• Merlin's Music Box

    Merlin's Music Box



    Το Merlin's Music Box ήταν, είναι και θα είναι ένα φανζίν που κυκλοφόρησε το πρώτο του τεύχος τον Οκτώβριο του 1989 και έκλεισε τον έντυπο κύκλο του το 1995, έπειτα από 26 τεύχη. Ενεργοποιήθηκε εκ νέου την άνοιξη του 2014, αυτή τη φορά ηλεκτρονικά, μέσω του facebook και της ιστοσελίδας του, με σκοπό την παρουσίαση μουσικών σχημάτων και καλλιτεχνών από το χώρο της rock (και όχι μόνον), τη διοργάνωση εκδηλώσεων και, κυρίως, την τέρψη των φίλων του.
  • 1
sponsors inExarchia Μετα δεύτερο Blues.gr - Keep The Blues Alive ΙΝΤΡΙΓΚΑ
  • "Η μουσική μας λέει πού να πάμε": Οι iota για το One Band, One Show...

    Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη για το νέο τους live που ενώνει nu jazz και hip hop...

    Φωτογραφίες: Chistina Alossi 

    Από το Part Of Something μέχρι το See Your Universe, οι iota έχουν αφήσει πίσω την ανάγκη να καθορίσουν ποιοι είναι και έχουν παραδώσει τον έλεγχο στη μουσική. Στον πυρήνα της δημιουργίας τους δεν υπάρχει φόρμα ή θεωρία• υπάρχει μόνο το groove, ο παλμός που σε βάζει μέσα στο κομμάτι και τον χώρο. Κομμάτια όπως το Dope Jazz ή το Aspect γεννιούνται έτσι, από την κίνηση και όχι από τη σκέψη, αφήνοντας τη φόρμα να έρθει εκ των υστέρων.

    Read More
  • Paranoia’s Broken Machine - Είναι ο Χρόνος Εθισμός (2026)

    Paranoia’s Broken Machine - Είναι ο Χρόνος Εθισμός (2026)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Ο χρόνος, η μνήμη και ο φόβος στην ηλεκτρονική σκιά της Ελλάδας

    Το πέμπτο άλμπουμ των Paranoia’s Broken Machine, Είναι ο Χρόνος Εθισμός (“Time Is an Addiction”), είναι μια σκοτεινή ηλεκτρονική εμπειρία που κινείται ανάμεσα σε dark electro, industrial και electropunk. Από την πρώτη στιγμή, η ατμόσφαιρα είναι ασφυκτική και σωματική, σαν να κινείται ο χρόνος σε ασταμάτητο βρόχο και οι μνήμες να καίγονται σε θραύσματα.

    Read More
  • To

    To "British Steel" των Judas Priest, μια καθοριστική στιγμή στην εξέλιξη του heavy metal...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Το British Steel των Judas Priest εμφανίστηκε στην αγορά με έναν εκκωφαντικό θόρυβο για να αλλάξει τα δεδομένα τόσο για το βρετανικό συγκρότημα όσο και για τον ήχο του metal γενικότερα. Και ενώ στις προηγούμενες δουλειές τους οι Judas είχαν ακολουθήσει τρόπον τινά το ρεύμα της εποχής με progressive και hard rock/blues επιρροές, καθώς προχωρούσαν προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄70 και με το punk να κλέβει την παράσταση, ο ήχος τους γινόταν πιο σκληρός, πιο «μεταλλικός».

    Read More
  • Στο μαύρο ανάμεσα στα καρέ: Το Tarwar του Ιλάν Μανουάχ και η σιωπηλή παγκόσμια γλώσσα των κόμικς...

    Στο μαύρο ανάμεσα στα καρέ: Το Tarwar του Ιλάν Μανουάχ και η σιωπηλή παγκόσμια γλώσσα των κόμικς...

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης 

    Ο Tarwar του Ιλάν Μανουάχ είναι ένα κόμικ χωρίς εικόνες με τη συνηθισμένη έννοια. Ή, πιο σωστά, είναι ένα κόμικ φτιαγμένο από εκείνες τις εικόνες που συνήθως δεν προσέχουμε: τα μαύρα panels. Τα κενά. Τις στιγμές όπου η αφήγηση σταματά και κάτι μένει μετέωρο.

    Read More
  • Lead Belly: Blues σε δώδεκα χορδές...

    Lead Belly: Blues σε δώδεκα χορδές...

    Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Ο Lead Belly, ή Huddie William Ledbetter, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στο Μούρινγκσπορτ της Λουιζιάνα στις 20 (ή 23) Ιανουαρίου 1888 και μεγάλωσε στον βαθύ αμερικανικό Νότο, βιώνοντας από νωρίς τη φτώχεια, τον φυλετικό διαχωρισμό και τη βία της εποχής του Jim Crow. Ήταν αυτοδίδακτος μουσικός, δεξιοτέχνης της δωδεκάχορδης κιθάρας, με εντυπωσιακή μνήμη και ένα τεράστιο ρεπερτόριο που περιλάμβανε blues, work songs, spirituals, μπαλάντες και παραδοσιακά τραγούδια. Ο Lead Belly δεν αντιμετώπιζε τη μουσική σαν τέχνη για το κοινό, αλλά σαν εργαλείο αφήγησης, επιβίωσης και συλλογικής μνήμης.

    Read More
  • Following (1998): Η πιο καθαρή και υπόγεια στιγμή του Christopher Nolan (Αφιέρωμα #1)

    Following (1998): Η πιο καθαρή και υπόγεια στιγμή του Christopher Nolan (Αφιέρωμα #1)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Μια ασπρόμαυρη άσκηση περιορισμού, παρακολούθησης και αφηγηματικής εμμονής πριν το βάρος των μεγάλων προϋπολογισμών

    Το Following είναι μια ταινία φτιαγμένη από έλλειψη. Έλλειψη χρημάτων, έλλειψη χρόνου, έλλειψη σταθερού εδάφους. Και ακριβώς γι’ αυτό παραμένει η πιο ειλικρινής στιγμή του Christopher Nolan. Ένα φιλμ που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά να υπάρξει. Και μέσα σε αυτή την ανάγκη, βρίσκει τη μορφή του.

    Read More
  • LONE: Εκεί όπου η φωνή μαθαίνει να ακούει το σώμα...

    LONE: Εκεί όπου η φωνή μαθαίνει να ακούει το σώμα...

    Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

    Η Άννα Παπαϊωάννου (Anna Vs June) μιλά για τον ήχο, τη διάδραση και την τρυφερότητα ως καλλιτεχνική πράξη.

