• Merlin's Music Box

    Merlin's Music Box



    Το Merlin's Music Box ήταν, είναι και θα είναι ένα φανζίν που κυκλοφόρησε το πρώτο του τεύχος τον Οκτώβριο του 1989 και έκλεισε τον έντυπο κύκλο του το 1995, έπειτα από 26 τεύχη. Ενεργοποιήθηκε εκ νέου την άνοιξη του 2014, αυτή τη φορά ηλεκτρονικά, μέσω του facebook και της ιστοσελίδας του, με σκοπό την παρουσίαση μουσικών σχημάτων και καλλιτεχνών από το χώρο της rock (και όχι μόνον), τη διοργάνωση εκδηλώσεων και, κυρίως, την τέρψη των φίλων του.
  • 1
sponsors inExarchia Μετα δεύτερο Blues.gr - Keep The Blues Alive ΙΝΤΡΙΓΚΑ
  • Οι περιπέτειες του πρίγκιπα Stash...

    Οι περιπέτειες του πρίγκιπα Stash...

    Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

    Σε διάφορες βιογραφίες των Rolling Stones αναφέρεται ο πρίγκιπας Stash de Rola ως ένας μυστήριος νεαρός αριστοκράτης ο οποίος σε κάποια φάση συνελήφθη μαζί με τον Brian JonesΕκτός αυτού, o de Rola ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα της δεκαετίας του 1960, μιας και υπήρξε ένας από τους διάσημους φίλους των Beatles και των Rolling Stones και, ως δανδής, τράβηξε πάνω του την προσοχή λανσάροντας το νεορομαντικό, ντύσιμο που ήταν στην μόδα στις αρχές των 70ς. Υπήρξε επίσης ηθοποιός στο Χόλυγουντ αλλά και στην Ευρώπη, δισκογραφημένος rock μουσικός, αλλά και εραστής μερικών από τις πιο όμορφες γυναίκες της εποχής του.

    Read More
  • Nina Hagen, η νονά του γερμανικού punk...

    Nina Hagen, η νονά του γερμανικού punk...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Η Catharina «Nina» Hagen, η «Νονά του γερμανικού πανκ», θεωρείται σύμβολο ανυπακοής και ελευθερίας, γεφυρώνοντας το πολιτισμικό χάσμα ενός Βερολίνου που εξακολουθούσε να είναι χωρισμένο (και πολιτικά διχασμένο), η προσωπικότητά της ενσάρκωνε την εξέγερση και την καλλιτεχνική ελευθερία, αμφισβητώντας τις κοινωνικές συμβάσεις και στις δύο πλευρές του Τείχους.

    Read More
  • Να μιλάς χωρίς να τραγουδάς: Η αλήθεια του

    Να μιλάς χωρίς να τραγουδάς: Η αλήθεια του "Aristophobia Nervosa". Η Lia Hide αφήνει τη φωνή της γυμνή από επίδειξη και ξανασκέφτεται τι σημαίνει να εκτίθεσαι, να επιμένεις και να δημιουργείς χωρίς δίχτυ ασφαλείας...

    Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

    Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για έναν δίσκο που δεν θέλει να «λειτουργήσει» όπως οι άλλοι. Το Aristophobia Nervosa δεν ζητά να το αγαπήσεις. Δεν προσπαθεί να σε πείσει. Στέκεται απέναντί σου και σου λέει: έτσι έγιναν τα πράγματα. Η Lia Hide δεν αρνείται το τραγούδι. Αρνείται την ευκολία του. Για χρόνια έβλεπε τη φωνή ως ένα ακόμη όργανο. Όχι ως κέντρο. Όχι ως πρόσωπο. Κι όμως, το πρόσωπο είναι αυτό που μένει. Η «τραγουδίστρια» επισκιάζει τη συνθέτρια, την ενορχηστρώτρια , την παραγωγό. Το όνομα κρύβει. Το έργο αποκαλύπτει.

    Σε αυτόν τον δίσκο, η φωνή δεν στέκεται μπροστά από τη μουσική. Περπατά μέσα της. Ηχογραφημένη σε κινητό, σε ώρες αμήχανες ή εξαντλημένες, κρατά κάτι που το στούντιο συχνά λειαίνει: την πρώτη σκέψη πριν προλάβει να φορέσει τεχνική. Όχι από αδιαφορία. Από πρόθεση. Η ωμότητα εδώ δεν είναι στυλ. Είναι ανάγκη.

    Read More
  • Miles Davis: «Έχω αλλάξει την ιστορία της μουσικής πέντε ή έξι φορές...»

    Miles Davis: «Έχω αλλάξει την ιστορία της μουσικής πέντε ή έξι φορές...»

    Γράφει ο Αχιλλέας ΙΙΙ

    Υπάρχει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί καιρό στην πιάτσα, σύμφωνα με το οποίο όταν ο Miles Davis βρέθηκε καλεσμένος στο Λευκό Οίκο με τη σύζυγό του από τον Ronald Reagan για τη βράβευση του Ray Charles, γύρισε η πρώτη κυρία των ΗΠΑ και τον ρώτησε “Τι σπουδαίο έχεις κάνει εσύ στη ζωή σου και σε κάλεσαν εδώ απόψε;” Ψύχραιμα εκείνος της απάντησε: “Λοιπόν, έχω αλλάξει την ιστορία της μουσικής πέντε ή έξι φορές. Εσύ τι έχεις κάνει, πέρα από το να πηδάς τον Πρόεδρο;”

    Read More
  • Forgotten Records: Forever Changes (1967), Η σκιά πίσω από το Καλοκαίρι της Αγάπης...

    Forgotten Records: Forever Changes (1967), Η σκιά πίσω από το Καλοκαίρι της Αγάπης...

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Πώς ο Arthur Lee και οι Love αποδόμησαν το ψυχεδελικό όνειρο του ’67 και άφησαν έναν δίσκο που ακόμη στοιχειώνει το παρόν

    Υπάρχουν άλμπουμ που καταγράφουν την εποχή τους και άλλα που την αμφισβητούν. Το Forever Changes των Love ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Κυκλοφόρησε το 1967, τη χρονιά που το καλοκαίρι ονομάστηκε «της αγάπης» και η Καλιφόρνια φάνταζε σαν υπόσχεση διαρκούς φωτός. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συλλογική μέθη, ο Arthur Lee έγραφε τραγούδια που έμοιαζαν με σημειώματα από το υπόγειο.

    Read More
  • Prolapse -

    Prolapse - "I Wonder When They’re Going To Destroy Your Face" + Συναυλία στο Αρχιτεκτονική live stage...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Με το I Wonder When They’re Going To Destroy Your Face, οι Prolapse επιστρέφουν στη δισκογραφία ύστερα από 25 ολόκληρα χρόνια και το κάνουν όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς από μια μπάντα που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να γίνει αρεστή, επίκαιρη ή «εύπεπτη». Δεν πρόκειται για comeback καριέρας, αλλά για μια ωμή υπενθύμιση ότι ο θυμός, η ειρωνεία και η κοινωνική δυσανεξία δεν γερνούν, απλώς… συσσωρεύονται.

    Read More
  • Στην Άλλη Άκρη Της Γραμμής Μια Άγνωστη...

    Στην Άλλη Άκρη Της Γραμμής Μια Άγνωστη...

