να σε καταστρέψει...»

    Μεταφράζει* ο Μιχάλης Πούγουνας

    Το τελευταίο εν ζωή μέλος της μπάντας των Bee Gees μιλά για το πώς τα χάλασε με τα αδέρφια του λίγο πριν πεθάνουν, πώς η γυναίκα του τον έσωσε από τα ναρκωτικά - και γιατί ζήτησε από τον Michael Jackson να σηκωθεί να φύγει από το σπίτι του. Ο Barry Gibb χαζεύει την οθόνη του laptop μου φορώντας το μαύρο καπέλο του. Βρίσκεται στο Μαϊάμι όπου ζει από το 1974, όταν η καριέρα των Bee Gees βρισκόταν σε αδιέξοδο και ο Eric Clapton είχε προτείνει ότι μια αλλαγή σκηνικού μπορεί να τους έκανε καλό. Εγκαταστάθηκαν όλοι μαζί εκεί, μετακομίζοντας στο σπίτι που ο Clapton απαθανάτισε στο εξώφυλλο του άλμπουμ 461 Ocean Boulevard. Ο Gibb δεν έφυγε ποτέ από εκεί, παρόλο που έχει άλλο ένα σπίτι στην Αγγλία. Όπως λέει, του αρέσει το Μαϊάμι επειδή του θυμίζει την Αυστραλία, όπου είχε μεταναστεύσει με τους γονείς του όταν ήταν 11 ετών.

  • BLACKOUT – PRIVATE INVESTIGATIONS (από τον Μιχάλη Πούγουνα)

    Έξω έκανε κρύο κάνοντας τα τζάμια να θαμπώνουν από την διαφορά θερμοκρασίας μέσα στο δωμάτιο.
    Ίσως είναι αυτή η έξαψη που έχουν οι συλλέκτες βινυλίου όταν έρχονται για κάποια έρευνα σε ανθρώπους σαν εμένα…
    Τα τακούνια της χτυπούσαν ρυθμικά το ξύλινο πάτωμα του γραφείου καθώς περπατούσε πάνω – κάτω σκορπώντας το άρωμά της μέσα σε ένα σύννεφο καπνού από το τσιγάρο που ρουφούσε με μανία.
    Είχε έρθει με σκοπό να με προσλάβει για να συγκεντρώσω όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα σχετικά με μια μπάντα από την Ουαλία…
    Κάποιος της είχε πει ότι είχαν βγάλει κάμποσα βινύλια που μπορούσε να τα αγοράσει μόνο από το ίδιο το συγκρότημα.
    Μου είχε πει, «Εσύ είσαι ο ντεντέκτιβ κι εγώ έχω τα λεφτά. Πληρώνω λοιπόν καλά για να μου βρεις ότι σχετικό υπάρχει από αυτούς”.
    Η δουλειά δεν φαινόταν δύσκολη αλλά ήταν κι ένας καλός τρόπος για να ξεπληρώσω τα τρία νοίκια που χρωστούσα και θα έμεναν και μερικά ψιλά για να ξεσκάσω...

  • Blaxploitation – Οι ταινίες και η μουσική τους...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας
     
    (αναδημοσίευση από το tribe4mian's weblog)

    Πριν κάμποσα χρόνια με είχε πιάσει μια μανία με soundtracks Blaxploitation ταινιών και πάντα μου έκανε εντύπωση πώς γράφονταν τόσο καλές μουσικές για τόσο φτηνές παραγωγές...

    Η αρχή του νέου αυτού κινηματογραφικού είδους έγινε τον Απρίλιο του 1971 με την ταινία Sweet Sweetback’s Baadasssss Song με σεναριογράφο, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Melvin Van Peebles ο οποίος έβαλε και τα λεφτά της παραγωγής. Ο ίδιος είχε γράψει τη μουσική της ταινίας, ενώ εκτελεστές ήταν οι Earth, Wind and Fire, σε μια εποχή που η soul-funk βρισκόταν στο απόγειό της.