     Η Άννα Παπαϊωάννου δεν αντιμετωπίζει τη μουσική ως προϊόν, αλλά ως συνθήκη. Έναν ζωντανό χώρο όπου ο ήχος, το σώμα και η εικόνα διαπραγματεύονται διαρκώς τη θέση τους. Από τις παραδοσιακές φωνητικές πρακτικές μέχρι την ηλεκτρονική αποδόμηση και τον αυτοσχεδιασμό, η διαδρομή της ως Anna Vs June μοιάζει λιγότερο με πορεία και περισσότερο με άνοιγμα.

    Το LONE είναι μια performance που αρνείται τη σταθερότητα. Τίποτα δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, τίποτα δεν επιβάλλεται. Η φωνή καταγράφεται και θρυμματίζεται, το σώμα απαντά, τα visuals παρεμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Όλα συμβαίνουν μπροστά μας, όχι για να εξηγηθούν, αλλά για να βιωθούν.

    Read More
  • H Μινεάπολη του Bruce...

    H Μινεάπολη του Bruce...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Σε μια εποχή που πολλοί καλλιτέχνες προτιμούν την ουδετερότητα για να μη «χάσουν κοινό», ο Bruce Springsteen διαλέγει ξανά πλευρά: τη μεριά των θυμάτων. Και αυτό τον κάνει όχι απλώς σπουδαίο μουσικό, αλλά ηθικό σημείο αναφοράς. Γιατί ο «Boss» δεν φοβήθηκε ποτέ να πει ότι η μουσική δεν είναι διακόσμηση της πραγματικότητας, είναι όπλο απέναντί της.

    Read More
  • Void Droid: «Mythic» (άλμπουμ σε ψηφιακή μορφή, CD και βινύλιο)

    Void Droid: «Mythic» (άλμπουμ σε ψηφιακή μορφή, CD και βινύλιο)

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    φωτογραφία: Cristina Alossi

    Οι Πατρινοί Void Droid το γλεντάνε κανονικά στο Mythic, το πρόσφατο άλμπουμ τους, και μαζί τους το γλεντάει και ο ακροατής, επειδή το σήμερα είναι πολύ σύντομο και το αύριο πολύ κοντινό. Παίρνουν μια ανθηρή ποικιλία που ξεφυτρώνει μέσα από δημιουργικές progressive προσεγγίσεις και κυριολεκτικά… της αλλάζουν τα φώτα...

    Read More
  • NTISNEY: Όταν οι λέξεις γίνονται μελωδία...

    NTISNEY: Όταν οι λέξεις γίνονται μελωδία...

    Η Εύα Πολιτάκη και ο Σέργιος Βούρδης μου μιλούν στον Χρήστο Κορναράκη για τη λέξη ως ήχο, τη συνεργασία ως ένστικτο και έναν δίσκο που γεννήθηκε χωρίς σχέδιο...

    φωτογραφίες: Δημήτρης Μαντζανίδης

    Το NTISNEY δεν μοιάζει με δίσκο που αποφάσισε τι θέλει να πει. Μοιάζει περισσότερο με κάτι που υπήρχε ήδη και απλώς βρήκε τον τρόπο να ακουστεί. Τα τραγούδια κινούνται χαμηλόφωνα, αλλά όχι διστακτικά. Υπάρχουν επειδή πρέπει, όχι για να πείσουν.

    Η συνάντηση της Εύας με τον Σέργιο βασίστηκε σε μια σπάνια συνθήκη εμπιστοσύνης. Δεν υπήρξαν οδηγίες, ούτε κοινό λεξιλόγιο από την αρχή. Υπήρξε χρόνος, ακρόαση και μια αίσθηση ότι οι λέξεις και οι μελωδίες γνώριζαν ήδη πού να πάνε. Ο δίσκος στήθηκε σαν γέφυρα, όχι σαν δήλωση.

    Σε μια σκηνή που συχνά ζητά εξήγηση και ταχύτητα, το NTISNEY επιλέγει την αργή κατανόηση. Δεν κλείνει το μάτι στον ακροατή. Του αφήνει χώρο να μπει, αν θέλει. Η συζήτηση που ακολουθεί δεν επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει το έργο, αλλά να φωτίσει τον τρόπο που φτιάχτηκε: από λέξεις, σιωπές και μια κοινή αίσθηση μέτρου.

    Read More
  • Sly Stone: Το άχθος μιας ιδιοφυΐας...

    Sly Stone: Το άχθος μιας ιδιοφυΐας...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Ο Sly Stone (κατά κόσμον Sylvester Stewart) άρχισε να εμφανίζεται σε συγκροτήματα στο λύκειο και σπούδασε μουσική θεωρία στο Solano Community College. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60, είχε πλέον εγκαταλείψει οριστικά το σχολείο για να εργαστεί ως DJ στον KSOL του Σαν Φρανσίσκο, έναν ραδιοσταθμό που ειδικευόταν στη soul. Συνεργάστηκε επίσης με πολλά ανερχόμενα συγκροτήματα.
    To 1966 ο Sly είχε ήδη δικό του συγκρότημά, τους Sly and the Stoners, το ίδιο και ο αδελφός του, ο Freddie, τους Freddie and the Stone Souls. Τα δυο αδέλφια αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους με την ιδέα το νέο σχήμα να περιλαμβάνει λευκούς και μαύρους μουσικούς, άνδρες και γυναίκες, που θα έπαιζαν όργανα και θα τραγουδούσαν – κάτι μάλλον πρωτότυπο για την εποχή. Οι Sly and the Family Stone άρχισαν να εμφανίζονται μαζί το 1967 και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, A Whole New Thing.

    Read More
  • Bog art -

    Bog art - "The Dance of Broken Promises" (CD και ψηφιακή έκδοση, 2026)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    φωτογραφία: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (qoq photos)

    Fracture as form...

    Οι Bog art δεν υπήρξαν ποτέ μπάντα της άνεσης. Από την αρχή κινούνται σε μια ζώνη εσωτερικής τριβής: πίστη και αμφιβολία, εγγύτητα και απόσταση, έρωτας και αποσύνθεση. Το The Dance of Broken Promises (2026), ο τέταρτος δίσκος τους, δεν προσπαθεί να συμφιλιώσει αυτές τις αντιθέσεις. Τις αφήνει να συνυπάρχουν. Και χτίζει έναν δίσκο πάνω στη διάρκεια, όχι στην κάθαρση.

    Read More
  • To

    To "The Weight of Forever" των HeadQuake, μια ηχητική επένδυση για δρόμους χωρίς επιστροφή...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Υπάρχουν δίσκοι που δεν γράφονται για ακρόαση με ακουστικά. Γράφονται για μακρινά road trips, για νύχτες που το κοντέρ γράφει χιλιόμετρα και ο χρόνος χάνει το νόημά του, για δρόμους που δεν ξέρεις αν σε βγάζουν κάπου ή απλώς σε απομακρύνουν από όλα τα υπόλοιπα. Το The Weight of Forever των HeadQuake είναι ακριβώς αυτός ο δίσκος...

