Μιχάλης Πούγουνας

  • "Blackout 1" (του Μιχάλη Πούγουνα)

    Πέρα από την όποια γκρίνια μας για το internet ή τα social media όλοι πλέον ξέρουμε πως σε αυτόν τον ωκεανό παραπληροφόρησης, προπαγάνδας και προβολής της ανθρώπινης κουταμάρας, υπάρχουν και πολλά καλά πράγματα. Ίσως αυτά τα πρώτα χρόνια με το internet να ξεσαλώσαμε μέχρι να μάθουμε πως παίζεται αυτό το νέο παιχνίδι αλλά ελπίζω πως πολλοί από εμάς αρχίζουν πλέον να αντιλαμβάνονται που θα βρουν αυτό που τους ενδιαφέρει. Αυτό που πάντα φυσικά θα προβάλλεται ξεδιάντροπα, είναι σίγουρα το φθηνό προϊόν που προορίζεται για μαζική κατανάλωση. Το καλό πράγμα όμως, αυτό που ενδιαφέρει μια άλλη μερίδα ανθρώπων, υπάρχει στο internet και περιμένει να ανακαλυφθεί…

  • anarchistwood: Ο φόβος είναι ο δολοφόνος του μυαλού...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Με τους anarchistwood (το όνομά τους το γράφουν με μικρό “a”) είχα κάποιους κοινούς φίλους, όπως τον Shaun Histed-Todd, έναν από τους ιδιοκτήτες του Wicked Spins Radio που μεταδίδει κάθε εβδομάδα τη ραδιοφωνική εκπομπή μου από το Devon και διοργανωτή του φεστιβάλ Alice's Wicked Tea Party. Ο έτερος κοινός γνωστός μας είναι ο Steve Brunton των Jesus Hooligan και πρώην τραγουδιστής της αγγλικής hardcore μπάντας Gout/Lager Louts.

  • Aπό τους Flowers of Romance στους New Zero God: O Μιχάλης Πούγουνας μιλάει στον Bαγγέλη Χαλικιά αποκλειστικά για το Merlin's Music Box

     Το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης, ο Βαγγέλης Χαλικιάς βρέθηκε στο φιλόξενο σπίτι του Μιχάλη Πούγουνα με σκοπό να καλύψει τριάντα και πλέον χρόνια καριέρας ενός από τα πιο σημαντικά κεφάλαια του ελληνικού underground. Από τους Flowers of Romance των 8t’ s και των 9t’ s στους Nexus από τα τέλη των 9t’ s ως τα μέσα των 0’ s και από κει περίπου ως το σήμερα στους New Zero God. Μεταξύ αυτών, λίγη σκηνοθεσία, λίγη ηθοποιία, αρκετό ραδιόφωνο και πολύ δημιουργία. Με αφορμή αυτή την κουβέντα που ξεκίνησε με καφέ και προχώρησε με ουίσκι, έχοντας για αρκετή ώρα στην παρέα μας και το μπασίστα των New Zero God Μιχάλη Σεμερτζόγλου, αντλήθηκαν πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την εκάστοτε εποχή, ακούσαμε την άποψη του για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και τον κόσμο και για την άνοδο του φασισμού, για το λόγο που θεωρεί πως ό,τι κάνεις καλό είναι να το κάνεις underground και για πολλά άλλα.

    (Φωτό: George Lab)

  • BLACKOUT – PRIVATE INVESTIGATIONS (από τον Μιχάλη Πούγουνα)