    Γράφει ο Γιώργος Τσέκας 

    Το τηλέφωνο ξαναχτυπάει…Επίμονα… Για αρκετή ώρα. Κανείς δεν μιλάει στο σπίτι. Σηκώνομαι αργά-αργά και απαντάω. Στην άλλη άκρη της γραμμής μια άγνωστη, «Η» άγνωστη. «Εγώ είμαι πάλι, μου είπε δεν με θυμάσαι;» Μα καλά πως είναι δυνατόν, γιατί το κάνεις αυτό; Γιατί προσποιείσαι πως δεν με ξέρεις;» Μου έδωσε όσο χρόνο χρειαζόμουν για να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Η σιωπή στο τηλέφωνο αλλά και μέσα στο σπίτι έμοιαζε νεκρική.

    Read More
  • Bog art: Χορεύοντας ανάμεσα στα συντρίμμια του χρόνου...

    Bog art: Χορεύοντας ανάμεσα στα συντρίμμια του χρόνου...

    Οι Bog art μιλούν στον ΧΡΗΣΤΟ ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ για τη φθορά, τη σιωπή και τη δημιουργική αντίσταση στο The Dance of Broken Promises

    Υπάρχουν δίσκοι που υψώνουν τη φωνή τους και άλλοι που μαθαίνουν να στέκονται ακίνητοι, αφήνοντας τον χρόνο να περάσει από μέσα τους. Το The Dance of Broken Promises ανήκει στη δεύτερη κατηγορία: ένα έργο που δεν βιάζεται να πείσει, δεν διεκδικεί εύκολες κορυφώσεις, αλλά επιμένει στη διάρκεια, στη ρωγμή, στη σιωπή ως ισότιμο υλικό με τον ήχο.  Οι Bog art δεν γράφουν τραγούδια για να κρύψουν τη φθορά• γράφουν για να την κατοικήσουν. Με λόγο παρατηρητικό και μουσική που μοιάζει να κινείται σαν σκιά πάνω σε ερείπια, ο νέος τους δίσκος λειτουργεί ως ένας αργός χορός πάνω σε ό,τι χάθηκε, σε ό,τι δεν τηρήθηκε, σε ό,τι συνεχίζει παρ’ όλα αυτά να αναπνέει.

    Read More
  • Mike Bloomfield (28.07.1943 – 15.02.1981): το λευκό αγόρι που αγάπησε τα blues όσο κανένας...

    Mike Bloomfield (28.07.1943 – 15.02.1981): το λευκό αγόρι που αγάπησε τα blues όσο κανένας...

    Με αφορμή τη συμπλήρωση 45 χρόνων από τον θάνατο του θρυλικού κιθαρίστα, ο Θανάσης Μήνας ξεφυλλίζει τις σημαντικότερες σελίδες της ζωής και της δισκογραφίας του πιο αγαπημένου του κιθαρίστα.

    Στο απόγειό του, ο Mike Bloomfield ήταν ο σημαντικότερος λευκός blues κιθαρίστας της γενιάς του. Η ένταση και η αφομοίωσή του στα αφροαμερικανικά blues συνέβαλαν καθοριστικά στον αναδυόμενο ήχο της δεκαετίας του '60. Οι συνεισφορές του σε ηχογραφήσεις όπως το Highway 61 Revisited ήταν πολύ σημαντικές, αλλά η θητεία του στην Butterfield Blues Band ήταν αυτή που εδραίωσε τη φήμη του. Μια ομάδα μουσικών του Σικάγο που συνδύαζαν σκληρά ηλεκτρικά blues με τις ελεύθερες παρεκκλίσεις της Αντικουλτούρας∙ η κιθάρα του Bloomfield ήταν εξίσου προσδιοριστική για τον ήχο τους όσο και η φυσαρμόνικα του ηγέτη Paul Butterfield. Όπως δήλωσε κάποτε ο ρυθμικός κιθαρίστας του συγκροτήματος, ο Elvin Bishop: «Κανείς δεν ήταν τόσο καλός όσο ο Bloomfield. Τεχνικά ήταν ένα τέρας».

    Read More
  • Kapten:

    Kapten: "Dancing Tooth" (ψηφιακή κυκλοφορία, 2025)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Ένα πολυρυθμικό άλμπουμ για τον φόβο, τον χρόνο και τη συλλογική αφύπνιση

    Υπάρχουν άλμπουμ που σου επιβάλλονται από την πρώτη ακρόαση. Και υπάρχουν εκείνα που σε κερδίζουν αργά, σχεδόν υπόγεια, μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως έχεις ήδη μπει στον κόσμο τους. Το Dancing Tooth των Θεσσαλονικιών Kapten ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν φωνάζει. Χτίζει ατμόσφαιρα. Και μέσα της πάλλεται κάτι ανήσυχο.

    Read More
  • «Το κλασικό […] αυγοθήκη, φθηνή μοκέτα και φελιζόλ»: Τα Αυτοσχέδια Μουσικά Στούντιο της Θεσσαλονίκης από τα μέσα του ’70 ως τις αρχές του ’90...

    «Το κλασικό […] αυγοθήκη, φθηνή μοκέτα και φελιζόλ»: Τα Αυτοσχέδια Μουσικά Στούντιο της Θεσσαλονίκης από τα μέσα του ’70 ως τις αρχές του ’90...

    Γράφει η Αλεξάνδρα Καραμούτσιου (Μεταδιδακτορική ερευνήτρια, Τμήμα Μουσικών Σπουδών ΑΠΘ)

    Εισαγωγή: Αντώνης Ζήβας

    Οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ του Merlin’s Music Box στον συνεχή τους διάπλου στον τεράστιο ψηφιακό Ωκεανό των καιρών μας, ανέσυραν από τον… βυθό της ελληνικής punk σκηνής των 80’ς, την ιστορία της εν λόγω σκηνής στην Θεσσαλονίκη. Η ιστορία που θα διαβάσετε έχει γραφτεί δια χειρός της Αλεξάνδρας Καραμούτσιου και πρόκειται για την πτυχιακή της εργασία . Αν παρ' όλα αυτά πρόκειται για κάτι τέτοιο, με τη σειρά μας λέμε ένα μεγάλο «Μπράβο» για την όλη προσπάθεια, η οποία, από όσο θυμούνται τα γέρικα μυαλά μας, δεν έχει ξαναϋπάρξει κάτι αντίστοιχο για τη συγκεκριμένη punk σκήνη.

    Στην ιστοσελίδα, λοιπόν,  «Κοινωνικός Atlas Θεσσαλονίκης»,  ξεδιπλώνεται μια συναρπαστική αφήγηση που φωτίζει μία λιγότερο γνωστή όψη της μουσικής ζωής της πόλης: τα αυτοσχέδια στούντιο που άνθησαν στη Θεσσαλονίκη από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 έως τις αρχές του ’90.

    Read More
  • Lia Hide -

    Lia Hide - "Aristophobia Nervosa": Μια σκοτεινή spoken word εμπειρία στην ελληνική γλώσσα...

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Το νέο άλμπουμ της Lia Hide συνδυάζει ποίηση, performance και avant-garde ήχο, σε έναν από τους πιο τολμηρούς ελληνικούς δίσκους της χρονιάς

    Read More
  • Tilaye Gebre: Ethio-jazz για τη νύχτα...

    Tilaye Gebre: Ethio-jazz για τη νύχτα...