    Read More
  • «Η βελόνα και η ζημιά που έκανε»: Ένας μικρός φόρος τιμής στον Ντάνι Γουίτεν…

    «Η βελόνα και η ζημιά που έκανε»: Ένας μικρός φόρος τιμής στον Ντάνι Γουίτεν…

     
    Φαντάσου ένα μικρό κλαμπ στο Λος Άντζελες, το 1968. Τρία παιδιά από το Οχάιο βρίσκονται στη σκηνή· μετά βίας τα βγάζουν πέρα. Λέγονται The Rockets. Είναι καλοί, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται.
    Και τότε μπαίνει ο Νιλ Γιανγκ... 
    Ο Γιανγκ μόλις είχε φύγει από τους Buffalo Springfield. Έψαχνε έναν ήχο, κάτι ωμό και ηλεκτρικό, που να ταιριάζει με τη μουσική που ούρλιαζε μέσα στο κεφάλι του. Όταν άκουσε την κιθάρα του Ντάνι Γουίτεν, ήξερε ότι το είχε βρει.
    «Θες να τζαμάρουμε;» ρώτησε ο Γιανγκ μετά τη συναυλία.
    Αυτή η ερώτηση άλλαξε τα πάντα.

    Read More
  • Νίκος Κοντογούρης: «Το μόνο που με κάνει να αισθάνομαι λιγάκι περήφανος για αυτά που έχω κάνει, είναι ότι έμαθα στον κόσμο κάποια πράγματα...»

    Νίκος Κοντογούρης: «Το μόνο που με κάνει να αισθάνομαι λιγάκι περήφανος για αυτά που έχω κάνει, είναι ότι έμαθα στον κόσμο κάποια πράγματα...»

    Ο Μike Πούγουνας και ο Γιάννης Καστανάρας συζητούν εφ' όλη της ύλης με τον Νίκο Κοντογούρη

    Για τους ανθρώπους που αγόραζαν δίσκους και διάβαζαν μουσικά έντυπα, είναι αισθητή η απουσία, τα τελευταία χρόνια, του Νίκου Κοντογούρη, ενός ανθρώπου – κινητή εγκυκλοπαίδεια.
    Υπάρχουν πολλοί λάτρεις της μουσικής που λόγω ηλικίας, δεν τον γνωρίζουν.
    Ο Νίκος, γεννήθηκε στην Καλλιθέα αλλά μεγάλωσε, στην δεκαετία του ’60, στα βόρεια προάστια και εμείς τον γνωρίσαμε μέσα από τις σελίδες του Ποπ και Ροκ , του Zoo , του φανζίν Psychagogos που κυκλοφορούσε ο ίδιος στην δεκαετία του ’80 με κασέτα και φυσικά μέσα από το δισκοπωλείο του, το Art Nouveau.
    Κάποια στιγμή, πριν μερικά χρόνια ο Νίκος αποχώρησε από τον χώρο και συνταξιοδοτήθηκε.
    Μιας και ήμασταν γνωστοί για πολλά χρόνια, Πούγουνας και Καστανάρας αποφασίσαμε να τον βρούμε και να κάνουμε μια συζήτηση μαζί του, ώστε να τον συστήσουμε σε εκείνους που τον γνωρίζουν αλλά και σε εκείνους που θα ήθελαν να τον μάθουν. Βρήκαμε ένα ωραίο καφέ στην πλατεία του Νέου Ηρακλείου και αφού είπαμε τα νέα μας, μιας και είχαμε καιρό να βρεθούμε, έγινε η αρχή…

    Read More
  • Eli  and The Portraits: «H ζούγκλα δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση, αλλά κατάσταση προς αποδοχή...»

    Eli and The Portraits: «H ζούγκλα δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση, αλλά κατάσταση προς αποδοχή...»

    Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη


    Δεν ακούς αυτόν τον δίσκο. Τον διασχίζεις. Το The Jungle Within ξεκινά σαν χαμηλός παλμός και καταλήγει να γίνεται τοπίο. Ένα τοπίο εσωτερικό, πυκνό, γεμάτο φωνές που δεν ζητούν εξηγήσεις αλλά παρουσία. Οι Eli and the Portraits στήνουν ένα αφήγημα που ακουμπά περισσότερο στην εμπειρία παρά στη φόρμα, περισσότερο στο βίωμα παρά στο είδος.

    Εδώ το concept δεν είναι κόλπο, είναι επιβίωση. Ζώα που μιλούν σαν άνθρωποι, άνθρωποι που κρύβονται πίσω από ζώα, τραγούδια που λειτουργούν σαν συνεδρίες, σαν συλλογική κατάθεση.

    Η μουσική αντλεί από folk, post-rock, θεατρικότητα και υπόγεια ένταση, αλλά τίποτα δεν κρατιέται ως αναφορά.

    Όλα υπηρετούν την αφήγηση. Το The Jungle Within ζητά χρόνο, αλλά τον επιστρέφει πολλαπλασιασμένο. Με νόημα. Τους ευχαριστώ για τον χρόνο τους.

    Read More
  • Νίκος Σκαλκώτας: Ο καλλιτέχνης που διάβαζε τον κόσμο μέσα από τους ήχους του...

    Νίκος Σκαλκώτας: Ο καλλιτέχνης που διάβαζε τον κόσμο μέσα από τους ήχους του...

    Γράφει ο Προκόπης Σαμαρτζής

    Στην άκρη μιας εποχής που άλλαζε με ορμή, γεννήθηκε ένας άνθρωπος που δεν άκουγε απλώς τον κόσμο• τον διάβαζε μέσα από τους ήχους του. Από τη Χαλκίδα ως το Βερολίνο και πάλι πίσω στην Αθήνα, κουβαλούσε μαζί του μια αόρατη βαλίτσα γεμάτη μελωδίες που δεν είχαν ακόμη ειπωθεί, ρυθμούς χωρίς σύνορα και χρώματα που δεν υπάκουαν σε καμία γνωστή παλέτα. Όλα αυτά ζωντάνευαν όταν ακουμπούσε απαλά το δοξάρι πάνω στο αγαπημένο του μουσικό όργανο, το βιολί. Εκεί, πάνω στις χορδές του, έβρισκε καταφύγιο και περιπέτεια μαζί.

    Read More
  • Loud Silence: «Ο χρόνος αποκτάει νόημα όταν αντιμετωπίζεται συνολικά. Αλλιώς μας τρώει...»