    Έξω έκανε κρύο κάνοντας τα τζάμια να θαμπώνουν από την διαφορά θερμοκρασίας μέσα στο δωμάτιο.
    Ίσως είναι αυτή η έξαψη που έχουν οι συλλέκτες βινυλίου όταν έρχονται για κάποια έρευνα σε ανθρώπους σαν εμένα…
    Τα τακούνια της χτυπούσαν ρυθμικά το ξύλινο πάτωμα του γραφείου καθώς περπατούσε πάνω – κάτω σκορπώντας το άρωμά της μέσα σε ένα σύννεφο καπνού από το τσιγάρο που ρουφούσε με μανία.
    Είχε έρθει με σκοπό να με προσλάβει για να συγκεντρώσω όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα σχετικά με μια μπάντα από την Ουαλία…
    Κάποιος της είχε πει ότι είχαν βγάλει κάμποσα βινύλια που μπορούσε να τα αγοράσει μόνο από το ίδιο το συγκρότημα.
    Μου είχε πει, «Εσύ είσαι ο ντεντέκτιβ κι εγώ έχω τα λεφτά. Πληρώνω λοιπόν καλά για να μου βρεις ότι σχετικό υπάρχει από αυτούς”.
    Η δουλειά δεν φαινόταν δύσκολη αλλά ήταν κι ένας καλός τρόπος για να ξεπληρώσω τα τρία νοίκια που χρωστούσα και θα έμεναν και μερικά ψιλά για να ξεσκάσω...

  • Blaxploitation – Οι ταινίες και η μουσική τους...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας
     
    (αναδημοσίευση από το tribe4mian's weblog)

    Πριν κάμποσα χρόνια με είχε πιάσει μια μανία με soundtracks Blaxploitation ταινιών και πάντα μου έκανε εντύπωση πώς γράφονταν τόσο καλές μουσικές για τόσο φτηνές παραγωγές...

    Η αρχή του νέου αυτού κινηματογραφικού είδους έγινε τον Απρίλιο του 1971 με την ταινία Sweet Sweetback’s Baadasssss Song με σεναριογράφο, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Melvin Van Peebles ο οποίος έβαλε και τα λεφτά της παραγωγής. Ο ίδιος είχε γράψει τη μουσική της ταινίας, ενώ εκτελεστές ήταν οι Earth, Wind and Fire, σε μια εποχή που η soul-funk βρισκόταν στο απόγειό της.

  • Die Krupps: «Λατρεύω το βινύλιο και θα το λατρεύω για πάντα επειδή αυτός είναι ο σωστός τρόπος για να ακούς μουσική...» (Αποκλειστική συνέντευξη του Jürgen Engler)

    Συνέντευξη: Μιχάλης Πούγουνας

    Χάρηκα πολύ όταν μου πρότειναν να κάνω μια συνέντευξη για την εκπομπή μου, με τον Jürgen Engler σχετικά με το συγκρότημά του, τους Die Krupps. Οι Die Krupps, μαζί με τους Kraftwerk και τους Einstürzende Neubauten, θεωρούνται από τους πρωτοπόρους της ηλεκτρονικής και της industrial μουσικής, ενώ συγκροτήματα όπως οι Front 242 και οι Nitzer Ebb τους μνημονεύουν ως πηγή έμπνευσης. Οι μουσικές τους ιδέες μπόλιασαν τον ήχο ενός ευρύτατου μουσικού φάσματος που ξεκινά από τους Depeche Mode και φτάνει μέχρι το Detroit techno. Επίσης, οι Die Krupps είναι από τους πρώτους καλλιτέχνες που πάντρεψαν το heavy metal με την ηλεκτρονική μουσική.

  • Fruits de Mer Records: Θαρρείς και τα τελευταία 40 χρόνια δεν συνέβησαν ποτέ – Mια συνέντευξη με τον Keith Jones...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Το 2017 έλαβα για την εκπομπή μου ένα promo-πακετάκι με το διπλό σινγκλ των Fuchsia «Song» και το άλμπουμ των Sidewalk Society, Strange Roads: The Songs Of Rolled GoldΤο πρώτο άλμπουμ των Fuchsia κυκλοφόρησε το 1971, θεωρείται ευρέως ως ένα από τα καλύτερα δείγματα του prog folk της δεκαετίας του '70, έχει ανακηρυχθεί από το περιοδικό Mojo ως ένα «ξεχασμένο κλασικό» και επανεκδίδεται τακτικά. Μάλιστα, το 2010 η ελληνική Anazitisi Records κυκλοφόρησε το σινγκλάκι τους «Ragtime Brahms / The Waves».