    Γράφει ο Θανάσης Μήνας

    Το παίξιμό του γεννημένου στην Αντίς Αμπέμπα σαξοφωνίστα Tilaye Gebre είναι νυχτερινό και moody. Πριν ξεκινήσει σόλο καριέρα, υπήρξε μέλος των Equators Band, οι οποίοι το 1976 μετονομάστηκαν σε Walias Band - δικό του είναι το σόλο στο φοβερό "Muziqawi Silt" των τελευταίων που περιέχεται και στις συλλογές Ethiopiques. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Χαϊλέ Σελασιέ, στα χρόνια της χούντας η ethio-jazz πέρασε σε καθεστώς ημι-παρανομίας και ο Tilaye Gebre αναγκάστηκε να ηχογραφεί στο underground... Η ανθολογία Τilaye's Saxophone With The Dahlak Band που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από την ετικέτα της Muziqawi, περιλαμβάνει εννέα κομμάτια από το 1976, εννιά μακροσκελή τζαμαρίσματα με βαριά rhythm section, υπνωτικά πλήκτρα και το σαξόφωνο να τριπάρει.

    Read More
  • Μάρκος Βαμβακάρης: 54 χρόνια χωρίς τον «πατριάρχη» του ρεμπέτικου...

    Μάρκος Βαμβακάρης: 54 χρόνια χωρίς τον «πατριάρχη» του ρεμπέτικου...

    Γράφει ο Προκόπης Σαμαρτζής

    Ο Μάρκος Βαμβακάρης δεν μπήκε ποτέ στη μέση. Ούτε στη ζωή ούτε στο πάλκο. Προτιμούσε την άκρη, εκεί όπου στέκονται όσοι δεν διεκδικούν χώρο, αλλά τον γεμίζουν. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν έμαθαν να ζητούν, μόνο να δίνουν. Κι ίσως γι' αυτό έμεινε τόσο μεγάλος. Υπήρξε κεντρική μορφή του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού και θεμελιωτής του ρεμπέτικου τραγουδιού, όχι μόνο ως συνθέτης αλλά ως κοινωνικό και ηθικό πρότυπο. Η ζωή και η στάση του αντανακλούν την πορεία ενός ανθρώπου της εργατικής τάξης που μετατράπηκε, σχεδόν άθελά του, σε πολιτισμικό ορόσημο.

    Read More
  • "Η μουσική μας λέει πού να πάμε": Οι iota για το One Band, One Show...

    Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη για το νέο τους live που ενώνει nu jazz και hip hop...

    Φωτογραφίες: Chistina Alossi 

    Από το Part Of Something μέχρι το See Your Universe, οι iota έχουν αφήσει πίσω την ανάγκη να καθορίσουν ποιοι είναι και έχουν παραδώσει τον έλεγχο στη μουσική. Στον πυρήνα της δημιουργίας τους δεν υπάρχει φόρμα ή θεωρία• υπάρχει μόνο το groove, ο παλμός που σε βάζει μέσα στο κομμάτι και τον χώρο. Κομμάτια όπως το Dope Jazz ή το Aspect γεννιούνται έτσι, από την κίνηση και όχι από τη σκέψη, αφήνοντας τη φόρμα να έρθει εκ των υστέρων.

    Read More
  • Paranoia’s Broken Machine - Είναι ο Χρόνος Εθισμός (2026)

    Paranoia’s Broken Machine - Είναι ο Χρόνος Εθισμός (2026)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Ο χρόνος, η μνήμη και ο φόβος στην ηλεκτρονική σκιά της Ελλάδας

    Το πέμπτο άλμπουμ των Paranoia’s Broken Machine, Είναι ο Χρόνος Εθισμός (“Time Is an Addiction”), είναι μια σκοτεινή ηλεκτρονική εμπειρία που κινείται ανάμεσα σε dark electro, industrial και electropunk. Από την πρώτη στιγμή, η ατμόσφαιρα είναι ασφυκτική και σωματική, σαν να κινείται ο χρόνος σε ασταμάτητο βρόχο και οι μνήμες να καίγονται σε θραύσματα.

    Read More
  • To

    To "British Steel" των Judas Priest, μια καθοριστική στιγμή στην εξέλιξη του heavy metal...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Το British Steel των Judas Priest εμφανίστηκε στην αγορά με έναν εκκωφαντικό θόρυβο για να αλλάξει τα δεδομένα τόσο για το βρετανικό συγκρότημα όσο και για τον ήχο του metal γενικότερα. Και ενώ στις προηγούμενες δουλειές τους οι Judas είχαν ακολουθήσει τρόπον τινά το ρεύμα της εποχής με progressive και hard rock/blues επιρροές, καθώς προχωρούσαν προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄70 και με το punk να κλέβει την παράσταση, ο ήχος τους γινόταν πιο σκληρός, πιο «μεταλλικός».

    Read More
  • Στο μαύρο ανάμεσα στα καρέ: Το Tarwar του Ιλάν Μανουάχ και η σιωπηλή παγκόσμια γλώσσα των κόμικς...

    Στο μαύρο ανάμεσα στα καρέ: Το Tarwar του Ιλάν Μανουάχ και η σιωπηλή παγκόσμια γλώσσα των κόμικς...

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης 

    Ο Tarwar του Ιλάν Μανουάχ είναι ένα κόμικ χωρίς εικόνες με τη συνηθισμένη έννοια. Ή, πιο σωστά, είναι ένα κόμικ φτιαγμένο από εκείνες τις εικόνες που συνήθως δεν προσέχουμε: τα μαύρα panels. Τα κενά. Τις στιγμές όπου η αφήγηση σταματά και κάτι μένει μετέωρο.

    Read More
  • Lead Belly: Blues σε δώδεκα χορδές...

    Lead Belly: Blues σε δώδεκα χορδές...

    Γράφει ο Μιχάλης Τζάνογλος

    Ο Lead Belly, ή Huddie William Ledbetter, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στο Μούρινγκσπορτ της Λουιζιάνα στις 20 (ή 23) Ιανουαρίου 1888 και μεγάλωσε στον βαθύ αμερικανικό Νότο, βιώνοντας από νωρίς τη φτώχεια, τον φυλετικό διαχωρισμό και τη βία της εποχής του Jim Crow. Ήταν αυτοδίδακτος μουσικός, δεξιοτέχνης της δωδεκάχορδης κιθάρας, με εντυπωσιακή μνήμη και ένα τεράστιο ρεπερτόριο που περιλάμβανε blues, work songs, spirituals, μπαλάντες και παραδοσιακά τραγούδια. Ο Lead Belly δεν αντιμετώπιζε τη μουσική σαν τέχνη για το κοινό, αλλά σαν εργαλείο αφήγησης, επιβίωσης και συλλογικής μνήμης.

    Read More
  • Following (1998): Η πιο καθαρή και υπόγεια στιγμή του Christopher Nolan (Αφιέρωμα #1)

    Following (1998): Η πιο καθαρή και υπόγεια στιγμή του Christopher Nolan (Αφιέρωμα #1)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Μια ασπρόμαυρη άσκηση περιορισμού, παρακολούθησης και αφηγηματικής εμμονής πριν το βάρος των μεγάλων προϋπολογισμών

    Το Following είναι μια ταινία φτιαγμένη από έλλειψη. Έλλειψη χρημάτων, έλλειψη χρόνου, έλλειψη σταθερού εδάφους. Και ακριβώς γι’ αυτό παραμένει η πιο ειλικρινής στιγμή του Christopher Nolan. Ένα φιλμ που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά να υπάρξει. Και μέσα σε αυτή την ανάγκη, βρίσκει τη μορφή του.