    Loud Silence: «Ο χρόνος αποκτάει νόημα όταν αντιμετωπίζεται συνολικά. Αλλιώς μας τρώει...»

    Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη 

    Αν κάτι διαπερνά το Filled With Nothing/Feeling like GOD από την πρώτη νότα, είναι η αίσθηση ότι τίποτα δεν στέκεται μόνο του. Πληρότητα και κενό, ένταση και σιωπή, κίνηση και παύση συνυπάρχουν χωρίς να αναιρούνται. Η μπάντα δεν επιχειρεί να εξηγήσει τις αντιφάσεις της εποχής, αλλά να τις κατοικήσει.

    Read More
  • 39 Clocks: Aντίσταση στην ομοιομορφία...

    39 Clocks: Aντίσταση στην ομοιομορφία...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Το γερμανικό πειραματικό ντουέτο 39 Clocks εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, κατακτώντας μια ξεχωριστή θέση στην post-punk και underground μουσική σκηνή της εποχής. Με οδηγό τον μινιμαλισμό των Velvet Underground, ο Christian Henjes, γνωστός ως C.H. 39, και ο Jürgen Gleue, γνωστός ως J.G. 39, άναψαν τις μηχανές των 39 Clocks στο Ανόβερο χρησιμοποιώντας ελάχιστα όργανα για τις υπνωτικές επαναλήψεις και μια avant-garde προσέγγιση στον ήχο. Η μουσική τους συχνά αντλούσε έμπνευση από το garage, την ψυχεδελική μουσική και το krautrock, διατηρώντας παράλληλα μια στεγνή ωμότητα που τους ξεχώριζε από τα πιο εμπορικά συγκροτήματα της εποχής. Μέχρι το 1979, είχαν ήδη αποκτήσει φήμη για τις αντισυμβατικές τους εμφανίσεις, παίζοντας συχνά σε ημίφως και εστιάζοντας περισσότερο στην ατμόσφαιρα παρά στο θέαμα.

    Read More
  • Little Willie John:  rhythm ‘n’ blues από τη «στενή»...

    Little Willie John: rhythm ‘n’ blues από τη «στενή»...

    Γράφει ο Θανάσης Μήνας 

    Ο σύντομος βίος του Little Willie John υπήρξε σχεδόν μυθιστορηματικός. Γεννημένος στο Κάλεντεϊλ του Άρκανσω τον Νοέμβριο του 1937, με το ονοματεπώνυμο William Edward John, ήταν ο μικρός αδελφός της τραγουδίστριας Mable John -από τις ελάχιστες που έγραψαν τόσο για την Tamla όσο και για τη Stax.

    Read More
  • The Man & His Failures - Survival Kit (Geheimnis Records, 2025)

    The Man & His Failures - Survival Kit (Geheimnis Records, 2025)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Μια βουτιά στην αστική δυστοπία των The Man & His Failures, όπου κάθε σύνθεση ισορροπεί ανάμεσα σε industrial ρυθμούς, EBM ηλεκτρισμό και darkwave ατμόσφαιρα, αποκαλύπτοντας ένα concept  άλμπουμ που ζει, αναπνέει και απαιτεί πλήρη παρουσία.

    Read More
  • One Battle After Another: Η πολιτική ταινία του Paul Thomas Anderson (Αφιέρωμα στον Paul Thomas Anderson #10)

    One Battle After Another: Η πολιτική ταινία του Paul Thomas Anderson (Αφιέρωμα στον Paul Thomas Anderson #10)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    “Every revolution begins fighting demons. Motherfuckers just end up fighting themselves.”

    Η φράση ακούγεται σχεδόν κουρασμένα, χωρίς στόμφο. Και όμως, μέσα της χωρά ολόκληρο το One Battle After Another (2025). Ο Paul Thomas Anderson δεν ενδιαφέρεται για την αρχή της επανάστασης. Τον ενδιαφέρει η φθορά της. Το σημείο όπου η ιδέα έχει επιβιώσει, αλλά οι άνθρωποι όχι.

    Read More
  • Γιώργος Μικάλεφ:

    Γιώργος Μικάλεφ: "Γίνομαι ακραίος γιατί αφενός σιχαίνομαι τον καθωσπρεπισμό και αφετέρου είναι τόσο ακραία αυτά που ζούμε, που η πραγματικότητα ξεπερνάει την φαντασία..."

    Ο καλλιτέχνης Γιώργος Μικάλεφ συστήνεται στο Merlin's και απαντάει στις ερωτήσεις του Γιάννη Καστανάρα

    Γεννήθηκα στην Κέρκυρα και η καταγωγή μου είναι από τη Μάλτα. Εξ ου και το ξενικό επώνυμο. Μεγάλωσα στη Γαρίτσα, δίπλα στο κλειστό εργοστάσιο επεξεργασίας Καννάβεως, Λίνου και Ιούτης. Ζωγράφιζα από μικρός όπως όλα τα παιδιά και απλά δεν σταμάτησα μεγαλώνοντας. Οι πρώτες μου επιρροές στη ζωγραφική δεν ήταν τόσο οι “Μεγάλοι Παλαιοί” ζωγράφοι όσο η punk μουσική. Αν αρκούν τρία ακόρντα για να ξεκινήσεις να παίζεις μουσική, τότε αρκεί ένα μολύβι και χαρτί για να ξεκινήσεις να ζωγραφίζεις. Ιδέες να κατεβάζει το κεφάλι σου και τον δρόμο σου τον βρίσκεις. Δίχως διαδίκτυο, καλλιτεχνικό περιβάλλον ή σπουδές, ήταν κάπως δύσκολο να αποκτήσω ανάλογη παιδεία. Έπαιρνα όποτε μπορούσα αυτούς τους τόμους με τους ζωγράφους που πήγαιναν πακέτο με τις εφημερίδες. Όταν έπεσε στα χέρια μου ένας τόμος με το ως τότε έργο του Εδουάρδου Σακαγιάν ήταν αποκάλυψη για μένα...

    Read More
  • Fuzz, Farfisa, ντέφι: Οι  Dionysians μιλούν για το

    Fuzz, Farfisa, ντέφι: Οι Dionysians μιλούν για το "Να Κάψουμε το Χθες", την ανάγκη για φυγή και τη "διονυσιακή" ενέργεια του ελληνικού garage rock...

    Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

    Δεν χρειάζονται κραυγές για να τραβήξεις την προσοχή όταν ο ήχος έχει λόγο ύπαρξης. Το Να Κάψουμε το Χθες των The Dionysians εμφανίζεται αθόρυβα, αλλά μένει - ένα ντεμπούτο που θυμίζει γιατί το ελληνικό garage rock έχει ακόμη σφυγμό, ιδρώτα και αλήθεια. Με fuzz κιθάρες, Farfisa σε πρώτο πλάνο και ελληνικό στίχο που μιλά χωρίς φίλτρα, η μπάντα χτίζει έναν κόσμο ζωντανό και ανεπεξέργαστο, σαν να γράφτηκε σε πραγματικό χρόνο, μέσα σε ένα δωμάτιο που βράζει από ένταση.