  • In The Court of the Crimson King: Ξεμπερδεύοντας την σύγχυση ενός Επιτάφιου...

    Μεταφράζει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Μέσα Αυγούστου του 1969. Η αποκαλυπτική ηχητική έκρηξη του «21st Century Schizoid Man» διακόπτεται απότομα, όταν ο μηχανικός ήχου Robin Thompson κλείνει τα ηχεία στο στούντιο του Λονδίνου όπου ηχογραφεί η μπάντα. Οι King Crimson είναι συγκεντρωμένοι στην σπηλαιώδη αίθουσα των Wessex Studios για την ηχογράφηση του πρώτου άλμπουμ τους. Οι Robert Fripp, Michael Giles, Ian McDonald, Peter Sinfield και Greg Lake σταματούν για να υποδεχτούν τον καλλιτέχνη Barry Godber που φέρνει μαζί του ένα μεγάλο ορθογώνιο πακέτο τυλιγμένο με καφέ χαρτί. Έχουν περάσει μερικές εβδομάδες από τότε που ο Sinfield είχε αναθέσει στον φίλο του, τον Godber, να σκεφτεί μια ιδέα για το εξώφυλλο.

  • MOTHER EARTH’S PLANTASIA: ΕΝΑ ΑΛΜΠΟΥΜ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Σε μια πολύ μακρινή εποχή, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν οι χίπηδες είχαν συμβιβαστεί και ξενερώσει πλέον έπειτα απο ατελείωτες ώρες συζητήσεων μέσα σε ντουμανιασμένα διαμερίσματα του Σαν Φρανσίσκο και του Νότινγκ Χιλ, εμφανίστηκαν νέες πνευματικές ανησυχίες. Τη θέση των μεγαλεπήβολων ιδεών και των σχεδίων για έναν καλύτερο κόσμο, πήραν οι προβληματισμοί σχετικά με το μυστήριο του Τριγώνου των Βερμούδων, τα μυστικά των πυραμίδων και τον Bigfoot. Εκείνη την εποχή, ο Ελβετός συγγραφέας Erich von Däniken κατέληξε να πουλάει εκατομμύρια βιβλία, γράφοντας για εξωγήινους αστροναύτες που οι αρχαίοι μας πρόγονοι λάτρευαν σαν Θεούς όταν εκείνοι υποτίθεται πως επισκέφτηκαν την Γη.

  • O Steve Marriott και η εποχή του...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Όταν ήμουν στην ηλικία που όλοι έχουν κάποιον μεγαλύτερο αδερφό ή αδερφό φίλου, που τύχαινε να έχει μια αξιοπρεπή ροκ δισκοθήκη, έπεσε στα χέρια μου το ομώνυμο άλμπουμ των Humble Pie.

    Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, ίσως και 30, μέχρι να το βρω ξανά σε κάποιο δισκοπωλείο και να το κάνω δικό μου, όπως είχα κάνει δικό μου κι ένα άλλο άλμπουμ που είχα ακούσει την ίδια μέρα από εκείνον τον φίλο, το καταπληκτικόBanquet των Lucifer’s Friend που με είχε στοιχειώσει με το “Spanish Galleon” και την φωνάρα του John Lawton (αργότερα στους Uriah Heep).

    Μένει να βρεθεί άλλος ένας δίσκος βινυλίου για να κλείσω τα ακούσματα μιας και μόνο ημέρας από την παιδική μου ηλικία, τοJunkies Monkeys & Donkeys των Ισραηλινών Jericho Jones, το οποίο δεν είναι κάτι το αριστουργηματικό, απλά το θυμάμαι μαζί με τα άλλα δύο νοσταλγικά (υπάρχει ολόκληρο και στο YouTube) αλλά δεν καίγομαι και πάρα πολύ να το αγοράσω γιατί για κάποιο λόγο μου θυμίζει Μεσογειακά καλοκαίρια και Ελληνικές ταινίες του ‘70 με Λάκη Κομνηνό, «Ένα Καλοκαίρι» κλπ... άμα το ακούσετε θα καταλάβετε...