    Read More
  • LONE: Εκεί όπου η φωνή μαθαίνει να ακούει το σώμα...

    LONE: Εκεί όπου η φωνή μαθαίνει να ακούει το σώμα...

    Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

    Η Άννα Παπαϊωάννου (Anna Vs June) μιλά για τον ήχο, τη διάδραση και την τρυφερότητα ως καλλιτεχνική πράξη.

     Η Άννα Παπαϊωάννου δεν αντιμετωπίζει τη μουσική ως προϊόν, αλλά ως συνθήκη. Έναν ζωντανό χώρο όπου ο ήχος, το σώμα και η εικόνα διαπραγματεύονται διαρκώς τη θέση τους. Από τις παραδοσιακές φωνητικές πρακτικές μέχρι την ηλεκτρονική αποδόμηση και τον αυτοσχεδιασμό, η διαδρομή της ως Anna Vs June μοιάζει λιγότερο με πορεία και περισσότερο με άνοιγμα.

    Το LONE είναι μια performance που αρνείται τη σταθερότητα. Τίποτα δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, τίποτα δεν επιβάλλεται. Η φωνή καταγράφεται και θρυμματίζεται, το σώμα απαντά, τα visuals παρεμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Όλα συμβαίνουν μπροστά μας, όχι για να εξηγηθούν, αλλά για να βιωθούν.

    Read More
  • H Μινεάπολη του Bruce...

    H Μινεάπολη του Bruce...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Σε μια εποχή που πολλοί καλλιτέχνες προτιμούν την ουδετερότητα για να μη «χάσουν κοινό», ο Bruce Springsteen διαλέγει ξανά πλευρά: τη μεριά των θυμάτων. Και αυτό τον κάνει όχι απλώς σπουδαίο μουσικό, αλλά ηθικό σημείο αναφοράς. Γιατί ο «Boss» δεν φοβήθηκε ποτέ να πει ότι η μουσική δεν είναι διακόσμηση της πραγματικότητας, είναι όπλο απέναντί της.

    Read More
  • Void Droid: «Mythic» (άλμπουμ σε ψηφιακή μορφή, CD και βινύλιο)

    Void Droid: «Mythic» (άλμπουμ σε ψηφιακή μορφή, CD και βινύλιο)

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    φωτογραφία: Cristina Alossi

    Οι Πατρινοί Void Droid το γλεντάνε κανονικά στο Mythic, το πρόσφατο άλμπουμ τους, και μαζί τους το γλεντάει και ο ακροατής, επειδή το σήμερα είναι πολύ σύντομο και το αύριο πολύ κοντινό. Παίρνουν μια ανθηρή ποικιλία που ξεφυτρώνει μέσα από δημιουργικές progressive προσεγγίσεις και κυριολεκτικά… της αλλάζουν τα φώτα...

    Read More
  • NTISNEY: Όταν οι λέξεις γίνονται μελωδία...

    NTISNEY: Όταν οι λέξεις γίνονται μελωδία...

    Η Εύα Πολιτάκη και ο Σέργιος Βούρδης μου μιλούν στον Χρήστο Κορναράκη για τη λέξη ως ήχο, τη συνεργασία ως ένστικτο και έναν δίσκο που γεννήθηκε χωρίς σχέδιο...

    φωτογραφίες: Δημήτρης Μαντζανίδης

    Το NTISNEY δεν μοιάζει με δίσκο που αποφάσισε τι θέλει να πει. Μοιάζει περισσότερο με κάτι που υπήρχε ήδη και απλώς βρήκε τον τρόπο να ακουστεί. Τα τραγούδια κινούνται χαμηλόφωνα, αλλά όχι διστακτικά. Υπάρχουν επειδή πρέπει, όχι για να πείσουν.

    Η συνάντηση της Εύας με τον Σέργιο βασίστηκε σε μια σπάνια συνθήκη εμπιστοσύνης. Δεν υπήρξαν οδηγίες, ούτε κοινό λεξιλόγιο από την αρχή. Υπήρξε χρόνος, ακρόαση και μια αίσθηση ότι οι λέξεις και οι μελωδίες γνώριζαν ήδη πού να πάνε. Ο δίσκος στήθηκε σαν γέφυρα, όχι σαν δήλωση.

    Σε μια σκηνή που συχνά ζητά εξήγηση και ταχύτητα, το NTISNEY επιλέγει την αργή κατανόηση. Δεν κλείνει το μάτι στον ακροατή. Του αφήνει χώρο να μπει, αν θέλει. Η συζήτηση που ακολουθεί δεν επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει το έργο, αλλά να φωτίσει τον τρόπο που φτιάχτηκε: από λέξεις, σιωπές και μια κοινή αίσθηση μέτρου.

    Read More
  • Sly Stone: Το άχθος μιας ιδιοφυΐας...

    Sly Stone: Το άχθος μιας ιδιοφυΐας...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Ο Sly Stone (κατά κόσμον Sylvester Stewart) άρχισε να εμφανίζεται σε συγκροτήματα στο λύκειο και σπούδασε μουσική θεωρία στο Solano Community College. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '60, είχε πλέον εγκαταλείψει οριστικά το σχολείο για να εργαστεί ως DJ στον KSOL του Σαν Φρανσίσκο, έναν ραδιοσταθμό που ειδικευόταν στη soul. Συνεργάστηκε επίσης με πολλά ανερχόμενα συγκροτήματα.
    To 1966 ο Sly είχε ήδη δικό του συγκρότημά, τους Sly and the Stoners, το ίδιο και ο αδελφός του, ο Freddie, τους Freddie and the Stone Souls. Τα δυο αδέλφια αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους με την ιδέα το νέο σχήμα να περιλαμβάνει λευκούς και μαύρους μουσικούς, άνδρες και γυναίκες, που θα έπαιζαν όργανα και θα τραγουδούσαν – κάτι μάλλον πρωτότυπο για την εποχή. Οι Sly and the Family Stone άρχισαν να εμφανίζονται μαζί το 1967 και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, A Whole New Thing.

    Read More
  • Bog art -

    Bog art - "The Dance of Broken Promises" (CD και ψηφιακή έκδοση, 2026)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    φωτογραφία: Τηλέμαχος Παπαδόπουλος (qoq photos)

    Fracture as form...

    Οι Bog art δεν υπήρξαν ποτέ μπάντα της άνεσης. Από την αρχή κινούνται σε μια ζώνη εσωτερικής τριβής: πίστη και αμφιβολία, εγγύτητα και απόσταση, έρωτας και αποσύνθεση. Το The Dance of Broken Promises (2026), ο τέταρτος δίσκος τους, δεν προσπαθεί να συμφιλιώσει αυτές τις αντιθέσεις. Τις αφήνει να συνυπάρχουν. Και χτίζει έναν δίσκο πάνω στη διάρκεια, όχι στην κάθαρση.

    Read More
  • To

    To "The Weight of Forever" των HeadQuake, μια ηχητική επένδυση για δρόμους χωρίς επιστροφή...

    Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

    Υπάρχουν δίσκοι που δεν γράφονται για ακρόαση με ακουστικά. Γράφονται για μακρινά road trips, για νύχτες που το κοντέρ γράφει χιλιόμετρα και ο χρόνος χάνει το νόημά του, για δρόμους που δεν ξέρεις αν σε βγάζουν κάπου ή απλώς σε απομακρύνουν από όλα τα υπόλοιπα. Το The Weight of Forever των HeadQuake είναι ακριβώς αυτός ο δίσκος...