    Μίλησα για λογαριασμό του merlis.gr μαζί τους για τη γέννηση του project, τη συνειδητή ακατέργαστη παραγωγή, την ανάγκη να «καεί» το χθες και το γιατί, σε μια εποχή λείου indie ήχου, εκείνοι επιλέγουν να κρατήσουν τις κιθάρες μπροστά και την ενέργεια ωμή.

    Read More
  • Townes Van Zandt Revisited...

    Townes Van Zandt Revisited...

    Ο Θανάσης Μήνας ανατρέχει στη ζωή του μοναχικού cowboy της americana με αφορμή δύο πρόσφατες εκδόσεις.

    Στο ντοκιμαντέρ του 1976 με τίτλο Heartworn Highways, ο Townes Van Zandt παίρνει μια ρουφηξιά από ένα τσιγάρο και αρχίζει να τραβάει τις χορδές της κιθάρας του, δηλώνοντας ειρωνικά: «Θα παίξω ένα ποτ πουρί από τις επιτυχίες μου», προτού χαλαρώσει σε μια υπέροχη, οικεία ερμηνεία του τραγουδιού του “Pancho and Lefty” του 1972. Η συχνά διασκευασμένη αφήγηση που βασίζεται στον Μεξικανό επαναστάτη Pancho Villa έγινε ένα καθοριστικό τραγούδι τόσο για τον Van Zandt όσο και για την ίδια την παράνομη χώρα. Έχει διασκευαστεί από καλλιτέχνες όπως η Emmylou Harris και έχει γίνει ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία από τους Willie Nelson και Merle Haggard το 1983. Ο μεγάλος τραγουδοποιός από το Τέξας διηγείται μάλιστα μια ιστορία, όπου το κομμάτι φαίνεται να τον γλίτωσε από μια από μια κλήση. Οι δύο αστυνομικοί που τον σταμάτησαν, όχι μόνο τον αναγνώρισαν, όχι μόνο ήταν φαν, αλλά συμπτωματικά, αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον με τα παρατσούκλια Pancho και Lefty.

    Read More
  • Turboflow 3000:

    Turboflow 3000: "Bassokatarah: Deep Square Anthems" - Όταν το Τσιμέντο Αναπνέει Μπάσο

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Στην Αθήνα του 2025, οι πλατείες γίνονται στούντιο και τα σπασμένα φώτα διακόσμηση. Οι Turboflow3000 επιστρέφουν με το Bassokatarah: Deep Square Anthems, ένα mixtape που δεν ζητά συγγνώμη. Δέκα κομμάτια, δέκα συνεργασίες, μία δήλωση: δεν χωράμε σε κουτάκια.

    Read More
  • Suicide: Πιονιέροι του electro-punk και ανατρεπτικοί του rock and roll...

    Suicide: Πιονιέροι του electro-punk και ανατρεπτικοί του rock and roll...

    Γράφει (και κάπου κάπου μεταφράζει) ο Γιάννης Καστανάρας

    Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας τους, οι Suicide συγκρίνονταν συχνά με τον Iggy Pop για την ένταση και το θέαμα που χαρακτήριζαν τις συναυλίες τους. O Vega συχνά στεκόταν εχθρικός απέναντι στο ίδιο τους το κοινό κατά τη διάρκεια των εμφανίσεών τους κραδαίνοντας απειλητικά μια αλυσίδα, ενώ το πλήθος τον αποδοκίμαζε, τον γιουχάιζε ή αποχωρούσε. Η φωνή του, ώρες ώρες σαν επιθανάτιος ρόγχος, έμοιαζε να κυνηγάει φαντάσματα, καθώς τραγουδούσε αγέρωχος για μοναχικές, πονεμένες ψυχές που πλανιούνται μέσα σε ένα αλλόκοτο κλειστοφοβικό γοτθικό αστικό τοπίο. Οι μονότονοι, παγεροί electro-rockabilly ήχοι του Rev συνέβαλαν στη δημιουργία μιας ζοφερής εικόνας για το μέλλον.

    Read More
  • «What I have is never what I want»: Οι XOAN μιλούν για τις εντάσεις που διαμόρφωσαν το “Tensions”...

    «What I have is never what I want»: Οι XOAN μιλούν για τις εντάσεις που διαμόρφωσαν το “Tensions”...

    Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

    Από την πανδημία μέχρι τις προσωπικές ρωγμές, οι σκέψεις πίσω από τους στίχους και τις επιλογές που καθόρισαν τον δίσκο.

    Σε μια εποχή όπου η ελληνική indie σκηνή αναζητά νέες φωνές με καθαρότητα και αλήθεια, οι XOAN επανέρχονται με το Tensions, έναν δίσκο που ήδη συζητιέται ως μια από τις πιο ώριμες κυκλοφορίες της χρονιάς στο σύγχρονο ελληνικό indie rock. Η δημιουργία του άλμπουμ δεν ήταν απλή. Οι ανατροπές, η περίοδος του εγκλεισμού, οι προσωπικές δοκιμασίες και οι αλλαγές στη σύνθεση της μπάντας άφησαν αποτύπωμα σε κάθε τραγούδι. 

    Read More
  • Vooeetone - The Structure In Me (βινύλιο και ψηφιακή κυκλοφορία)

    Vooeetone - The Structure In Me (βινύλιο και ψηφιακή κυκλοφορία)

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Οι Vooeetone δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε «μπάντα», τουλάχιστον έτσι όπως έχουμε μάθει να χαρακτηρίζουμε μια σύναξη ανθρώπων που αποφασίζουν να καταθέσουν μέσω του ήχου αυτά που τους καίνε ή τους διασκεδάζουν. Βέβαια, οι Vooeetone είναι ένα μουσικό σχήμα που καταθέτει και αυτή τα παραπάνω, μόνο που σύμφωνα με τον Γιάννη Ντρενόγιαννη, τον ιθύνοντα νου πίσω από όλο αυτό το... βουητό, οι Vooeetone είναι το αποτέλεσμα ενός πειραματισμού στο στούντιο που βασίστηκε σε σκέψεις, ιδέες και συνθέσεις του δίχως να έχει δουλευτεί στον χρόνο, αλλά με τους μουσικούς που συμμετέχουν να δημιουργούν τα πέντε κομμάτια του The Structure In Me μέσα σε μόλις είκοσι ώρες στο στούντιο.