  • Poison Girl: Έργα και η μέρες της Vi Subversa...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Πριν λίγες μέρες είδα σε ένα βίντεο τραβηγμένο το 2015 στο Green Door του Brighton την ογδοντάχρονη Vi Subversa να τραγουδάει μπροστά σε ένα συγκινημένο κοινό το “Old Tart's Song” των Poison Girls, ένα τραγούδι που εκφράζει με έξυπνο τρόπο τον ρόλο των δύο φύλων.

    Οι στίχοι του τραγουδιού λένε: «Αν ξαναγεννιόμουν, θα ήθελα να επιστρέψω σαν άνδρας, Αν ξαναγεννιόμουν, να ήμουν ένας κόκορας και όχι μια κότα. Δεν θέλω να είμαι σαν την μητέρα μου, να ακολουθώ, να μένω πίσω, να περιμένω πρώτα όλους τους άλλους. Αν ζούσα ξανά, θα παντρευόμουν μια γυναίκα να με φροντίζει μέρα – νύχτα. Δεν θέλω να είμαι σαν την μητέρα μου, να ακολουθώ, να μένω πίσω, να περιμένω πρώτα όλους τους άλλους. Παλιά ήμουν χάρμα οφθαλμών και πουλούσα τον εαυτό μου σαν έργο τέχνης. Τώρα νιώθω σαν την μητέρα μου, είναι φτηνή και δεν την νοιάζει. Όλοι έχουμε την τιμή μας. Άντε και γαμηθείτε!»

  • Richard Hamilton: Ο πιο επιδραστικός Βρετανός καλλιτέχνης του εικοστού αιώνα...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Η pop art ήταν ένα καλλιτεχνικό κίνημα που γεννήθηκε στο Λονδίνο στα μέσα της δεκαετίας του ’50 και αργότερα πέρασε και στην Αμερική. Πήρε το όνομά της από τον κριτικό τέχνης Lawrence Alloway το 1958 και γνώρισε μεγάλη απήχηση στην δεκαετία του ’60.  Πηγή έμπνευσής της ήταν η λαϊκή κουλτούρα, τα καταναλωτικά αγαθά, οι διαφημίσεις, τα καθημερινά σκεύη και οτιδήποτε εκείνη την εποχή ερχόταν σε αντίθεση με τις «καλές τέχνες». Σίγουρα εκνεύριζε όσους δεν την καταλάβαιναν επειδή φαινόταν να έχει ένα πάθος με ανόητα θέματα όπως η διαφήμιση ή τα χυδαία cartoon και κατά κάποιο τρόπο θεωρήθηκε σαν κάτι με το οποίο οι νέοι απειλούσαν να αναστατώσουν το κατεστημένο της τέχνης. Σύντομα πολλοί καλλιτέχνες της rock άρχισαν να εκδηλώνουν ενδιαφέρον για την pop art, καθώς ήταν κάτι καινούργιο, νεανικό και συναρπαστικό.

  • Robert Wyatt: Σχόλια του Ian Penman πάνω στην επίσημη βιογραφία του σπουδαίου Βρετανού μουσικού...