  • Blue Öyster Cult: Βετεράνοι των rock’n’roll πολέμων...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Κάποια μέρα, ένας νεαρός μακρυμάλλης που ζούσε στην γειτονιά, έπιασε εμένα κι έναν φίλο μου και μας ρώτησε αν ξέραμε το αγαπημένο του συγκρότημα, τους Blue Öyster Cult. Ο Σωτήρης, έτσι τον έλεγαν τον νεαρό, έπαιζε σε μια μπάντα που λεγόντουσαν Beavers (Κάστορες) και τότε εμφανίζονταν στα μουσικά πρωινά σε κινηματογράφους μαζί με τους Socrates, τον Τζώνυ Βαβούρα, και πολλούς άλλους. Πήγε λοιπόν και μας έφερε να ακούσουμε ένα καινούργιο τραγούδι της μπάντας κι εγώ «κόλλησα» αμέσως επειδή όταν ήμουν μικρός πήγαινα με άλλα γειτονόπουλα στον συνοικιακό κινηματογράφο και βλέπαμε τις γιαπωνέζικες ταινίες με τον Godzilla.

  • Brendan Perry: Το ρεμπέτικο στα αγγλικά...

    Αποκλειστική συνέντευξη του "άλλου μισού" των Dead Can Dance στον Μιχάλη Πούγουνα

    Όταν πριν λίγο καιρό ο Brendan Perry κυκλοφόρησε διαδικτυακά ένα άλμπουμ με τίτλο Songs of Disenchantment: Music from the Greek Underground (Τραγούδια Απογοήτευσης - Μουσική από το Ελληνικό Underground) υπήρξε μια όμορφη αναμπουμπούλα στους κύκλους των Ελλήνων μουσικόφιλων. Ως θαυμαστής της δουλειάς των Dead Can Dance γενικότερα, μου κίνησε την περιέργεια και για να είμαι ειλικρινής κάπου ένιωσα κολακευμένος επειδή ένας ξένος μουσικός ενδιαφέρθηκε και δέχτηκε την πρόκληση να διασκευάσει και να τραγουδήσει στην γλώσσα του ρεμπέτικα τραγούδια μέσα από το δικό του ιδιαίτερο φίλτρο. Ένα είδος που σίγουρα δεν έχει να κάνει με την κουλτούρα του, που για πολλά χρόνια αντιμετωπίστηκε από την ντόπια αντίληψη ως παρακατιανό και που, όπως και να το κάνουμε, βρίσκεται έναν αιώνα πίσω μας. Όπως μου ανέφερε στην συνέντευξη που κάναμε για την ραδιοφωνική εκπομπή μου, σκοπός του είναι να συστήσει το ρεμπέτικο στο αγγλόφωνο κοινό...

  • Die Krupps: «Λατρεύω το βινύλιο και θα το λατρεύω για πάντα επειδή αυτός είναι ο σωστός τρόπος για να ακούς μουσική...» (Αποκλειστική συνέντευξη του Jürgen Engler)

    Συνέντευξη: Μιχάλης Πούγουνας

    Χάρηκα πολύ όταν μου πρότειναν να κάνω μια συνέντευξη για την εκπομπή μου, με τον Jürgen Engler σχετικά με το συγκρότημά του, τους Die Krupps. Οι Die Krupps, μαζί με τους Kraftwerk και τους Einstürzende Neubauten, θεωρούνται από τους πρωτοπόρους της ηλεκτρονικής και της industrial μουσικής, ενώ συγκροτήματα όπως οι Front 242 και οι Nitzer Ebb τους μνημονεύουν ως πηγή έμπνευσης. Οι μουσικές τους ιδέες μπόλιασαν τον ήχο ενός ευρύτατου μουσικού φάσματος που ξεκινά από τους Depeche Mode και φτάνει μέχρι το Detroit techno. Επίσης, οι Die Krupps είναι από τους πρώτους καλλιτέχνες που πάντρεψαν το heavy metal με την ηλεκτρονική μουσική.