    Read More
  • «Η βελόνα και η ζημιά που έκανε»: Ένας μικρός φόρος τιμής στον Ντάνι Γουίτεν…

    «Η βελόνα και η ζημιά που έκανε»: Ένας μικρός φόρος τιμής στον Ντάνι Γουίτεν…

     
    Φαντάσου ένα μικρό κλαμπ στο Λος Άντζελες, το 1968. Τρία παιδιά από το Οχάιο βρίσκονται στη σκηνή· μετά βίας τα βγάζουν πέρα. Λέγονται The Rockets. Είναι καλοί, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται.
    Και τότε μπαίνει ο Νιλ Γιανγκ... 
    Ο Γιανγκ μόλις είχε φύγει από τους Buffalo Springfield. Έψαχνε έναν ήχο, κάτι ωμό και ηλεκτρικό, που να ταιριάζει με τη μουσική που ούρλιαζε μέσα στο κεφάλι του. Όταν άκουσε την κιθάρα του Ντάνι Γουίτεν, ήξερε ότι το είχε βρει.
    «Θες να τζαμάρουμε;» ρώτησε ο Γιανγκ μετά τη συναυλία.
    Αυτή η ερώτηση άλλαξε τα πάντα.

    Read More
  • Νίκος Κοντογούρης: «Το μόνο που με κάνει να αισθάνομαι λιγάκι περήφανος για αυτά που έχω κάνει, είναι ότι έμαθα στον κόσμο κάποια πράγματα...»

    Νίκος Κοντογούρης: «Το μόνο που με κάνει να αισθάνομαι λιγάκι περήφανος για αυτά που έχω κάνει, είναι ότι έμαθα στον κόσμο κάποια πράγματα...»

    Ο Μike Πούγουνας και ο Γιάννης Καστανάρας συζητούν εφ' όλη της ύλης με τον Νίκο Κοντογούρη

    Για τους ανθρώπους που αγόραζαν δίσκους και διάβαζαν μουσικά έντυπα, είναι αισθητή η απουσία, τα τελευταία χρόνια, του Νίκου Κοντογούρη, ενός ανθρώπου – κινητή εγκυκλοπαίδεια.
    Υπάρχουν πολλοί λάτρεις της μουσικής που λόγω ηλικίας, δεν τον γνωρίζουν.
    Ο Νίκος, γεννήθηκε στην Καλλιθέα αλλά μεγάλωσε, στην δεκαετία του ’60, στα βόρεια προάστια και εμείς τον γνωρίσαμε μέσα από τις σελίδες του Ποπ και Ροκ , του Zoo , του φανζίν Psychagogos που κυκλοφορούσε ο ίδιος στην δεκαετία του ’80 με κασέτα και φυσικά μέσα από το δισκοπωλείο του, το Art Nouveau.
    Κάποια στιγμή, πριν μερικά χρόνια ο Νίκος αποχώρησε από τον χώρο και συνταξιοδοτήθηκε.
    Μιας και ήμασταν γνωστοί για πολλά χρόνια, Πούγουνας και Καστανάρας αποφασίσαμε να τον βρούμε και να κάνουμε μια συζήτηση μαζί του, ώστε να τον συστήσουμε σε εκείνους που τον γνωρίζουν αλλά και σε εκείνους που θα ήθελαν να τον μάθουν. Βρήκαμε ένα ωραίο καφέ στην πλατεία του Νέου Ηρακλείου και αφού είπαμε τα νέα μας, μιας και είχαμε καιρό να βρεθούμε, έγινε η αρχή…

    Read More
  • Eli  and The Portraits: «H ζούγκλα δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση, αλλά κατάσταση προς αποδοχή...»

    Eli and The Portraits: «H ζούγκλα δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση, αλλά κατάσταση προς αποδοχή...»

    Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη


    Δεν ακούς αυτόν τον δίσκο. Τον διασχίζεις. Το The Jungle Within ξεκινά σαν χαμηλός παλμός και καταλήγει να γίνεται τοπίο. Ένα τοπίο εσωτερικό, πυκνό, γεμάτο φωνές που δεν ζητούν εξηγήσεις αλλά παρουσία. Οι Eli and the Portraits στήνουν ένα αφήγημα που ακουμπά περισσότερο στην εμπειρία παρά στη φόρμα, περισσότερο στο βίωμα παρά στο είδος.

    Εδώ το concept δεν είναι κόλπο, είναι επιβίωση. Ζώα που μιλούν σαν άνθρωποι, άνθρωποι που κρύβονται πίσω από ζώα, τραγούδια που λειτουργούν σαν συνεδρίες, σαν συλλογική κατάθεση.

    Η μουσική αντλεί από folk, post-rock, θεατρικότητα και υπόγεια ένταση, αλλά τίποτα δεν κρατιέται ως αναφορά.

    Όλα υπηρετούν την αφήγηση. Το The Jungle Within ζητά χρόνο, αλλά τον επιστρέφει πολλαπλασιασμένο. Με νόημα. Τους ευχαριστώ για τον χρόνο τους.

    Read More
  • Νίκος Σκαλκώτας: Ο καλλιτέχνης που διάβαζε τον κόσμο μέσα από τους ήχους του...

    Νίκος Σκαλκώτας: Ο καλλιτέχνης που διάβαζε τον κόσμο μέσα από τους ήχους του...

    Γράφει ο Προκόπης Σαμαρτζής

    Στην άκρη μιας εποχής που άλλαζε με ορμή, γεννήθηκε ένας άνθρωπος που δεν άκουγε απλώς τον κόσμο• τον διάβαζε μέσα από τους ήχους του. Από τη Χαλκίδα ως το Βερολίνο και πάλι πίσω στην Αθήνα, κουβαλούσε μαζί του μια αόρατη βαλίτσα γεμάτη μελωδίες που δεν είχαν ακόμη ειπωθεί, ρυθμούς χωρίς σύνορα και χρώματα που δεν υπάκουαν σε καμία γνωστή παλέτα. Όλα αυτά ζωντάνευαν όταν ακουμπούσε απαλά το δοξάρι πάνω στο αγαπημένο του μουσικό όργανο, το βιολί. Εκεί, πάνω στις χορδές του, έβρισκε καταφύγιο και περιπέτεια μαζί.

    Read More
  • Loud Silence: «Ο χρόνος αποκτάει νόημα όταν αντιμετωπίζεται συνολικά. Αλλιώς μας τρώει...»

    Loud Silence: «Ο χρόνος αποκτάει νόημα όταν αντιμετωπίζεται συνολικά. Αλλιώς μας τρώει...»

    Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη 

    Αν κάτι διαπερνά το Filled With Nothing/Feeling like GOD από την πρώτη νότα, είναι η αίσθηση ότι τίποτα δεν στέκεται μόνο του. Πληρότητα και κενό, ένταση και σιωπή, κίνηση και παύση συνυπάρχουν χωρίς να αναιρούνται. Η μπάντα δεν επιχειρεί να εξηγήσει τις αντιφάσεις της εποχής, αλλά να τις κατοικήσει.

    Read More
  • 39 Clocks: Aντίσταση στην ομοιομορφία...