    Mετάφραση: Μιχάλης Πούγουνας


    Το Free Will and Testament ήταν ένα θαυμάσιο ντοκιμαντέρ του 2002 για τον μουσικό Robert Wyatt, το οποίο μέχρι κάποια στιγμή μπορούσε να βρεθεί στο YouTube. Δεν υπάρχει πια.
    Ενα χαρακτηριστικό σχόλιο που κάποιος είχε αφήσει εκεί δήλωνε: «Αυτός ο άνθρωπος είναι ΕΘΝΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ!» Επιστρέφοντας στις ημέρες των αρχών της δεκαετίας του 1970, δεν θα περιμένατε ότι ο Wyatt ή οποιοσδήποτε από τους prog-rock φίλους και συναδέλφους του στη σκηνή του Canterbury θα χαρακτηρίζονταν στο μέλλον ως «εθνικός θησαυρός».

  • Song Stories: Η Ελλάδα στον κόσμο των κόμικς...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Και ποιος δεν «κόλλησε» κάποια στιγμή στην ζωή του με κάποιο από τα κόμικς που κυκλοφορούν; Εγώ πάντως θυμάμαι πως όταν ήμουν παιδί σκαρφιζόμουν διάφορες δικαιολογίες για να πείσω τους γονείς μου να μου αγοράσουν το Μίκυ Μάους (κάποιοι ακόμα και σήμερα το λένε Μίκυ Μάου, έτσι, χωρίς το τελικό «ς»). Μία πονηρή δικαιολογία που θυμάμαι να τους λέω ήταν ότι, και καλά, «μάθαινα», διαβάζοντας Σεραφίνο, Τιραμόλα, Μίκυ Μάους, Κλασσικά Εικονογραφημένα και άλλα, οπότε εκείνοι τελικά μου τα αγόραζαν. Δεν το πίστευαν φυσικά, αλλά οι μεγαλύτεροι τα αγόραζαν για τα παιδιά κι έπειτα τα διάβαζαν και οι ίδιοι, επειδή όλοι μας υπήρξαμε κάποτε παιδιά και, όσο να το κάνεις, τα κόμικς έχουν μια αθωότητα. Μάλιστα, το Μικυ Μάους εκείνη την εποχή είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που αυτό το όνομα δίναμε σε όλα τα καρτούν του κινηματογράφου. «Αααα!!! Έχει Μικυ Μάους πριν την ταινία», έλεγες κι ας ήταν μια ιστορία με τις Αριστογάτες, με τον Κύριο Μαγκού ή με τον Φέλιξ τον Γάτο.

  • STIV BATORS: Ασυμβίβαστος και αμετανόητος...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Μεγάλη η ιστορία που κρύβεται πίσω από τους Lords of the New Church και ομολογώ πως αν υπάρχουν κάποιες μπάντες που θα έπρεπε να χαίρουν μεγαλύτερης αναγνωρισιμότητας από τους φίλους του rock ’n’ roll, σίγουρα οι Lords είναι μια από αυτές. Η ιστορία τους συμπεριλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι του αμερικάνικου punk και όχι μόνον. Κεντρική φιγούρα της μπάντας ήταν ο Steven John Bator, γνωστότερος ως Stiv Bators.

  • The Ruts: Τα τρία ακόρντα που έβαλαν φωτιά στην Βαβυλώνα...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    (το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο έντυπο φανζίν Planet of Songs)

    Όταν ήμουν μικρός είχα μια συγκεκριμένη κοσμοπολίτικη εικόνα για την Αγγλία της δεκαετίας του ‘60, μέσα από τηλεοπτικές σειρές του τύπου «Αντίζηλοι» και «Εκδικητές», με όλους εκείνους τους λόρδους και τα καπέλα bowler στις ταινίες που διαδραματίζονταν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
    Στην ελληνική αργκό, η λέξη «μέγκλα» υπονοούσε την εγγύηση για την υψηλή ποιότητα ενός προϊόντος και προερχόταν από τις λέξεις “Made in England” (εκ του MEngla).
    - Καλό το σουβλάκι?
    - Μέγκλα...