  • Embryo - "Live Behind The Green Door" (digital album: bandcamp / LP: Permakultur Records 2020)

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Πρώτη και τελευταία φορά που είδα ζωντανά τους Embryo ήταν στο An Club στις 24 Απριλίου 2000, μαζί με τους Into The Abyss του Γιάννη Καλιφατίδη. Εκείνο το βράδυ είχαμε πάει να ηχογραφήσουμε το live άλμπουμ των τελευταίων, με τίτλο Adrenochrome, το οποίο κυκλοφόρησα από την εταιρία μου, την Cyberdelia RecordsΜιλώντας σήμερα με έναν φίλο, μου ανέφερε για το άλμπουμ Live Behind the Green Door των Embryo, την πρώτη κυκλοφορία του γερμανικού συγκροτήματος μετά τον θάνατο του δημιουργού του, Christian Buchard.

  • Fruits de Mer Records: Θαρρείς και τα τελευταία 40 χρόνια δεν συνέβησαν ποτέ – Mια συνέντευξη με τον Keith Jones...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Το 2017 έλαβα για την εκπομπή μου ένα promo-πακετάκι με το διπλό σινγκλ των Fuchsia «Song» και το άλμπουμ των Sidewalk Society, Strange Roads: The Songs Of Rolled GoldΤο πρώτο άλμπουμ των Fuchsia κυκλοφόρησε το 1971, θεωρείται ευρέως ως ένα από τα καλύτερα δείγματα του prog folk της δεκαετίας του '70, έχει ανακηρυχθεί από το περιοδικό Mojo ως ένα «ξεχασμένο κλασικό» και επανεκδίδεται τακτικά. Μάλιστα, το 2010 η ελληνική Anazitisi Records κυκλοφόρησε το σινγκλάκι τους «Ragtime Brahms / The Waves».

  • Gang of Four: Μια συμμορία με όπλο τη μουσική...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Ήταν άραγε ο Andy Gill, o κιθαρίστας των Gang Of Four, ένα από τα πρώτα θύματα του COVID 19; Η σύζυγός του, συγγραφέας και ακτιβίστρια Catherine Mayer, το θεωρεί πολύ πιθανό, μιας και το συγκρότημα είχε επιστρέψει τον Νοέμβριο του 2019 από μια περιοδεία στην Κίνα και ο Βρετανός κιθαρίστας πέθανε τον Φεβρουάριο του 2020.
    Είχα διαβάσει κάπου ότι η μουσική των Gang of Four ήταν η γέφυρα ανάμεσα στους Chick και τους Clash. Γεγονός πάντως είναι ότι πήραν τις ελευθερίες που τους προσέφερε το punk και τις μιξάρισαν με μουσική, φιλοσοφία και μαρξισμό, επηρεάζοντας μπάντες όπως οι U2, οι Red Hot Chilli Peppers, οι Nirvana και πολλοί άλλοι.

  • In The Court of the Crimson King: Ξεμπερδεύοντας την σύγχυση ενός Επιτάφιου...

    Μεταφράζει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Μέσα Αυγούστου του 1969. Η αποκαλυπτική ηχητική έκρηξη του «21st Century Schizoid Man» διακόπτεται απότομα, όταν ο μηχανικός ήχου Robin Thompson κλείνει τα ηχεία στο στούντιο του Λονδίνου όπου ηχογραφεί η μπάντα. Οι King Crimson είναι συγκεντρωμένοι στην σπηλαιώδη αίθουσα των Wessex Studios για την ηχογράφηση του πρώτου άλμπουμ τους. Οι Robert Fripp, Michael Giles, Ian McDonald, Peter Sinfield και Greg Lake σταματούν για να υποδεχτούν τον καλλιτέχνη Barry Godber που φέρνει μαζί του ένα μεγάλο ορθογώνιο πακέτο τυλιγμένο με καφέ χαρτί. Έχουν περάσει μερικές εβδομάδες από τότε που ο Sinfield είχε αναθέσει στον φίλο του, τον Godber, να σκεφτεί μια ιδέα για το εξώφυλλο.