    Read More
  • Πάνος Μπίρμπας & The Nile Beat Artists: “Big House”

    Πάνος Μπίρμπας & The Nile Beat Artists: “Big House”

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Το Big House δεν μοιάζει με δίσκο που γράφτηκε. Μοιάζει με δίσκο που συνέβη. Σαν κάτι που προέκυψε επειδή έπρεπε να υπάρξει, επειδή η ζωή πίεσε το υλικό να βγει προς τα έξω. Η ιστορία είναι γνωστή: ο Πάνος Μπίρμπας βρέθηκε στην Ουγκάντα για να συναντήσει τον γιο του και έμεινε εκεί δεκαέξι μήνες. Στο ενδιάμεσο, το περιβάλλον, οι άνθρωποι, οι δρόμοι και οι καθημερινές μικρές μάχες άρχισαν να διαμορφώνουν έναν άλλο εσωτερικό ρυθμό. Αυτός ο ρυθμός έγινε ο πυρήνας του δίσκου.

    Read More
  • Widow Pit: Oμώνυμο ντεμπούτο  άλμπουμ σε βινύλιο και ψηφιακή κυκλοφορία...

    Widow Pit: Oμώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ σε βινύλιο και ψηφιακή κυκλοφορία...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Όσο κι αν με την πάροδο των χρόνων η μουσική δημιουργία γίνεται ολοένα και περισσότερο κτήμα ατάλαντων (ή και ταλαντούχων) που απλώς προγραμματίζουν και εκτελούν μπροστά από έναν υπολογιστή ή οτιδήποτε σχετικό, υπάρχουν ευτυχώς πολλοί που επιμένουν στην ομαδική δημιουργία και στην προκειμένη περίπτωση οι Widow Pit είναι μια τις μπάντες που αυτοί σχηματίζουν.

    Read More
  • The Skelters: «Αν δεν αφήσεις τις ατέλειες να φανούν, δεν κάνεις ροκ...»

    The Skelters: «Αν δεν αφήσεις τις ατέλειες να φανούν, δεν κάνεις ροκ...»

    Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

    Σε μια εποχή όπου το ελληνικό ροκ συχνά μοιάζει με ξεχασμένο χειρόγραφο σε υγρό υπόγειο, οι Skelters εμφανίζονται ξανά σαν κάποιο σημείωμα που άντεξε τον χρόνο. Όχι για να πουν μια ιστορία νοσταλγίας, αλλά για να δείξουν ότι η επιμονή μπορεί να πάρει μορφή, να γίνει ήχος, να αποκτήσει δέρμα και ρυθμό. Το Con Man’s Chronicles έρχεται μετά από σιωπές, αναμονές και επαναδιαπραγματεύσεις με την ίδια την τέχνη τους. Και μοιάζει σαν να βγήκε μέσα από εκείνες τις νύχτες που το στούντιο είναι πιο ειλικρινές από τους ανθρώπους.

    Read More
  • Eddie and The Hot Rods: Από pub-rockers, πρωτοπόροι του punk...

    Eddie and The Hot Rods: Από pub-rockers, πρωτοπόροι του punk...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Ίσως μερικούς από εσάς να σας έχει απασχολήσει κάποιο τραγούδι των Eddie and the Hot Rods. Εάν ναι, το πιθανότερο να πρόκειται για το «Do Anything You Wanna Dο» από το μαγικό 1977. Πράγμα που σημαίνει πως είστε κάποιας ηλικίας…
    Οι Eddie and the Hot Rods κατάγονται από το νησί Canvey (η περιοχή στις εκβολές του Τάμεση από όπου κατάγονταν τόσο οι Dr. Feelgood όσο και οι Kursaal Flyers) – ένα ξεθωριασμένο βικτωριανό παραθαλάσσιο θέρετρο, όπου ως παλιό αξιοθέατο αναφέρεται η παμπ Lobster Smack που είναι και διατηρητέο μνημείο και ως νέο τα διυλιστήρια πετρελαίου (βλέπε το ντοκιμαντερ Oil City Confidential του Julien Temple με θέμα τους Dr. Feelgood). Σύμφωνα με όλες τις αναφορές, το συγκρότημα πέρασε τα όρια του Canvey με τα χίλια, και για μερικούς μήνες οι Hot Rods κυριάρχησαν στη σκηνή, πριν η πανκ ροκ κατακλύσει την Βρετανία.

    Read More
  • GHOSTWOMAN: Καλώς ήρθατε στον πολιτισμένο κόσμο...

    GHOSTWOMAN: Καλώς ήρθατε στον πολιτισμένο κόσμο...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Το πρόσφατο, τέταρτο άλμπουμ των GHOSTWOMAN, Welcome To The Civilized World, αναδύεται μέσα από τα ερείπια ενός κατεστραμμένου κόσμου, φτιαγμένο σε μια εποχή διαφθοράς και απογοήτευσης.

    Read More
  • Honeybadger: Let There Be Light (άλμπουμ, 2025)

    Honeybadger: Let There Be Light (άλμπουμ, 2025)

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Όταν μια μπάντα μπλέκει αυτά τα δυο αναθεματισμένα υποείδη της rock, το grunge και το stoner, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι πραγματικά συναρπαστικό. Όταν, δε, αποφασίσει να επενδύσει το απλό μείγμα με μελωδικές αποχρώσεις, τότε το αποτέλεσμα παίρνει δέκα με τόνο.

    Read More
  • Παιδί Τραύμα: «Δεύτερη Ζωή» (2025)

    Παιδί Τραύμα: «Δεύτερη Ζωή» (2025)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Ο Παιδί Τραύμα δεν πέθανε, δεν λήστεψε κανέναν, δεν έκανε κάποια επανάσταση με τη στενή έννοια. Έκανε κάτι πιο ύπουλα ισχυρό: δημιούργησε ένα μέρος. Ένα μέρος εδώ, για σένα. Ένας δίσκος που δεν σου ζητά απλώς να τον ακούσεις, αλλά να του κάνεις χώρο - όπως ακριβώς κάνεις χώρο για μια δεύτερη ζωή.

    Read More
  • 1
  • 2

Στο One Band, One Show, η συλλογικότητα δεν είναι πια ανάγκη• είναι επιλογή. Η Ladele, οι Urban Lynx και ο DJ Booker έρχονται να συνυπάρξουν με τους iota, όχι για να ομογενοποιήσουν ή να αναδημιουργήσουν τον ήχο τους, αλλά για να αφήσουν τη μουσική να γίνει πεδίο ελευθερίας.