  • THEATRE OF HATE – AN CLUB, 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019

    Κείμενο - φωτό: Μιχάλης Πούγουνας

    Οι Theatre of Hate δημιουργήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στην πολιτικά φορτισμένη ατμόσφαιρα του Λονδίνου από τον Kirk Brandon, μετά την διάλυση του πρώτου του συγκροτήματος, των The Pack, οι οποίοι πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν δύο επτάϊντσα και δύο EP. Οι δύο πρώτες τους κυκλοφορίες ήταν επίσημα bootleg που κυκλοφόρησαν για να μειώσουν τις υπερτιμημένες κασέτες που πωλούνταν υπογείως από διάφορους και είχαν τίτλο «He Who Dares Wins – Live At the Warehouse, Leeds» (1981) και «Live at the Lyceum» (1981), το οποίο ήταν συλλογή. Το Westworld ήταν το πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ σε παραγωγή του Mick Jones των Clash, το οποίο ξεκαθαρίζει και τα πράγματα σχετικά με την πολιτική τοποθέτηση του συγκροτήματος στη βρετανική αριστερά, η οποία βρισκόταν σε έντονη σύγκρουση με τα ακροδεξιά κόμματα National Front και British Movement. Από το εξώφυλλο κιόλας η τοποθέτησή τους ήταν εμφανέστατη...

  • Vince Taylor: Ο πραγματικός Ziggy Stardust...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    (αναδημοσίευση από το blog tribe4mian's weblog)

    Η ιστορία μας ξεκινά στην Βρετανία με τον VinceTaylor έναν άνθρωπο που παρότι στην δεκαετία του ΄50 ηχογράφησε μαζί με την μπάντα του, τους Playboys, κλασικά βρετανικά rock’n’roll τραγούδια όπως το “Brand New Cadillac” και το “Endless Sleep”, απέτυχε να γνωρίσει επιτυχία στα chart παρότι τον ακολουθούσε στις ζωντανές εμφανίσεις του ένα πολυάριθμο κοινό.

  • Vincent Price: Ο Άρχων του Μακάβριου...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Πάντα μου άρεσε ο Vincent Price, ίσως γιατί οι πρώτες ταινίες του που είδα μικρός ήταν μεταφορές ιστοριών του Edgar Allan Poe, τις οποίες σε εκείνη την ηλικία διάβαζα μανιωδώς. Αυτή η σκέψη με προβλημάτισε λίγο και προσπάθησα να θυμηθώ αν αυτοί οι ρόλοι του Price με έκαναν να αγαπήσω τον Poe ή αν οι ήρωες του Poe με έκαναν να αγαπήσω τον Vincent Price. Αυτός ο ηθοποιός είχε κάτι ιδιαίτερο, πέρα από το ύψος του που έφτανε το 1,93 και την μοναδική του φωνή. Είχε κάτι που κάθε φορά αναζητώ να δω στις γοτθικές ταινίες της εταιρείας Hammer, σε κωμωδίες τρόμου όπως το The Abominable Dr. Phibes (ελλ. τίτλ. Ο Σατανικός Δόκτωρ Φάϊμπς) και το Theater of Blood (Το Θέατρο του Αίματος) γιατί εκείνος το δημιούργησε. Ήταν ο άνθρωπος που δημιούργησε αυτούς τους ρόλους. Και ο ρόλος του ήταν ένας: να είναι ο Vincent Price, ο Άρχων του Μακάβριου.

  • Ανακαλύπτοντας το new wave της βρετανικής jazz (Μέρος 1ο)

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Αρχικά θα ήθελα να δηλώσω άσχετος με την jazz αλλά με τον κορονοϊό και την κλεισούρα είπα να το ψάξω λίγο το θέμα και να γράψω σε κάποιες συνέχειες τα ευρήματά μου σχετικά με την νέα jazz σκηνή της Μεγάλης Βρετανίας. Θα ήθελα να το ξεκαθαρίσω αυτό από την αρχή επειδή η jazz είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και δεν θα ήθελα να το παίξω έξυπνος σε κανέναν. Δεν είμαι ειδήμων.

FEATURED VIDEOS

  • 1