    39 Clocks: Aντίσταση στην ομοιομορφία...

    Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

    Το γερμανικό πειραματικό ντουέτο 39 Clocks εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, κατακτώντας μια ξεχωριστή θέση στην post-punk και underground μουσική σκηνή της εποχής. Με οδηγό τον μινιμαλισμό των Velvet Underground, ο Christian Henjes, γνωστός ως C.H. 39, και ο Jürgen Gleue, γνωστός ως J.G. 39, άναψαν τις μηχανές των 39 Clocks στο Ανόβερο χρησιμοποιώντας ελάχιστα όργανα για τις υπνωτικές επαναλήψεις και μια avant-garde προσέγγιση στον ήχο. Η μουσική τους συχνά αντλούσε έμπνευση από το garage, την ψυχεδελική μουσική και το krautrock, διατηρώντας παράλληλα μια στεγνή ωμότητα που τους ξεχώριζε από τα πιο εμπορικά συγκροτήματα της εποχής. Μέχρι το 1979, είχαν ήδη αποκτήσει φήμη για τις αντισυμβατικές τους εμφανίσεις, παίζοντας συχνά σε ημίφως και εστιάζοντας περισσότερο στην ατμόσφαιρα παρά στο θέαμα.

    Read More
  • Little Willie John:  rhythm ‘n’ blues από τη «στενή»...

    Little Willie John: rhythm ‘n’ blues από τη «στενή»...

    Γράφει ο Θανάσης Μήνας 

    Ο σύντομος βίος του Little Willie John υπήρξε σχεδόν μυθιστορηματικός. Γεννημένος στο Κάλεντεϊλ του Άρκανσω τον Νοέμβριο του 1937, με το ονοματεπώνυμο William Edward John, ήταν ο μικρός αδελφός της τραγουδίστριας Mable John -από τις ελάχιστες που έγραψαν τόσο για την Tamla όσο και για τη Stax.

    Read More
  • The Man & His Failures - Survival Kit (Geheimnis Records, 2025)

    The Man & His Failures - Survival Kit (Geheimnis Records, 2025)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    Μια βουτιά στην αστική δυστοπία των The Man & His Failures, όπου κάθε σύνθεση ισορροπεί ανάμεσα σε industrial ρυθμούς, EBM ηλεκτρισμό και darkwave ατμόσφαιρα, αποκαλύπτοντας ένα concept  άλμπουμ που ζει, αναπνέει και απαιτεί πλήρη παρουσία.

    Read More
  • One Battle After Another: Η πολιτική ταινία του Paul Thomas Anderson (Αφιέρωμα στον Paul Thomas Anderson #10)

    One Battle After Another: Η πολιτική ταινία του Paul Thomas Anderson (Αφιέρωμα στον Paul Thomas Anderson #10)

    Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

    “Every revolution begins fighting demons. Motherfuckers just end up fighting themselves.”

    Η φράση ακούγεται σχεδόν κουρασμένα, χωρίς στόμφο. Και όμως, μέσα της χωρά ολόκληρο το One Battle After Another (2025). Ο Paul Thomas Anderson δεν ενδιαφέρεται για την αρχή της επανάστασης. Τον ενδιαφέρει η φθορά της. Το σημείο όπου η ιδέα έχει επιβιώσει, αλλά οι άνθρωποι όχι.

    Read More
  • 1
  • 2

Για να ξεκινήσω από κάπου, να πω αρχικά ότι αυτός ο άνθρωπος που γεννήθηκε το 1942, είναι ο πρίγκιπας Stanislas Klossowski de Rola (Βαρώνος de Watteville), γιος του γερμανογαλλοπολωνού ζωγράφου Balthasar Kłossowski de Rola (1908–2001), γνωστού ως Balthus, ενώ η μητέρα του ήταν η Rose Alice Antoinette Freiin von Wattenwyl (1912–1997), μια Ελβετή αριστοκράτισσα από τη Βέρνη, την οποία ο πατέρας του παντρεύτηκε το 1937. Ο μικρότερος αδελφός του είναι ο Thadée Klossowski de Rola, επιστήθιος φίλος του Yves Saint Laurent.

Ο Stash de Rola πέρασε ένα μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Villa Diodati, κοντά στην λίμνη της Γενεύης, πάλαι ποτέ κατοικίας του Λόρδου Βύρωνα, ενός μακρινού συγγενή των de Rola. Ο Percy Bysshe Shelley και η Mary Shelley είχαν επισκεφθεί τον Λόρδο Bύρωνα στη Villa Diodati το 1816 και εκεί ήταν που η Mary Shelley εμπνεύστηκε για να γράψει το μυθιστόρημά της, Φρανκενστάιν.

Ο νεαρός de Rola σπούδασε σε ελβετικά και αγγλικά οικοτροφεία και ανέπτυξε έντονο ενδιαφέρον για την υποκριτική και το rock ’n’ roll. Μετά το σχολείο έζησε μεταξύ Ρώμης, Παρισιού και Λονδίνου και το 1959 τον ανακάλυψε στη Ρώμη ο σκηνοθέτης Luchino Visconti και υπέγραψε μαζί του συμβόλαιο για ταινίες.

Στα τέλη του 1962, πήγε στη Νέα Υόρκη και από εκεί στο Χόλυγουντ για να ακολουθήσει καριέρα στην υποκριτική, αλλά στα τέλη του 1964 επέστρεψε στο Παρίσι και έγινε ο ντράμερ των Playboys του Vince Taylor, ενώ την επόμενη άνοιξη, όταν ο Vince Taylor άνοιξε κάποια βραδιά μια συναυλία των Rolling Stones στο Olympia γνωρίστηκε με τον Brian Jones και έγιναν φίλοι.

Το καλοκαίρι του 1965 οι Playboys διαλύθηκαν εξαιτίας των καταχρήσεων και ο de Rola δημιούργησε το δικό του συγκρότημα με ντράμερ τον Bobbie Clarke (έπαιζε στους Bodast που είχε ο Steve Howe πριν ο τελευταίος πάει στους Yes αλλά ήταν και ο ντράμερ του Vince Taylor στους Playboys) και τον Ralph Danks (τον κιθαρίστα του Vince Taylor που προηγουμένως έπαιζε στους Nero And The Gladiators τη βρετανική instrumental μπάντα του πληκτρά Mike O'Neill).

Μετά από μια σειρά συναυλιών στο παριζιάνικο κλαμπ Bilboquet και μια εμφάνιση στο American Center, μια εταιρία τους πρότεινε να υπογράψουν συμβόλαιο και να παρουσιαστούν ως οι Γάλλοι Beatles. Αυτοί όμως αρνήθηκαν να παρουσιαστούν και καθώς είχαν ήδη γνωριστεί στο Παρίσι με τους Everly Brothers, τους ακολούθησαν στο Λος Αντζελες, όπου συμμετείχαν ενεργά στη μουσική σκηνή της αμερικανικής μεγαλούπολης.

Έπαιξαν με τους Yardbirds, είδαν τον James Brown στη σκηνή, εμφανίστηκαν σε μια τηλεοπτική εκπομπή με τους Sonny & Cher, και παρακολούθησαν τη συναυλία του Bob Dylan στο Hollywood Bowl.