Το αποτέλεσμα ζωντανεύει πάνω στη σκηνή: rap, νέι, live instruments, turntables, αυτοσχεδιασμοί. Η σιωπή και η ανάσα γίνονται μέρος της αλληλεπίδρασης, η μουσική παίρνει ανάσα και ο ήχος αποκτά σάρκα και ένταση.

Για κάποιον που δεν έχει ξανασυναντήσει nu jazz ή hip hop, το live δεν ζητάει γνώση ή αναφορές. Ζητάει να μπει κανείς στη στιγμή, να αφήσει τον ήχο να τον πάρει, να νιώσει το σώμα να ανταποκρίνεται, να φύγει με μια εικόνα, ένα συναίσθημα, μια σωματική μνήμη.

Όταν τα φώτα σβήσουν, η μικρή παύση πριν το χειροκρότημα είναι η απόδειξη ότι κάτι άγγιξε αληθινά τους ανθρώπους. Και εκεί μένει η ουσία: η ζωντανή, ανθρώπινη ενέργεια που κανένα replay δεν μπορεί να αντικαταστήσει.


Η συνέντευξη

Από το Part Of Something μέχρι το See Your Universe, πώς έχει μεταμορφωθεί ο τρόπος που ακούτε και αφήνετε τη μουσική να σας καθοδηγεί;

Από το Part Of Something μέχρι το See Your Universe έχει αλλάξει κυρίως ο τρόπος που ακούμε. Στην αρχή υπήρχε η ανάγκη να ορίσουμε ποιοι είμαστε ως σύνολο. Στον δεύτερο δίσκο αυτή η ανάγκη έφυγε. Αφήσαμε τη μουσική να μας καθοδηγήσει περισσότερο, χωρίς να προσπαθούμε να την ελέγξουμε. Ο ήχος έγινε πιο εσωτερικός και πιο ουσιαστικός. Με αυτό τον τρόπο φτιάχνεται και η νέα μας δουλειά.


Κομμάτια όπως το “Dope Jazz” ή το “Aspect” μοιάζουν να γεννιούνται γύρω από ένα groove πριν από τη φόρμα. Είναι αυτό η καρδιά της δημιουργίας σας;

Το groove είναι ο πυρήνας. Πριν από τη μελωδία, πριν από τη δομή, πριν από οποιαδήποτε θεωρητική σκέψη. Αν δεν υπάρχει παλμός, αν δεν σε βάζει σωματικά μέσα στο κομμάτι, δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε. Κομμάτια όπως το Dope Jazz ή το Aspect δεν σχεδιάστηκαν για να στέκονται σε χαρτί, αλλά για να κινούνται στο χώρο. Η φόρμα έρχεται εκ των υστέρων, σαν φυσικό αποτέλεσμα της κίνησης, όχι σαν προκαθορισμένο καλούπι.


Το See Your Universe έχει μια κινηματογραφική, εσωτερική διάσταση. Πώς μεταφέρεται αυτή η ατμόσφαιρα από το στούντιο στη σκηνή;

Το See Your Universe έχει μια έντονη κινηματογραφική και εσωτερική αισθητική και αυτός ήταν εξαρχής ο στόχος μας, να μπορεί να μεταφερθεί στο live με την ίδια ταυτότητα. Κρατάμε την ατμόσφαιρα, τα ηχοτοπία και τις δυναμικές του άλμπουμ, αλλά στη σκηνή αποκτούν μεγαλύτερη ένταση και ζωντάνια. Εκεί μπαίνει και ο αυτοσχεδιασμός, όχι για να αλλάξει τον χαρακτήρα των κομματιών, αλλά για να τους δώσει ανάσα και ελευθερία. Κάθε live είναι λίγο διαφορετικό, χωρίς να χάνεται το πλαίσιο. Το live δεν λειτουργεί ως διασκευή του δίσκου, αλλά ως η φυσική, ζωντανή του εκδοχή.


Στο Part Of Something υπήρχε έντονη η αίσθηση της συλλογικότητας. Τι σημαίνει αυτή η έννοια σήμερα, λίγα χρόνια μετά;

Στο Part Of Something η συλλογικότητα ήταν σχεδόν υπαρξιακή ανάγκη. Ήμασταν σε φάση διαμόρφωσης, ψάχναμε κοινό βηματισμό. Σήμερα η συλλογικότητα έχει άλλο βάρος. Είναι συνειδητή επιλογή και ευθύνη. Δεν στηρίζεται στον ενθουσιασμό της αρχής, αλλά στη συνέπεια, στην εμπιστοσύνη και στην αποδοχή της διαφορετικότητας μέσα στο σχήμα.


Με τη Ladele και τους Urban Lynx στο One Band, One Show, δημιουργείτε έναν νέο ηχητικό κόσμο ή μια φυσική συνέχεια του ήχου των iota;

Το One Band, One Show με τη Ladele DjBooker και τους Urban Lynx δεν είναι πείραμα για το πείραμα. Είναι φυσική συνέχεια του ήχου των iota, αλλά σε ανοιχτό πεδίο. Δεν προσπαθούμε να ομογενοποιήσουμε τις ταυτότητες. Τις αφήνουμε να συνυπάρξουν, με τις τριβές τους. Εκεί γεννιέται κάτι νέο, όχι επειδή το σχεδιάσαμε, αλλά επειδή το επιτρέψαμε.


Υπάρχουν κομμάτια από τη δισκογραφία σας που λειτουργούν ως πεδία ελευθερίας και αυτοσχεδιασμού σε αυτό το live;

Υπάρχουν κομμάτια που στο live λειτουργούν ως ανοιχτές δομές. Εκεί ο αυτοσχεδιασμός έχει ρόλο ουσίας και όχι επίδειξης. Κάθε βραδιά τα κομμάτια αυτά παίρνουν διαφορετική μορφή, αλλά πάντα μέσα σε ένα πλαίσιο που τα διατηρεί αναγνωρίσιμα. Αυτό κρατά τη μουσική ζωντανή και την αίσθηση της στιγμής έντονη.


Κοιτάζοντας τη διαδρομή σας μέχρι σήμερα, νιώθετε ότι το One Band, One Show είναι μια σύνοψη της πορείας σας ή ένα σημείο ρήξης που ανοίγει κάτι νέο;

Το One Band, One Show είναι ταυτόχρονα απολογισμός και νέο ξεκίνημα. Συνοψίζει τη μέχρι τώρα πορεία μας, αλλά αλλάζει και τον τρόπο που βλέπουμε το live. Υπάρχει ένας πειραματισμός, αλλά ταυτόχρονα δείχνει πόσο ευέλικτοι είμαστε. Πάντα σε όλη την πορεία μας ως μπάντα θα κάνουμε κάτι νέο, είναι η φύση και η λειτουργία των iota. Μετά από αυτό, τίποτα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο.