  • MOTHER EARTH’S PLANTASIA: ΕΝΑ ΑΛΜΠΟΥΜ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Σε μια πολύ μακρινή εποχή, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν οι χίπηδες είχαν συμβιβαστεί και ξενερώσει πλέον έπειτα απο ατελείωτες ώρες συζητήσεων μέσα σε ντουμανιασμένα διαμερίσματα του Σαν Φρανσίσκο και του Νότινγκ Χιλ, εμφανίστηκαν νέες πνευματικές ανησυχίες. Τη θέση των μεγαλεπήβολων ιδεών και των σχεδίων για έναν καλύτερο κόσμο, πήραν οι προβληματισμοί σχετικά με το μυστήριο του Τριγώνου των Βερμούδων, τα μυστικά των πυραμίδων και τον Bigfoot. Εκείνη την εποχή, ο Ελβετός συγγραφέας Erich von Däniken κατέληξε να πουλάει εκατομμύρια βιβλία, γράφοντας για εξωγήινους αστροναύτες που οι αρχαίοι μας πρόγονοι λάτρευαν σαν Θεούς όταν εκείνοι υποτίθεται πως επισκέφτηκαν την Γη.

  • O Steve Marriott και η εποχή του...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Όταν ήμουν στην ηλικία που όλοι έχουν κάποιον μεγαλύτερο αδερφό ή αδερφό φίλου, που τύχαινε να έχει μια αξιοπρεπή ροκ δισκοθήκη, έπεσε στα χέρια μου το ομώνυμο άλμπουμ των Humble Pie.

    Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, ίσως και 30, μέχρι να το βρω ξανά σε κάποιο δισκοπωλείο και να το κάνω δικό μου, όπως είχα κάνει δικό μου κι ένα άλλο άλμπουμ που είχα ακούσει την ίδια μέρα από εκείνον τον φίλο, το καταπληκτικόBanquet των Lucifer’s Friend που με είχε στοιχειώσει με το “Spanish Galleon” και την φωνάρα του John Lawton (αργότερα στους Uriah Heep).

    Μένει να βρεθεί άλλος ένας δίσκος βινυλίου για να κλείσω τα ακούσματα μιας και μόνο ημέρας από την παιδική μου ηλικία, τοJunkies Monkeys & Donkeys των Ισραηλινών Jericho Jones, το οποίο δεν είναι κάτι το αριστουργηματικό, απλά το θυμάμαι μαζί με τα άλλα δύο νοσταλγικά (υπάρχει ολόκληρο και στο YouTube) αλλά δεν καίγομαι και πάρα πολύ να το αγοράσω γιατί για κάποιο λόγο μου θυμίζει Μεσογειακά καλοκαίρια και Ελληνικές ταινίες του ‘70 με Λάκη Κομνηνό, «Ένα Καλοκαίρι» κλπ... άμα το ακούσετε θα καταλάβετε...

  • Poison Girl: Έργα και η μέρες της Vi Subversa...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Πριν λίγες μέρες είδα σε ένα βίντεο τραβηγμένο το 2015 στο Green Door του Brighton την ογδοντάχρονη Vi Subversa να τραγουδάει μπροστά σε ένα συγκινημένο κοινό το “Old Tart's Song” των Poison Girls, ένα τραγούδι που εκφράζει με έξυπνο τρόπο τον ρόλο των δύο φύλων.

    Οι στίχοι του τραγουδιού λένε: «Αν ξαναγεννιόμουν, θα ήθελα να επιστρέψω σαν άνδρας, Αν ξαναγεννιόμουν, να ήμουν ένας κόκορας και όχι μια κότα. Δεν θέλω να είμαι σαν την μητέρα μου, να ακολουθώ, να μένω πίσω, να περιμένω πρώτα όλους τους άλλους. Αν ζούσα ξανά, θα παντρευόμουν μια γυναίκα να με φροντίζει μέρα – νύχτα. Δεν θέλω να είμαι σαν την μητέρα μου, να ακολουθώ, να μένω πίσω, να περιμένω πρώτα όλους τους άλλους. Παλιά ήμουν χάρμα οφθαλμών και πουλούσα τον εαυτό μου σαν έργο τέχνης. Τώρα νιώθω σαν την μητέρα μου, είναι φτηνή και δεν την νοιάζει. Όλοι έχουμε την τιμή μας. Άντε και γαμηθείτε!»