Ο σκηνοθέτης Bob Rafelson και ο παραγωγός Bert Schneider πρόσφεραν στον de Rola έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά The Monkees αλλά τον απέρριψε δεν του άρεσε το σενάριο. Αργότερα η σειρά γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Ο Stash, που είχε γνωρίσει τον Andy Warhol το 1965, εμφανίζεται σε μια φωτογραφία της περίφημης φωτογράφισης «White Rabbit» που πραγματοποιήθηκε στο Factory, με τους Andy Warhol, Anita Pallenberg, Edie Sedgwick, Gerard Malanga, και Chuck Wein. Ο καθένας τους κρατάει ένα λευκό κουνελάκι. Ο Stash δεν θυμάται πως είχε προκύψει η φωτογράφιση με τα κουνέλια. [Άσχετο: το τραγούδι των Cult «Edie Ciao Baby» είναι γραμμένο για την Edie Sedgwick που πέθανε το 1971 από κατανάλωση βαρβιτουρικών στα 28 της].

Στα τέλη του 1965, ο Stash αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Λος Άντζελες επειδή είχε προβλήματα με την άδεια εργασίας και μετακόμισε στην Κοπεγχάγη όπου το 1966 ηχογράφησε το πρώτο προσωπικό του 7” «Peace / Chimes of Freedom» με τα μέλη του βραχύβιου αμερικανοδανέζικου συγκροτήματος Johnnie Dee & His Dee-Troit Sounds. Το «Chimes Of Freedom» ήταν μια διασκευή στο τραγούδι του Bob Dylan μέσα από το άλμπουμ The Other Side of Bob Dylan του 1964. Στο εξώφυλλο του δίσκου, το παρατσούκλι του, Stash, αναγράφεται Stach, κάτι που είχε προτείνει ο ίδιος ο πατέρας του.

Στις αρχές του 1966, έχοντας απορρίψει μια δισκογραφική συμφωνία από τον Γάλλο παραγωγό Eddie Barclay επειδή δεν ήθελε να ηχογραφήσει στα γαλλικά, ο de Rola μετακόμισε στο Λονδίνο και ηχογράφησε μια διασκευή του «A Message to Pretty» των Love. Την παραγωγή ανέλαβαν οι Mick Jagger, John Lennon και Paul McCartney, αλλά το μάστερ του τραγουδιού κάπου χάθηκε. Ωστόσο, η συνεργασία αυτή εδραίωσε την φιλία του de Rola με τους Beatles και τους Rolling Stones, ενώ ο ίδιος μοιραζόταν ένα πάθος για τον εσωτερισμό και τον μυστικισμό με τον George Harrison.

Στην συνέχεια συμμετείχε σε μερικές πρόβες των Beatles και συνέβαλε στο τραγούδι του 1967, «Baby, You’re a Rich Man», τη δεύτερη πλευρά του σινγκλ «All You Need Is Love».

Υπήρξε, επίσης, στενός φίλος του Γάλλου συγγραφέα και αλχημιστή Eugène Canseliet, ενός από τους πιο αφοσιωμένους μαθητές του μυστηριώδους Γάλλου αλχημιστή και εσωτεριστή συγγραφέα Fulcanelli, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ο οποίος υποστήριζε ότι μπορούσε να μεταστοιχειώνει μέταλλα, ισχυριζόμενος ότι είχε μετατρέψει 100 γραμμάρια μολύβι σε χρυσό δύο φορές.

Αν και ο Stash de Rola παρέμεινε μια περιφερειακή φιγούρα στη μουσική σκηνή, ήταν στο επίκεντρο των πάρτι του Swinging London. Ήταν τακτικός θαμώνας στα κλαμπ Bag O’Nails, Ad Lib και Speakeasy, όπου συναντιόταν με τον Jimi Hendrix και τα μέλη των Animals και των Who.

Ο de Rola είχε το παρατσούκλι «παγώνι» επειδή φορούσε ακριβά vintage ρούχα από βελούδο και μετάξι, μερικά από τα οποία σχεδίαζε ο ίδιος και μάλιστα αντάλλασσε συχνά ρούχα με τους Hendrix, Mick Jagger, Keith Richards και Brian Jones.

Ο πρίγκιπας έγινε πρωτοσέλιδο όταν, στις 10 Μαΐου του 1967, συνελήφθη με τον Brian Jones σε μια έφοδο που πραγματοποίησε η αστυνομία στο σπίτι του τελευταίου και ανακάλυψε 50 γραμμάρια κάνναβης και κοκαΐνη. Ο de Rola αθωώθηκε και μετακόμισε στο σπίτι του Paul McCartney, ενώ ο Jones καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλακή με αναστολή.

Πάντως δεν το έβαλε κάτω. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς ο Stash, ο Syd Barrett των Pink Floyd, και μερικοί ακόμα φίλοι τους φορτώθηκαν με μπόλικο LSD και ταξίδεψαν στην ορεινή Ουαλία. Λέγεται ότι μετά από αυτό το ταξίδι ο Barrett δεν επανήλθε ποτέ στη φυσιολογική του κατάσταση.

«Ήταν πραγματικά κάτι μαγικό. Έπεσε σε μια ψυχεδελική ρωγμή. Πιστέψτε με, μπορούν να ανοίξουν άλλες διαστάσεις», λέει σήμερα ο de Rolo.

Ο Stash de Rola υπήρξε επίσης εραστής της Nico, της Marianne Faithfull και της Anita Pallenberg ενώ αρραβωνιάστηκε την Ιταλοαμερικανίδα σταρ Romina Power (μέλλουσα σύζυγο του διάσημου Ιταλού τραγουδιστή/ηθοποιού, Al Bano).

Το 1967 ο Stash συμμετείχε στο καστ της ρομαντικής κομεντί Le dolci signore του Ιταλού σκηνοθέτη Luigi Zampa, με πρωταγωνίστρια την Ursula Andress.

Στα τέλη της ίδιας χρονιάς και ενώ ήταν επηρεασμένος ψυχολογικά από όλες αυτές τις καταστάσεις έχοντας διαβάσει το βιβλίο The Way of the White Clouds του Lama Anagarika Govinda και ενώ ήταν ακόμα αρραβωνιασμένος με την Romina Power, έφυγε για την Ινδία όπου έγινε μαθητής του γερμανικής καταγωγής βουδιστή γκουρού Anagarika Govinda (Ernst Lothar Hoffmann).

Έχοντας διαλύσει τον αρραβώνα του με την Power, ο de Rola επέστρεψε μετά από μήνες στην Δύση και αφιερώθηκε στην μελέτη της αλχημείας, εκδίδοντας δύο βιβλία που ενέπνευσαν μια επανεκτίμηση της αλχημικής παράδοσης, το Alchemy: The Secret Art (1973) και το The Golden Game (1988) και τις γαλλικές μεταφράσεις τους.

Ο Stanislas Klossowski de Rola είναι επίσης μεταφραστής και σχολιαστής του κειμένου Hermetic Recreations, ενός γαλλικού αλχημικού χειρογράφου του δέκατου ένατου αιώνα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, δημοσίευσε τα ερωτικά γράμματα που είχαν ανταλλάξει ο πατέρας του και η μητέρα του ανάμεσα στο 1928 και το 1937. Ένα κίνητρο για αυτήν τη δημοσίευση ήταν για να δώσει στον αναγνώστη μια εικόνα του τι πραγματικά σκεφτόταν ο Balthus για τη ζωγραφική και τους ανθρώπους.