Το live συνδυάζει rap, νέι, live instruments και turntables. Πώς κρατιέται η ισορροπία, πώς αφήνετε χώρο στη σιωπή και στην ανάσα κάθε μουσικού;

Η ισορροπία ανάμεσα σε rap, νέι, live όργανα και turntables κρατιέται μόνο με ακρόαση. Είναι πολύ εύκολο να γίνει λάθος και να χαθεί η ισορροπία, αλλά όταν τα καταφέρνουμε και βρίσκουμε τη σωστή ροή, είναι μαγικό. Παίζει μεγάλο ρόλο ο χρόνος και η τριβή που έχουν οι μουσικοί μεταξύ τους, όσο πιο πολύ έχουμε παίξει μαζί, τόσο πιο φυσική γίνεται η αλληλεπίδραση. Η σιωπή είναι μέρος της μουσικής και κάθε μουσικός πρέπει να ξέρει πότε να κάνει πίσω. Εκεί χτίζεται το σύνολο, η ενέργεια και η ατμόσφαιρα.


Πώς θα θέλατε να ακούσει αυτό το live κάποιος που δεν έχει συναντήσει ποτέ nu jazz ή hip hop;

Σε κάποιον που δεν έχει επαφή με nu jazz ή hip hop, θα θέλαμε αυτό το live να λειτουργήσει χωρίς φίλτρα. Να μη χρειάζεται γνώση ή αναφορές. Να το βιώσει όπως βιώνεις μια ταινία ή έναν χώρο, ένα θέατρο, να μην αναρωτηθεί τι είναι αυτό. Να το αφήσει να τον πάρει όπου πάει. Αν φύγει με μια αίσθηση, μια εικόνα ή μια σωματική μνήμη, τότε η μουσική έχει κάνει τη δουλειά της.


Σε μια εποχή όπου όλα καταγράφονται, τι σημαίνει για εσάς ένα live που υπάρχει μόνο τη στιγμή που συμβαίνει;

Σε μια εποχή όπου όλα καταγράφονται και επαναλαμβάνονται, το live υπάρχει μόνο τη στιγμή που συμβαίνει. Σε αναγκάζει να είσαι εκεί, να νιώσεις τη στιγμή, να μοιραστείς κάτι μαζί με τους άλλους. Δεν μπορείς να το ξαναδείς, μόνο να το κρατήσεις μέσα σου. Σε μια ψηφιακή εποχή, μένει η ανθρώπινη αφή, η ενέργεια και η σύνδεση, το live γίνεται ένα σημαντικό αγαθό επικοινωνίας που δεν αντικαθίσταται.


Όταν σβήσουν τα φώτα, ποιο συναίσθημα ή εικόνα θα σας έλεγε ότι η βραδιά πέτυχε;


Όταν σβήσουν τα φώτα, υπάρχει εκείνη η μικρή παύση πριν το χειροκρότημα, η στιγμή που ο κόσμος χρειάζεται λίγο χρόνο για να επανέλθει. Αν συμβεί αυτό, καταλαβαίνεις ότι κάτι άγγιξε πραγματικά τους ανθρώπους, ότι η μουσική έκανε τη δουλειά της. Αυτή η σύνδεση, αυτή η αίσθηση που μένει στον χώρο και μέσα μας, είναι το ζητούμενο κάθε φορά.


Ευχαριστώ για τον χρόνο σας! Καλή επιτυχία στο live και στα επόμενα project!
cheers!

Ευχαριστούμε πολύ Χρήστο!

bandcamp

facebook

youtube


Η Nu Jazz συναντά το Hip Hop | iota x Ladele x Urban Lynx x DJ Booker LIVE
One Band, One Show

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου στο Piraeus Club Academy
Η MO’FI Records παρουσιάζει: Nu jazz meets hip hop: One Band, One Show, με τους iota, η Ladele, οι Urban Lynx (MC Yinka και MC Dash) και ο DJ Booker να μοιράζονται στη σκηνή του Piraeus Club Academy ως μία ενιαία μπάντα, παρουσιάζοντας ένα δυναμικό concept live που συνδυάζει nu jazz, hip hop, live instruments, ηλεκτρονικά layers και turntablism και ενώνει διαφορετικούς μουσικούς κόσμους, με grooves, φωνητικά, rap, αυτοσχεδιασμούς και δυνατή ενέργεια πάνω στη σκηνή.
Με ήχους όπου η αισθητική της Ninja Tune συναντάει την ενέργεια της Stonesthrow, η μπάντα δημιουργεί ένα ενιαίο, ζωντανό performance που ταξιδεύει τους ακροατές ανάμεσα σε nujazz και hip hop.


Line-up
Ladele - Rap/Vocals
McYinka - Rap/Vocals
McDash – Rap (Urban Lynx)
Νίκος Παραουλάκης – Νέι
Τάσος Πέππας – Τύμπανα
Μιχάλης Ευδαίμων – Μπάσο
Γιώργος Χριστόπουλος – Κιθάρα
DJ Booker – Turntables / Scratch
Κίμων Τσομίδης – Sound Design


Η βραδιά ξεκινά με pure hip hop vibes από τους DJs Boozik x Santoner, που θα γεμίσουν τη σκηνή με δυνατά beats και classic groove, βάζοντας το κοινό στο ρυθμό της βραδιάς.
Πληροφορίες:
Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2025
Τοποθεσία: Piraeus Club Academy, Πειραιώς 105, Αθήνα 118 54
Ώρα: 21:00
Εισιτήρια: 12€ ταμείο | 10€ προπώληση
Προπώληση εισιτηρίων στο more.comκ και στο δίκτυο καταστημάτων του.
Σύνδεσμος για την προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/nu-jazz-meets-hip-hop-iota-x-ladele-x-urban-lynx-x-dj-booker

FB Event: https://fb.me/e/6rRhCL9IU


image

Χρήστος Κορναράκης

Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
 
 
 
image

Χρήστος Κορναράκης

Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
 
 
 
image

Χρήστος Κορναράκης

Ο Χρήστος Κορναράκης γεννήθηκε μια ζεστή μέρα του Ιούλη στην Αθήνα. Παράλληλα με τις σπουδές του (υποκριτική, μάρκετιγκ και επικοινωνία) και όντας συλλέκτης δίσκων από τα παιδικά του χρόνια, αρθρογράφησε επί μία δεκαετία στο blog fromthebasement.com και στην μετέπειτα εξέλιξη του, το ypogeio.gr. Η ένταξη του στην ομάδα του Merlin’sMusic Box αποτελεί φυσική εξέλιξη.
 
 
 

 

Γραφτείτε στο newsletter του Merlin

FEATURED VIDEOS

  • 1