  • Richard Hamilton: Ο πιο επιδραστικός Βρετανός καλλιτέχνης του εικοστού αιώνα...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Η pop art ήταν ένα καλλιτεχνικό κίνημα που γεννήθηκε στο Λονδίνο στα μέσα της δεκαετίας του ’50 και αργότερα πέρασε και στην Αμερική. Πήρε το όνομά της από τον κριτικό τέχνης Lawrence Alloway το 1958 και γνώρισε μεγάλη απήχηση στην δεκαετία του ’60.  Πηγή έμπνευσής της ήταν η λαϊκή κουλτούρα, τα καταναλωτικά αγαθά, οι διαφημίσεις, τα καθημερινά σκεύη και οτιδήποτε εκείνη την εποχή ερχόταν σε αντίθεση με τις «καλές τέχνες». Σίγουρα εκνεύριζε όσους δεν την καταλάβαιναν επειδή φαινόταν να έχει ένα πάθος με ανόητα θέματα όπως η διαφήμιση ή τα χυδαία cartoon και κατά κάποιο τρόπο θεωρήθηκε σαν κάτι με το οποίο οι νέοι απειλούσαν να αναστατώσουν το κατεστημένο της τέχνης. Σύντομα πολλοί καλλιτέχνες της rock άρχισαν να εκδηλώνουν ενδιαφέρον για την pop art, καθώς ήταν κάτι καινούργιο, νεανικό και συναρπαστικό.

  • Robert Wyatt: Σχόλια του Ian Penman πάνω στην επίσημη βιογραφία του σπουδαίου Βρετανού μουσικού...

    Mετάφραση: Μιχάλης Πούγουνας


    Το Free Will and Testament ήταν ένα θαυμάσιο ντοκιμαντέρ του 2002 για τον μουσικό Robert Wyatt, το οποίο μέχρι κάποια στιγμή μπορούσε να βρεθεί στο YouTube. Δεν υπάρχει πια.
    Ενα χαρακτηριστικό σχόλιο που κάποιος είχε αφήσει εκεί δήλωνε: «Αυτός ο άνθρωπος είναι ΕΘΝΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ!» Επιστρέφοντας στις ημέρες των αρχών της δεκαετίας του 1970, δεν θα περιμένατε ότι ο Wyatt ή οποιοσδήποτε από τους prog-rock φίλους και συναδέλφους του στη σκηνή του Canterbury θα χαρακτηρίζονταν στο μέλλον ως «εθνικός θησαυρός».

  • Song Stories: Η Ελλάδα στον κόσμο των κόμικς...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Και ποιος δεν «κόλλησε» κάποια στιγμή στην ζωή του με κάποιο από τα κόμικς που κυκλοφορούν; Εγώ πάντως θυμάμαι πως όταν ήμουν παιδί σκαρφιζόμουν διάφορες δικαιολογίες για να πείσω τους γονείς μου να μου αγοράσουν το Μίκυ Μάους (κάποιοι ακόμα και σήμερα το λένε Μίκυ Μάου, έτσι, χωρίς το τελικό «ς»). Μία πονηρή δικαιολογία που θυμάμαι να τους λέω ήταν ότι, και καλά, «μάθαινα», διαβάζοντας Σεραφίνο, Τιραμόλα, Μίκυ Μάους, Κλασσικά Εικονογραφημένα και άλλα, οπότε εκείνοι τελικά μου τα αγόραζαν. Δεν το πίστευαν φυσικά, αλλά οι μεγαλύτεροι τα αγόραζαν για τα παιδιά κι έπειτα τα διάβαζαν και οι ίδιοι, επειδή όλοι μας υπήρξαμε κάποτε παιδιά και, όσο να το κάνεις, τα κόμικς έχουν μια αθωότητα. Μάλιστα, το Μικυ Μάους εκείνη την εποχή είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που αυτό το όνομα δίναμε σε όλα τα καρτούν του κινηματογράφου. «Αααα!!! Έχει Μικυ Μάους πριν την ταινία», έλεγες κι ας ήταν μια ιστορία με τις Αριστογάτες, με τον Κύριο Μαγκού ή με τον Φέλιξ τον Γάτο.

FEATURED VIDEOS

  • 1