Ο de Rola έπαιξε και στο Saturation 70, μια ψυχεδελική ταινία επιστημονικής φαντασίας του Αμερικανού Tony Foutz, με πρωταγωνιστές την Michelle Phillips των The Mamas & The Papas και τον Gram Parsons (The Byrds, Flying Burrito Brothers) που όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Ο de Rola έγραψε τους διαλόγους για την ταινία La Jeune fille assassinée (The Murdered Young Girl) που γύρισε ο Roger Vadim το 1974, έπαιξε στο συγκρότημα του Joe Cocker, περιόδευσε με τον Marlon Brando, έκανε πολλά ταξίδια στην Κεϋλάνη και στις 26 Ιουνίου 1973 συνελήφθη ξανά για κατοχή ναρκωτικών όταν η αστυνομία εισέβαλε στο διαμέρισμα του Keith Richards και συνέλαβε τον Richards, την Anita Pallenberg και τον Stash de Rola. Οι τρεις τους αφέθηκαν ελεύθεροι το ίδιο απόγευμα αφού κατέβαλαν εγγύηση.

Στη δεκαετία του 1980, ο Stash ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, την Thrill Records, την οποία αργότερα μετονόμασε σε Thrill Entertainment.

Το 1987 ο De Rola έκανε την παραγωγή και κυκλοφόρησε με την Thrill Records το άλμπουμ The Dirty Strangers του ομώνυμου συγκροτήματος με τη συμμετοχή σε κάποια τραγούδια των Keith Richards και Ron Wood από τους Stones, αλλά και του κιθαρίστα των Ruts, Paul Fox!!!

Το 1992 σκηνοθέτησε τη δραματική ταινία Shining Blood, στην οποία ήταν επίσης ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός.

Τα τελευταία χρόνια κατοικεί σε ένα κάστρο 1300 ετών, στο Montecalvello της Ιταλίας, και κάνει θραύση στο Tik Tok ως… Stash. Πότε-πότε επισκέπτεται την παραλιακή κατοικία του στην Καλιφόρνια και άλλες εξωτικές τοποθεσίες στο εξωτερικό.

Θα κλείσω το κείμενο με ένα γνωμικό του: «Ποτέ μην εμπιστεύεσαι αυτά που μαθαίνεις στο σχολείο. Να μην επιτρέψεις στην κοινωνία να σε κατηχήσει. Τα περισσότερα πράγματα που μαθαίνουμε από την κοινωνία πρέπει να τα ξεμάθουμε».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

Candy Darling: Μια τρανσέξουαλ, πρωτοπόρος για την εποχή της...

Ο Phil Collins, oι Beatles, o George Harrison και μια φάρσα...

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ANDY WARHΟL ΤΟ 1966…

The Velvet Underground: Νύχτες του Σαν Φρανσίσκο...

BLOG και ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ MIΧΑΛΗ ΠΟΥΓΟΥΝΑ:

https://tribe4mian.wordpress.com/

https://newzerogod.com/home

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΠΟΥΓΟΥΝΑ στο Blackout Radio Show...


image

Μιχάλης Πούγουνας

Ο Μιχάλης Πούγουνας γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία κιν/φου, έχει κάνει δυο ντοκιμαντερ με τιτλο Όταν η Καλλιθέα Πήγαινε Cinema (υπάρχουν στο YouTube) και βραβεύτηκε για την ταινία μικρού μήκους “Vlad ο Δαιμων” στο Διεθνες Φεστιβαλ Ταινιών της Πάτρας. Ήταν ιδρυτικό μέλος και τραγουδιστής των Flowers of Romance απο το 1981 ως το 1998 και των Nexus απο το 1999 ως το 2005. Το 2000 δημιούργησε την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Cyberdelia ενω απο το 2011 μεχρι σήμερα παρουσιάζει την δύωρη ραδιοφωνική εκπομπή The Blackout Radio Show with Mike Pougounas που μεταδίδεται απο ενα Αμερικάνικο ραδιοφωνικό σταθμό στα FM, τρεις Αγγλικούς ιντερνετικούς, έναν Ελληνικό κι έναν Κυπριακό. Έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο “Rock’n’Roll rules ok?” με κείμενα σχετικά με την αλληλεπίδραση του ροκ και της κοινωνίας, καθως και τα μυθιστορήματα «To Κλειδί της Εύας» και «Μαύρο Χιόνι». Απο το 2006 είναι ο τραγουδιστής των New Zero God. Έχει κυκλοφορήσει συνολικά 13 στούντιο άλμπουμ.
 
 
 
image

Μιχάλης Πούγουνας

Ο Μιχάλης Πούγουνας γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία κιν/φου, έχει κάνει δυο ντοκιμαντερ με τιτλο Όταν η Καλλιθέα Πήγαινε Cinema (υπάρχουν στο YouTube) και βραβεύτηκε για την ταινία μικρού μήκους “Vlad ο Δαιμων” στο Διεθνες Φεστιβαλ Ταινιών της Πάτρας. Ήταν ιδρυτικό μέλος και τραγουδιστής των Flowers of Romance απο το 1981 ως το 1998 και των Nexus απο το 1999 ως το 2005. Το 2000 δημιούργησε την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Cyberdelia ενω απο το 2011 μεχρι σήμερα παρουσιάζει την δύωρη ραδιοφωνική εκπομπή The Blackout Radio Show with Mike Pougounas που μεταδίδεται απο ενα Αμερικάνικο ραδιοφωνικό σταθμό στα FM, τρεις Αγγλικούς ιντερνετικούς, έναν Ελληνικό κι έναν Κυπριακό. Έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο “Rock’n’Roll rules ok?” με κείμενα σχετικά με την αλληλεπίδραση του ροκ και της κοινωνίας, καθως και τα μυθιστορήματα «To Κλειδί της Εύας» και «Μαύρο Χιόνι». Απο το 2006 είναι ο τραγουδιστής των New Zero God. Έχει κυκλοφορήσει συνολικά 13 στούντιο άλμπουμ.
 
 
 
image

Μιχάλης Πούγουνας

Ο Μιχάλης Πούγουνας γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία κιν/φου, έχει κάνει δυο ντοκιμαντερ με τιτλο Όταν η Καλλιθέα Πήγαινε Cinema (υπάρχουν στο YouTube) και βραβεύτηκε για την ταινία μικρού μήκους “Vlad ο Δαιμων” στο Διεθνες Φεστιβαλ Ταινιών της Πάτρας. Ήταν ιδρυτικό μέλος και τραγουδιστής των Flowers of Romance απο το 1981 ως το 1998 και των Nexus απο το 1999 ως το 2005. Το 2000 δημιούργησε την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Cyberdelia ενω απο το 2011 μεχρι σήμερα παρουσιάζει την δύωρη ραδιοφωνική εκπομπή The Blackout Radio Show with Mike Pougounas που μεταδίδεται απο ενα Αμερικάνικο ραδιοφωνικό σταθμό στα FM, τρεις Αγγλικούς ιντερνετικούς, έναν Ελληνικό κι έναν Κυπριακό. Έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο “Rock’n’Roll rules ok?” με κείμενα σχετικά με την αλληλεπίδραση του ροκ και της κοινωνίας, καθως και τα μυθιστορήματα «To Κλειδί της Εύας» και «Μαύρο Χιόνι». Απο το 2006 είναι ο τραγουδιστής των New Zero God. Έχει κυκλοφορήσει συνολικά 13 στούντιο άλμπουμ.
 
 
 

Γραφτείτε στο newsletter του Merlin

FEATURED VIDEOS

  • 1